Survivor στους δρόμους της Ρόδου

Με αφορμή ένα προσωπικό μου συμβάν θα ήθελα να σχολιάσω ένα θέμα καίριο και σημαντικό για τους πολίτες της Ρόδου που είναι και οι άμεσα ενδιαφερόμενοι.

Εδώ και 10 χρόνια εργάζομαι αδιαλείπτως στο αεροδρόμιο της Ρόδου. Τα 9 χρόνια έμενα στην πόλη της Ρόδου και κατά συνέπεια, για να πάω στη δουλειά μου χρησιμοποιούσα την κλασική και μόνη οδό από τη δυτική πλευρά, τη λεωφόρο Ηρακλειδών- λεωφόρο Ελευθερίας- επαρχιακή οδό Ιαλυσού - Ρόδου, με τα πάρα πολλά φανάρια της, τη στενότητά της και επιπλέον τους κατοίκους στην Ιαλυσό και κυρίως στην Κρεμαστή να νιώθουν ότι έχουν το αναφαίρετο δικαίωμα να παρκάρουν στη μέση του δρόμου, κλείνοντας τα ρεύματα για να κάνουν τις καθημερινές εργασίες τους (πληρωμές, ψώνια κτλ).

Η κατάσταση ήταν και είναι τραγική, με το αποκορύφωμα το Δεκαπενταύγουστο που κλείνει ο δρόμος για το πανηγύρι…

Αναρωτιόμουν, γιατί δεν υπάρχει σεβασμός ανάμεσά μας; Γιατί χρειάζομαι 25 λεπτά το λιγότερο, το καλοκαίρι για να πάω στη δουλειά μου μες στη ζέστη; Πού είναι η αστυνομία; Το Δεκαπενταύγουστο που όλα είναι μπλοκαρισμένα, αν κάποιος συνάνθρωπός μας χρειαστεί να μεταβεί εσπευσμένα στο νοσοκομείο θα καταφέρει να φτάσει έγκαιρα; Και πώς; Δεν θα επιμείνω τόσο σε αυτό το θέμα, διότι διάβασα για το σχέδιο αναδιαμόρφωσης των δρόμων της Κρεμαστής και ελπίζω να λάβει χώρα, σύντομα.

Εδώ και ένα χρόνο κατοικώ από την άλλη μεριά του νησιού και πλέον χρησιμοποιώ καθημερινά τον περιφερειακό δρόμο Τσαΐρι- αεροδρόμιο. Μεγάλη ανακούφιση η διαδρομή, χωρίς μπλοκαρίσματα στην κίνηση και παράνομα παρκαρίσματα, αν και τα εκκλησάκια των θυμάτων πάμπολλα…

Και έρχεται η ώρα που όλη αυτή η χαρά της οδήγησης περνάει, αφήνοντας ένα καρδιοχτύπι στο σημείο συμβολής του περιφερειακού με την επαρχιακή οδό Ιαλυσού-Ρόδου λίγο πριν το αεροδρόμιο… Θα περάσουμε τη διασταύρωση σώοι και αυτή τη φορά για να πάμε να εργαστούμε-πετάξουμε-παραλάβουμε κάποιον δικό μας/ να συνεχίσουμε για το Παραδείσι και τα επόμενα χωριά;

Τα φανάρια στο σημείο συμβολής στην οδό Ιαλυσού - Ρόδου είναι ΠΑΝΤΑ πράσινα, γνωστό χρόνια στους κατοίκους, όχι όμως στον τουρίστα - επισκέπτη, νέο κάτοικο κτλ. Αυτό το σημείο είναι ιδιαίτερα σημαντικό για την ανάλυση του θέματος παρακάτω. Από την πλευρά του περιφερειακού Τσαϊριού, υπάρχει ένα φανάρι που γίνεται ή πράσινο ή κόκκινο, αλλά αφορά μόνο το κομμάτι του δρόμου (15 μέτρα), που διασταυρώνεται με το ρεύμα από αεροδρόμιο προς Ρόδο, γιατί αμέσως μετά έχει ένα ξεθωριασμένο ΣΤΟΠ, το οποίο το γνωρίζουν μόνο όσοι χρησιμοποιούν το δρόμο…

Η κατάσταση χειροτερεύει, διότι για να βγούμε στον περιφερειακό από τον περιφερειακό Τσαϊριού θα πρέπει να οδηγούμε κοιτώντας πίσω μας, όταν η ορατότητά μας περιορίζεται από τις φουντωμένες ελιές που είναι φυτεμένες ακριβώς στο σημείο συμβολής.

Ταυτόχρονα, η κλίση με την οποία συναντιόνται οι δυο δρόμοι είναι περίπου 45 μοίρες, με αποτέλεσμα τα αμάξια που έρχονται από Κρεμαστή να βρίσκονται για μεγάλα χρονικά διαστήματα στη λεγόμενη τυφλή γωνία των οδηγών που βγαίνουν από τον περιφερειακό, οι οποίοι θα πρέπει να βγαίνουν πολύ προσεκτικά κοιτώντας πίσω, όταν από μπροστά και αριστερά τους έρχεται το αντίθετο ρεύμα!!! Δηλαδή κανονικό survivor…και όποιος τα καταφέρει.

Οι οδηγοί που έρχονται από Κρεμαστή, εάν είναι μόνιμοι κάτοικοι ξέρουν ότι έχουν προτεραιότητα και περνάνε με άνεση καθώς έχουν και πλήρη ορατότητα. Όσοι είναι τουρίστες, βλέπουν το πράσινο φανάρι και γκαζώνουν να το προλάβουν, διότι έχουν να παραδώσουν το ενοικιαζόμενο όχημά τους και να προλάβουν και μια πτήση ύστερα από το κυκλοφοριακό κομφούζιο του κεντρικού δρόμου Ιαλυσού- Κρεμαστής…

Από την άλλη πλευρά, όσοι χρησιμοποιούν τον περιφερειακό, εάν είναι μόνιμοι κάτοικοι βρίσκονται συνεχώς σε κίνδυνο να χτυπήσουν κατά λάθος κάποιο όχημα εξαιτίας της νεκρής γωνίας, κάτι που οι οδηγοί του κεντρικού αγνοούν. Η κατάσταση επιδεινώνεται από την αυξημένη κίνηση του περιφερειακού τα τελευταία χρόνια, στον οποίο κινούνται καθημερινά βαρέα οχήματα (λεωφορεία, πούλμαν, νταλίκες, φορτηγά και οχήματα έργων).

Τον περασμένο Ιούνιο λοιπόν, ήρθε και η στιγμή της επιβεβαίωσης… Πηγαίνοντας στη δουλειά μου το μεσημέρι στη μια και μισή ν’ αλλάξω τη βάρδια, σταμάτησα στο στοπ του περιφερειακού, αφου είχα περάσει το φανάρι. Πίσω μου σταμάτησε ένα άλλο όχημα …ε, το τρίτο δεν σταμάτησε αφού έβλεπε το φανάρι πράσινο!!! Τράκαρε τον δεύτερο, ο οποίος σπρώχτηκε στην άσφαλτο και τράκαρε πάνω στο δικό μου, που τους σταμάτησε και τους δυο.

Ο περιφερειακός είχε μόλις κλείσει από τα τρία κολλημένα οχήματα μας, τα οποία δεν μπορούσαν να μεταφερθούν κάπου παραπέρα για να έρθει η τροχαία.

Βγαίνουμε και οι τρεις έξω. Εγώ μόνιμη στο αεροδρόμιο, ο δεύτερος εποχιακός που μιλούσε μόνο αγγλικά και ο τρίτος, ένας τουρίστας Ολλανδός, που δεν μιλούσε ούτε αγγλικά…ευτυχώς, ο συνοδηγός του τρίτου ήταν Έλληνας και βοήθησε τη συνεννόηση. ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΚΑΙΓΟΜΑΣΤΑΝ ΝΑ ΠΑΜΕ ΣΤΟ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ, ο καθένας για τους δικούς του λόγους, οι δυο για δουλειά και ο τρίτος, τέλειωναν οι διακοπές του και έφευγε!

Ανταλλάξαμε στοιχεία και απλά φύγαμε για να ξεμπλοκάρει και ο δρόμος… Φτάνοντας στη δουλειά μου αργοπορημένη και αφού είχα ειδοποιήσει για το τρακάρισμα, κατάλαβα μέσα από τις συζητήσεις με συναδέλφους, ότι δεν είμαι η μόνη που προσπαθώ να περάσω με ασφάλεια αυτό το σημείο και ότι σχεδόν όλοι όσοι χρησιμοποιούν τον περιφερειακό Τσαϊριού έχουν βρεθεί στην άσχημη θέση να δουν τελευταία στιγμή όχημα ερχόμενο από την Κρεμαστή.

Εναλλακτικά σενάρια του συμβάντος:

1) Το πρώτο αμάξι ήταν του Ολλανδού τουρίστα που δεν είδε το ΣΤΟΠ: θα είχε περάσει επιταχύνοντας στο πράσινο, με μεγάλη πιθανότητα να  πέσει πάνω σε κάποιο όχημα που ερχόταν από τον κεντρικό, αφού δεν θα φαινόταν καν στον δεξιό καθρέπτη του ακόμα και αν τον κοιτούσε, διότι κανείς δεν περιμένει ένα ξεθωριασμένο σήμα στοπ 15 μέτρα μετά από πράσινο φανάρι. Α) αν ερχόταν δίκυκλο η πιθανότητα το τροχαίο να ήταν θανατηφόρο θα ήταν μεγάλη Β)αν ερχόταν κάποιο βαρύ όχημα θα σκοτωνόταν πιθανόν ο ίδιος και ίσως και όποιος ερχόταν από το απέναντι ρεύμα, καθώς το όχημα θα χτυπιόνταν από δεξιά και άρα θα κατέληγε αριστερά στο αντίθετο ρεύμα.

2) Ήμουν πρώτη και με χτυπούσε ο τουρίστας που δεν είδε το στοπ (και πώς να το δει άλλωστε…) μπορούσα να είχα σκοτωθεί έτσι απλά, όπως και αυτός, μπορεί να με είχε παρασύρει και να είχα βγει στο δρόμο με αποτέλεσμα πολλαπλή καραμπόλα…

Για να μη σας κουράζω με τα ατέλειωτα σενάρια θα επισημάνω τα εξής: το αεροδρόμιο της Ρόδου διακινεί κάθε χρόνο 2,5 εκατ. επιβάτες, και άρα οφείλει η διακίνηση τόσων ανθρώπων που έρχονται για να κάνουν διακοπές και να δουν το υπέροχο νησί μας, να είναι τουλάχιστον ασφαλής, αν όχι και ξεκούραστη και ευχάριστη.

Οι συγκεκριμένοι τουρίστες σαφώς και οφείλουν να γνωρίζουν το κώδικα οδικής κυκλοφορίας, εφόσον έχουν σκοπό να οδηγήσουν, όμως δεν είναι υποχρεωμένοι να κάνουν σενάρια για το αν το πράσινο φανάρι δεν είναι και τόσο πράσινο.

Το αεροδρόμιο λειτουργεί σε 24ωρη βάση από την πρώτη στιγμή που άνοιξε τις πόρτες του ως σήμερα και κάθε μέρα, δίνοντας εργασία σε περίπου χίλια άτομα, τα περισσότερα εποχιακής απασχόλησης, νεαρής κυρίως ηλικίας, που προσπαθούν να εδραιωθούν επαγγελματικά κάτω από δύσκολες συνθήκες διότι ΟΛΟΙ ΜΑΣ, ΕΠΟΧΙΑΚΟΙ ΚΑΙ ΜΗ, ΕΡΓΑΖΟΜΑΣΤΕ ΜΕ ΒΑΡΔΙΕΣ.

Οι βραδινές βάρδιες αλλάζουν το πρωί, όταν όλοι πάνε για δουλειά, κάνοντας τους υπαλλήλους που μόλις σχόλασαν, επιρρεπείς σε ατυχήματα λόγω της μεγάλης κούρασης που ενέχει η βραδινή εργασία σε συνδυασμό με την πρωινή κίνηση.

Τους παραπάνω προβληματισμούς μου προσπάθησα να τους μοιραστώ με τους αρμόδιους στην περιφέρεια…Με όλους όσοι μίλησα ήταν ευγενικοί, αλλά κανένας δεν ήταν αρμόδιος… Οι απαντήσεις που άκουσα ήταν οι εξής: «Αλήθεια το φανάρι του περιφερειακού από Κρεμαστή δεν γίνεται ποτέ κόκκινο;

Σίγουρα; Μήπως κάνετε λάθος;», «Καταλαβαίνω, αλλά δεν είμαι εγώ αρμόδιος» ο … πρώτος αρμόδιος που σήκωσε το τηλέφωνο. Άμεσα, απάντησε «Καλά δεν βλέπετε το στοπ;» Εγώ το στοπ το βλέπω και τρέμει η καρδιά μου κάθε μέρα…Τι θα γίνει όμως όταν κάποιος δεν θα το δει;

Ο αρμόδιος, τελικά δεν ήταν και τόσο αρμόδιος, διότι όπως είπε το θέμα άπτεται κάποιων άλλων στα κεντρικά της Αθήνας, θα το προωθήσει, αλλά δεν θα γίνει κάτι…απάντησε. Το περιστατικό με το ατύχημα το δημοσίευσα σε κοινωνικό δίκτυο, όπου ένας φίλος θέλησε να με βοηθήσει, προσπαθώντας να με φέρει σ’ επαφή με τον αρμόδιο εδώ (άλλος αρμόδιος)…ο οποίος περίμενε τηλέφωνό μου, αλλά 2 βδομάδες που έπαιρνα δεν κατάφερε να το σηκώσει.

Εν κατακλείδι, το φανάρι αυτό είναι καρμανιόλα, για εργαζόμενους τουρίστες και πάσης φύσεως διερχόμενους και οφείλουν οι αρμόδιοι να το ρυθμίσουν σωστά, έτσι ώστε η διέλευση της διασταύρωσης των δυο πολυσύχναστων δρόμων της Ρόδου, να είναι όσο το δυνατόν ασφαλέστερη. Κοινώς, το φανάρι στην επαρχιακή οδό Κρεμαστής να γίνεται κόκκινο και από τα δυο ρεύματα, όταν το φανάρι στον περιφερειακό γίνεται πράσινο και τούμπαλιν.

Τόσα δυστυχήματα σ’ αυτό το νησί δεν μας έμαθαν τίποτα; Ότι το κακό θέλει μια στιγμή για μια ζωή κατεστραμμένη; Μένοντας για ένα χρόνο στο γνωστό σημείο ατυχημάτων, στο δρόμο με τα πάλε ποτέ ποδήλατα «Γιωργαράς», στη Γρηγορίου Ε’, τα ΣΤΟΠ ήταν τόσα, όσα δεν είχα δει πουθενά, όμως τα ατυχήματα δεν μειώθηκαν λόγω έλλειψης ορατότητας του σημείου.

Η σωστή τοποθέτηση φαναριών την άνοιξη του 2017 και η σωστή ρύθμισή τους, βοήθησε σημαντικά στη μείωση των ατυχημάτων! Άκουσα και γνώμες άλλων πολιτών, που πιστεύουν ότι τα φανάρια είναι ξεπερασμένα, διότι έχουν καταργηθεί σε χώρες, όπως η Μ. Βρετανία και έχουν αντικατασταθεί από κυκλικούς κόμβους.

Δεκτές λοιπόν όλες οι αποτελεσματικές λύσεις, αρκεί οι υπεύθυνοι να αναλάβουν την ευθύνη και να λάβουν άμεσα τα απαράιτητα μέτρα για τη διασφάλιση των διερχομένων.

Στεφανία Χατζηαγάπη