Η καταστροφή στο Μάτι  ένας τουριστικός προορισμός λαβύρινθος με Μινώταυρο τη φωτιά

Γράφει ο Δημήτρης Προκοπίου

Θυμήθηκα τη φωτιά στην Πάρνηθα και το ρατσιστικό δεν χαθήκαν ζωές και περιουσίες, Τώρα χάθηκαν…….

ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Όλοι θέλουν ένα σπίτι στο δάσος και όλοι ένα σπίτι κοντά στην παραλία. Αυτονόητα γεγονότα που οδηγούν σε καταπάτηση του περιβάλλοντος. Είναι η μάχη φύσης και ανθρώπων. Από  μια άποψη το ορεινό περιβάλλον έχει  μεγαλύτερη σημασία από το πεδινό. Το κράτος απαγόρευσε την δόμηση στην Πάρνηθα και την κήρυξε εθνικό δρυμό. Ο Υμηττός σώθηκε λόγω της Αττικής οδού αλλά ακόμη δεν έγινε εθνικός δρυμός. 

Η Πεντέλη δεν προστατεύεται, και τα χαμηλότερα επίπεδα της χτίζονται γιατί έτσι αποφάσισε το κράτος και η κοινωνία. Οι παράκτιες περιοχές της Ανατολικής Αττικής έγιναν θέρετρα. Τουριστικές εξοχές-   πόλεις μέσα στο δάσος. 

Ήταν εξ αρχής ένα λάθος, το Μάτι  ένας οικισμός που ξεκίνησε ως παραθεριστικός το 1960, με τα ανύπαρκτα στάνταρ των τότε ελληνικών καθεστώτων και μετά το 2000 πυκνοκατοικήθηκε.

Κανένας  δε ασχολήθηκε ότι το πεύκο είναι το χειρότερο δέντρο για οικισμό είναι ουσιαστικά μια πολλαπλασιαζόμενη πυρηνική βόμβα που αναπαράγει τη φωτιά με κουκουνάρια. Στη φωτιά με τα 120 χλμ/ ωρα άνεμο τα κουκουνάρια πετάγανε στην κυριολεξία.

Ας διαχωρίσουμε λοιπόν ότι η κοινωνία  κάποιες περιοχές τις προστατεύει και κάποιες όχι. Στην Πάρνηθα η πρόσβαση το καλοκαίρι απαγορεύεται, στον Όλυμπο,  χειμώνα και καλοκαίρι τα  στοιχεία των οχημάτων καταγράφονται και το βράδυ απαγορεύεται η πρόσβαση. Υπάρχει σημείο ελέγχου με μπάρα.

Όμως μεγάλη σημασία έχει το ΠΩΣ θα γίνει η οικιστική ανάπτυξη.  Πόσες φορές σε τουριστικές περιοχές οι μάντρες εφάπτονται με το δρόμο και τα αυτοκίνητα σχεδόν δεν χωράνε να περάσουν;  Την αθλιότητα αυτή τη ζούμε κάθε καλοκαίρι στα νησιά.

Πόσα ρέματα δεν μπαζώθηκαν τα τελευταία χρόνια; Πόσες παραλίες δεν χτίσθηκαν; πόσες προσβάσεις στην παραλία δεν διεκόπησαν ή αφήσανε μόνο μια μικρή πόρτα. Πόσα ρέματα δεν μπαζώθηκαν. Πόσα λύματα έπεσαν σε παραλίες. Το ρέμα έκτος από παροχέτευση του νερού είναι και  αντιπυρική  ζώνη.

Άρα το ζήτημα δεν είναι το ότι κάνουμε νέους οικισμούς αλλά και ότι αυτοί είναι άθλιοι, χωρίς δίκτυα αστικών λυμάτων, χωρίς αντιπλημμυρική προστασία, χωρίς ρέματα, χωρίς επαρκείς δρόμους.

ΜΑΤΙ
Το μάτι ήταν ένα δάσος με σπίτια. Δεν υπήρξε κανένας σχεδιασμός για κινδύνους.  Ένας οικισμός μέσα στα πεύκα δίχως διεξόδους διαφυγής, δηλαδή το Μάτι ήταν ο ιδανικός οικισμός, για καταστροφή και επειδή δεν υπάρχει κανένα σχέδιο διαφυγής λόγω πλήρους ανικανότητας, λόγω ανυπάρκτου σχεδιασμού το Μάτι ήταν τυφλό στον κίνδυνο. Το Μάτι όπως φτιάχτηκε, όπως οικοδομήθηκε, δεν έπρεπε ποτέ να υπάρξει. Πότε κανένας από τις δημόσιες αρχές δεν εξετάσε το ενδεχόμενο του κινδύνου.

Στο Μάτι  26 άνθρωποι που εγκλωβίστηκαν και κάηκαν σαν ένα μάτσο κεριά αγκαλιασμένοι 50 μέτρα από την παραλία ΔΕΝ βρηκανε την  πρόσβαση προς την θάλασσα επειδή σχεδόν όλες οι δίοδοι είχαν κλειστεί από τους ιδιοκτήτες  που χτίζουν τις βίλες και τα παραπήγματα  τους δίπλα στο κύμα και περιφράσσουν τα οικοπεδάκια τους με μάντρες, με την ανοχή όλων μας. Και όποιος μιλησει είναι γραφικός. Μόνος ένα ιδιοκτήτης είχε εξασφαλίσει ελεύθερη  πρόσβαση στα βράχια του Ματιου.

Και το κράτος, η περιφέρεια και  ο Δήμος έμπρακτα και ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ  ενέκριναν τη αυθαιρεσία, ΟΛΟΙ. Δεν πήγε ποτέ μπουλντόζα.  Δεν υπήρχε πρόθεση αλλά ο εγωισμός κάθε του ιδιοκτήτη. Ο εγωισμός  του μέσου νεοέλληνα που οδηγεί στα απανθρακωμένα πτώματα χωρίς βέβαια να το θέλει.

Εκατοντάδες πολίτες προσπάθησαν με τα αυτοκίνητά τους να εγκαταλείψουν το Μάτι αλλά εγκλωβίστηκαν σε θλιβερό  μποτιλιάρισμα στους στενούς σχεδόν χωρικά  μονόδρόμους του οικισμού, δίχως καμία πρόβλεψη για την ασφάλεια. Γιατί κανένας δεν ενδιαφέρθηκε να έχει δρόμους, οι αρχές πολεοδομίας δεν είχανε τέτοια προτεραιότητα. Από την  αρχή ήταν λάθος. Ήταν μόνο το ΕΓΩ το εμείς έγινε θάνατος.  Όπου υπήρχε παραλία υπήρχε διέξοδος  όπου  όμως υπήρχαν βράχια δεν υπήρχε διέξοδος υπήρξαν μόνο μάντρες, και ο γκρεμός.

Αλλά υπάρχει μια ακόμα μεγαλύτερη αλήθεια: Κανένας μέσα στα χρόνια δεν  σκέφτηκε το εξής: Αν  αρπάξει φωτιά αυτή η πολίχνη, ο ανάμεσα στα πεύκα, έχουμε  διεξόδους διαφυγής, και οι κάτοικοι τι θα κάνουν;  Αν υπήρχαν μεγαλύτεροι δρόμοι θα κοβόταν και η φωτιά θα ήταν αντιπυρικές ζώνες.

Οι δήμαρχοί είναι οι πρώτοι που έπρεπε να το σκεφτούν  και αν δεν τους έρχονται στο μυαλό ας τους του έλεγε το Κράτος και η Περιφέρεια, η Ευρώπη τέλος πάντων, που σχεδόν μόνο λεφτα παίρνει από τους νεοέλληνες….  αλλά κανείς τελικά. Όχι δεν φτάνε μόνο οι δήμαρχοι φτάνε όλες οι περιφέρεις και όλες οι κυβερνήσεις γιατί κανένας δεν ανάλυσε τον κίνδυνο της πυρκαγιάς ανά δήμο ή ανά περιοχή, ή κανένας δεν ζήτησε  από τους δημάρχους να ασχοληθούν  με το ενδεχόμενο αυτό.  Δεν υπήρξε σχέδιο κανένα.

Μόνο οι μεγάλες  βιομηχανίες έχουν τα «ΣΑΤΑΜΕ». Πρόκειται για τα Ειδικά Σχέδια Αντιμετώπισης Τεχνολογικών Ατυχημάτων Μεγάλης Έκτασης (ΣΑΤΑΜΕ).

ΤΟ ΕΥΡΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ ΚΑΙ  ΟΙ ΠΟΙΝΕΣ
Το εύρος της καταστροφής είναι τέτοιο που και να βρεθούν εμπρηστές δεν θα αλλάξει κάτι οι νεκροί είναι νεκροί. Ο αξιωματικός βάρδιας του Εξπρές Σαμίνα καταδικάστηκε ισόβια, ωραία αλλά οι 81 πνιγμένοι δεν γυρίζουν.

Θυμάμαι αυτός που έκαψε τη Ρόδο το 2008 καταδικάστηκε πλήρωσε 15.000 ευρώ και όλα καλά. Οι υπηρεσίες που εξαφάνισαν το ρεύμα στη Μάνδρα διαπρέπουν, κανένας δεν τους ενόχλησε ακόμη. Λύση είναι μια μπουλντόζα να ανοίξει το ρέμα, ο χάρτης και οι αεροφωτογραφίες υπάρχουν ακόμα.

Αν το ρέμα στη Μάνδρα δεν ανοίξει αποτύχαμε
Αν το Μάτι ξαναχτιστεί έτσι αποτύχαμε
Το ζήτημα είναι η πρόληψη, η τιμωρία και οι δίκες χρειάζονται αλλά δεν είναι η δευτέρα παρουσία….

ΜΑΡΤΥΡΙΑ
Η μαρτυρία του ιδιοκτήτη του σπιτιού που βρέθηκαν οι 26 αγκαλιασμένοι νεκροίi
Συγκλονίζουν τα όσα είπε ο ιδιοκτήτης του σπιτιού στο Μάτι, στο οποίο βρέθηκαν 26 σοροί θυμάτων της πυρκαγιάς, ανθρώπων που ξεψύχησαν αγκαλιασμένοι. «Μπήκαν οι άνθρωποι στο σπίτι, δεν μπόρεσαν να δουν την πόρτα για να κατέβουν στην παραλία και αυτοί είναι που βρέθηκαν αγκαλιασμένοι.»

Ο κόσμος που κάηκε μέσα στο σπίτι μου, κάηκε γιατί δεν υπάρχει ένα σχέδιο από που να φύγουν σε ανάλογη περίπτωση», είπε ο εκεί ιδιοκτήτης.

«Το σπίτι μου έχει πρόσβαση στην παραλία με σκάλες, κάποια κοπέλα προσπάθησε να πηδήξει από τον γκρεμό και τη χάσαμε», πρόσθεσε. Όπως είπε μάλιστα, «οι πρώτοι 25 άνθρωποι που είμαστε μαζεμένοι και συντεταγμένοι, σώθηκαν όλοι. »Οι επόμενοι που ήρθαν και από τον καπνό δεν είδαν την πόρτα, αυτοί είναι που βρέθηκαν αγκαλιασμένοι, κάηκαν όλοι».«Όλος αυτός ο κόσμος που κάηκε ήταν γιατί δεν υπάρχει ένα σχέδιο σε περίπτωση ανάλογη, από πού θα φύγουν».

Σοκαριστική όμως είναι και η μαρτυρία του ιδιοκτήτη του διπλανού οικοπέδου: «Δυστυχώς δεν υπάρχει άλλη πρόσβαση στην παραλία εκτός από μόνο σπίτι.

»Άκουγα τις φωνές των ανθρώπων να καίγονται και λέω κάποιος να μου κλείσει τα αυτιά»,
«Τα περισσότερα σπίτια έχουν πρόσβαση στην παραλία αλλά είναι κλειστές οι μάντρες», πρόσθεσε.
Ήταν κλειστές οι μάνδρες. Ο δήμαρχος της περιοχής πρέπει να είναι έτοιμος να δώσει λόγο για αυτό το έγκλημα. Και θα δώσει.ii

ΕΠΙΛΟΓΟΣ
«Κάποια στιγμή αποπειράθηκα να βγω, όμως τα τρία μου σκυλιά που τρόμαξαν με σταμάτησαν. Δεν έβγαιναν με τίποτα, οπότε αποφάσισα να μείνω μαζί τους. Έτσι πέρασαν δύο ώρες. Γύρω καίγονταν αυτοκίνητα, μαζί και το δικό μου. Όταν ο αέρας δυνάμωσε, ήταν σαν να ερχόταν ένα θερμικό κύμα πάνω στο σπίτι. Άρχισε να μπαίνει και καπνός, αλλά δεν με ενοχλούσε, γιατί ερχόταν απέξω.iii

Μόνο ένα δρόμος συνδέει το   Μάτι έχει με τη  Λεωφόρο Μαραθώνος. Αυτός ο δρόμος «έκλεισε» από μποτιλιάρισμα και μετά από τη φωτιά που κατέβαινε. Δεν υπήρξε δεύτερος.  Οι συμπολίτες μας δεν είχαν καμία διαφυγή και στράφηκαν στη θάλασσα. Η πρόσβαση όμως στη θάλασσα είναι κλειστή με μάνδρες.

Στον λαβύρινθο του Ματιού, τα τέσσερα κίτρινα βέλη δείχνουν τους δρόμους αδιέξοδα. Ένας λαβύρινθος. Φανταστείτε το τρόμο, την παράνοια, με εκατοντάδες ανθρώπους να τρέχουν να σωθούν  και να πέφτουν σε κομμένους δρόμους χωρίς διέξοδο.  Μόνο οι ντόπιοι ήξεραν από που να πάνε. Οι φιλοξενούμενοι καήκανε. Ένας τουριστικός προορισμός Λαβύρινθος με Μινώταυρο τη φωτιά….

i Tribune.gr
ii Μαργαριτα Καραβασίλη
iii Έζησε τον τρόμο της φωτιάς μέσα στο σπίτι και σώθηκε -Η συγκλονιστική μαρτυρία κατοίκου στο Μάτι, Bovari.gr