Το σκυλάκι... στη βεράντα της διπλανής κυρίας

Γράφει ο αρχιτέκτονας Αγαπητός Ξάνθης

Ζω σε μια γειτονιά, οικιστική, όχι κεντρική και πάντως όχι θορυβώδη από τη διάσταση λειτουργίας καταστημάτων και μπαρ.

Γύρω  τριώροφες πολυκατοικίες, συνήθης δόμηση για την επέκταση του «Μαρασιών» στην πόλη της Ρόδου.

Μια συνοικία που ακόμη (ευτυχώς) υπάρχουν σχέσεις, το «καλημέρα», το «τι γίνεται», Η κοινωνική επαφή παρουσιάζεται ζεστή με τόπο συνάντησης το μπακάλικο και το καφενείο (και ας έγινε τώρα καφετέρια). Η Ρόδος ακόμη έχει γωνίες που διακρίνονται και υπηρετούν τη φιλοσοφία του μεγάλου αρχιτέκτονα Άρη Κωνσταντινίδη «περί δοχείου ζωής, το σπίτι μας». Μία από αυτές είναι η δική μου.    

Και ξάφνου, η κυρία του τρίτου ορόφου της διπλανής πολυκατοικίας κρατάει επιδεικτικά μ΄ ένα δερμάτινο λουράκι το σκυλάκι της ως δείγμα φιλοζωίας ή κατά άλλους ως στοιχείο φετίχ (δική μου ερμηνεία).

Ανεβαίνει την εξωτερική σκάλα, μπαίνει στο σπίτι της και ξαμολάει το σκυλάκι της. Η ίδια μπαίνει μέσα στο διαμέρισμα με το αιρκοντίσιον στο φουλ, πιθανολογώ.

Το σκυλάκι αρχίζει να γαυγίζει με συνεχόμενο εκνευριστικό ρυθμό, είτε επειδή στερήθηκε την ωραία ξανθιά κυρία του την οποία είχε κατακτήσει, είτε επειδή πεινούσε, είτε επειδή διέκρινε εμένα (!!), είτε δυσανασχετούσε επειδή εγκλωβίστηκε.

Για λίγα λεπτά με βελονίζουν σκέψεις γεμάτες αντιφάσεις και παραδοξολογίες.
• Η κυρία προφανώς έχει το σκυλάκι για μόστρα και το χρησιμοποιεί
• Η κυρία γεμίζει κάποιες κενές στιγμές της με την παρέα του σκυλιού
• Η κυρία όντως  είναι φιλόζωή και προσφέρει ευαίσθητο έργο
• Η κυρία δεν αντιλαμβάνεται ότι και το ζωάκι έχει ψυχή, και η εγκατάλειψη του για ώρες στο μπαλκόνι της είναι βασανιστήριο.

Στην επιστημονική γλώσσα είναι ότι το ζωάκι, κατά αυτήν, έχει εργαλειακή και μόνο αξία και όχι εγγενή.
• Η κυρία το αφήνει στο μπαλκόνι, επίτηδες για να δείξει ότι έχει σκυλάκι ράτσας σαν ένδειξη πλουτισμού προς εμάς.
Εκείνο όμως που με κάνει να οργίζομαι είναι η αντίληψη της ανθρώπινης κυριαρχίας πάνω στο ζώο πιστοποιώντας τον ανθρωποκεντρικό σύστημα διαβίωσης ήτοι, την ικανοποίηση του προσώπου ως παράμετρο του εγώ του έναντι των ζώων.

---Δεν την νοιάζει την κυρία κατά αρχάς ότι το ζωάκι υποφέρει στη βεράντα, μέσα στη ζέστη και την μοναξιά του, εκτιμώντας από την πλευρά μου ότι είναι κατοικίδιο.

---Δεν την νοιάζει την κυρία για την ενόχληση που «προσφέρει» στους γειτόνους της αφήνοντας το ζωάκι να πνίγεται μέσα στο γαύγισμα, γιατί προφανώς η κυρία απασχολείται με τα άλλα κοσμικά ή και με το κινητό της.

---Δεν την νοιάζει την κυρία για τη ρύπανση που δημιουργεί στη βεράντα της, με τη πιθανή αφόδευση του σκυλιού (τόση ώρα που το αφήνει μόνο) βρομίζοντας όλο τον τόπο, φτάνει η κυρία να έχει το χρόνο της να ασχοληθεί με το face-book και τη συνομιλία με τους followers της.   

---Δεν την νοιάζει την κυρία για τα παιδιά της που μπορούν πιθανά να μολυνθούν από τις τρίχες, παρά τις όποιες επισκέψεις στον κτηνίατρο και στον ειδικό κουρέα με το ανάλογο κόστος.

Σίγουρα, είμαι κακοπροαίρετος απέναντι στη δίπλα κυρία, αλλά ειλικρινής, τόσο που την αγανάκτηση μου αποφάσισα να την κάνω άρθρο για να μπορέσω να εκτονωθώ για ένα φανταχτερό κόσμο που με πνίγει, βασισμένος στο δήθεν, στην πλαστότητα, και στο μεγαλοϊδεατισμό χρησιμοποιώντας στην περίπτωση μας ένα αθώο ζωάκι.

Δεν έχω να κάνω τίποτα άλλο, παρά να υπομένω και να επιμένω.