Ιστορίες από τα Δωδεκάνησα 2018

Οι Εκδόσεις Βερέττα, που εδρεύουν στα Κοσκινού της Ρόδου από το 2009, ξεκίνησαν το 2013 να δημοσιεύουν διηγήματα σύγχρονων συγγραφέων που αφορούν στα Δωδεκάνησα ή διαδραματίζονται κάπου στα Δωδεκάνησα. Φέτος έφτασαν αισίως στον έκτο τόμο, προσεγγίζοντας συνολικά τα εκατόν πενήντα διηγήματα γραμμένα τόσο από δόκιμους όσο και πρωτοεμφανιζόμενους συγγραφείς.

Οι έξι αυτοί τόμοι αποτελούν αντικειμενικά την πλουσιότερη συλλογή σύγχρονων λογοτεχνικών προσπαθειών, με επίκεντρο τα Δωδεκάνησα, εφόσον αποτυπώνουν την φαντασία, το ταλέντο, τις εμπειρίες, τις γνώσεις αλλά και τον ψυχικό κόσμο των ανθρώπων οι οποίοι γεννήθηκαν, μεγάλωσαν, ζουν ή απλώς αγαπούν τα Δωδεκάνησα.

Πρόκειται για ένα μοναδικό στο είδος του ανθολόγιο σύγχρονων ιστοριών από τα Δωδεκάνησα και συνάμα ένα λογοτεχνικό φυτώριο, το οποίο προαναγγέλλει τους συγγραφείς που θα καθιερωθούν στο άμεσο μέλλον στη συνείδηση του αναγνωστικού κοινού.
Ένα ανθολόγιο, που έβγαλε ήδη την πρώτη του παραφυάδα, εφόσον πέρσι, μετά από πρόσκληση των καθηγητών του Μουσικού Σχολείου Ρόδου, υλοποιήθηκε από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΒΕΡΕΤΤΑ ένα ειδικό ανθολόγιο με διηγήματα, ποιήματα και ζωγραφιές των μαθητών και με τίτλο «Μαθητικές Δημιουργίες 2018».

Το ετήσιο ανθολόγιο διηγημάτων «Ιστορίες από τα Δωδεκάνησα» είναι μια πρωτοβουλία των εκδόσεων Βερέττα, η οποία δεν δέχεται ούτε καταδέχεται καμία καμία κρατική, δημοτική ή περιφερειακή βοήθεια και στηρίζεται αποκλειστικά και μόνον στην εκτίμηση των αναγνωστών. Κριτές δηλαδή της ποιότητας των διηγημάτων είναι οι αναγνώστες και μόνον οι αναγνώστες.
Το φετινό ανθολόγιο περιλαμβάνει μια σειρά από 22 καλογραμμένα διηγήματα, που έγραψαν οι συγγραφείς
Μαρία Αϊβάζη Ζάγορα, Ραφαέλικα Γεωργαλλή, Νίκος Διονυσάτος, Μίκα Ζάγορα, Χρύσα Ζανεσή-Αλεξάκη, Χασάν Καϊλή, Σέβα Μαργαρίτη-Κατταβενάκη, Στέφανος Κλιάφας, Μιχάλης Κοντορίνης, Φερενίκη Μιχαηλίδη, Νίκος Μπιλιάς, Γεωργία Νεοχωρίδου, Ιωάννης Παπανδρεόπουλος, Αλιέ Πεμπέ, Γιακουμίνα Πέντε, Ευαγγελία Πέτα, Ειρήνη Νικολίτση-Σεμερτζάκη, Ράνια Σιαμορέλη, Αργυρούλα Σκουμιού, Σπύρος Στογιάννης, Γιώργος Ταρασλιάς και Γεωργία Φωτιάδου.
***
Οι «Ιστορίες από τα Δωδεκάνησα» έχουν πλέον καθιερωθεί ως ένας ετήσιος θεσμός στα νησιά μας.
Σε μια εποχή όπου ο γραπτός λόγος μεταναστεύει μαζικά από το χαρτί στην οθόνη, σε μια εποχή όπου η λογοτεχνική «επιτυχία» συγχέεται θλιβερά με την εμπορική «επιτυχία», σε μια εποχή εντέλει όπου το βιβλίο, σαν αντικείμενο, οδηγείται χρόνο με το χρόνο στο περιθώριο, οι ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΒΕΡΕΤΤΑ, σαν άλλοι Δον Κιχώτες, επιμένουν να προσφέρουν στους ανθρώπους που γράφουν, τη χαρά τη δημοσίευσης του κόπου τους, τη χαρά της γνωριμίας τους με το αναγνωστικό κοινό, κι αυτό είναι ήδη μια μεγάλη υπόθεση, εφόσον είναι πολύ σημαντικό, στις μέρες μας, να χαρίζει κανείς στους συνανθρώπους του λίγη χαρά.

Παρουσίαση των συγγραφέων που συμμετέχουν στο ανθολόγιο
«Ιστορίες από τα Δωδεκάνησα 2018»
Η Μαρία Αϊβάζη Ζάγορα
είναι από την Ρόδο. Με δυο παιδιά στην εφηβεία προσπαθεί να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Παρακολουθεί σεμινάρια Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου και ασχολείται  από την παιδική της ηλικία, με την συγγραφή θεατρικών έργων, διηγημάτων, παιδικών παραμυθιών, ποιημάτων και λογοτεχνικών κειμένων. Δέκα θεατρικά της έργα έχουν παιχτεί από ισάριθμες θεατρικές ομάδες σε όλες τις θεατρικές σκηνές, απανταχού στο νησί της Ρόδου. Πιστεύει πως το γέλιο είναι ότι έχουμε ανάγκη και γι’ αυτό ασχολείται με την κωμωδία.
Έχει λάβει μέρος σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς και έχει πάρει βραβείο για την συγγραφή παιδικού παραμυθιού, αλλά και διάκριση από την  Unesco Πειραιώς και Νήσων για ποίημα της με θέμα την επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα.
Είναι μέλος της Λέσχης Ανάγνωσης του Κέντρου Λογοτεχνών Ρόδου,  της Λέσχης  Δημιουργικής Γραφής «Αγέρι Γραφής» και της Φιλόμυθου Λέσχης Ανάγνωσης  Παιδικής και Εφηβικής  Λογοτεχνίας.
Η Μαρία Αϊβάζη Ζάγορα έχει λάβει μέρος και στα πέντε προηγούμενα ανθολόγια. Φέτος περιγράφει στο διήγημα «Ελεύθεροι στο πνεύμα» την απάνθρωπη εκμετάλλευση των Ελλήνων μεταναστών στην Αμερική από τους ίδιους τους... συγγενείς τους. Ένα θέμα τολμηρό, όσο και αληθινό, που ελάχιστοι συγγραφείς μέχρι σήμερα είχαν το θάρρος να αγγίξουν.

Η Ραφαέλικα Γεωργαλλή, γεννήθηκε στη Ρόδο πριν από 26 χρόνια. Είναι απόφοιτη του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Παρακολούθησε σεμινάρια λογοτεχνικής γραφής, παραμυθιού, εφηβικής λογοτεχνίας, αστυνομικού μυθιστορήματος και σεναρίου ταινίας μικρού μήκους.
Συμμετείχε στη συλλογική έκδοση «Ιστορίες από τα Δωδεκάνησα 2016» με το διήγημα «Το χρώμα του έρωτα» και «Ιστορίες από τα Δωδεκάνησα 2017» με το διήγημα «Θάλασσα, φόβος και έρωτας».
Φέτος  στο διήγημά της «Ένας ιππότης για τη Σούλα» περιγράφει με τρυφερότητα, φαντασία και χιούμορ το ξεκίνημα ενός ερωτικού δεσμού από ένα παραπάτημα στα χοχλάκια της Παλιάς Πόλης της Ρόδου.

Ο Νίκος Διονυσάτος, γεννήθηκε το 2003 στη Ρόδο. Από πολύ νωρίς είχε εκδηλώσει το μεγάλο ενδιαφέρον του για τα βιβλία (ιστορικά, λογοτεχνικά, γενικών γνώσεων κ.λ.π) και στην ηλικία των 11 περίπου ετών, ξεκίνησε να γράφει και ο ίδιος.
Είναι μαθητής του Μουσικού Σχολείου Ρόδου όπου και πρόσφατα (Μάιος 2018) δημοσίευσε το ποίημα «Έρωτας ο Απερίγραπτος» και το διήγημα «Το Χρονικό μιας Αλληλογραφίας» στην επετειακή έκδοση για τα 25 χρόνια του σχολείου του, από τις εκδόσεις Βερέττα.  
Έχει μεγάλη αγάπη προς την Ιστορία, τη Γλωσσολογία και τις Γλώσσες εν γένει, πράγμα που φαίνεται στα γραπτά του. Μία από τις αγαπημένες του ασχολίες είναι οι μεταφράσεις.
Συνεχίζοντας ακάθεκτος το διάβασμα κι έχοντας ανεβασμένες τις κεραίες του στα καθημερινά ερεθίσματα, εξακολουθεί να γράφει…
Έτσι στο διήγημα «Μια Διεθνής Σκακιέρα» περιγράφει με εντυπωσιακή για την ηλικία του ωριμότητα την ερωτική σχέση ενός Ιταλού αξιωματικού και μιας Ροδίτισσας χωριατοπούλας κατά την εποχή της ιταλοκρατίας στα Δωδεκάνησα.

Η Μίκα Ζάγορα είναι μαθήτρια της Τρίτης Λυκείου του Μουσικού Σχολείου Ρόδου. Είναι η δεύτερη συγγραφική της απόπειρα μιας και έχει συμμετάσχει και στην περσινή έκδοση του ανθολόγιου..
Είναι μαθήτρια ανωτέρας πιάνου στο Μελάνθειο Ωδείο Ρόδου και θέλει να σπουδάσει Ψυχολογία σε συνδυασμό με την μουσική για να ασχοληθεί με την Μουσικοθεραπεία.
Αγαπάει όλα τα ήδη μουσικής και πέραν από τις κλασικές σπουδές ασχολείται και με παραδοσιακά κρουστά αλλά και τραγουδάει και σε Ροκ Σύνολο.
Διαβάζει πολλά λογοτεχνικά βιβλία και γράφει πρώτα για εκείνη και όποτε βρεθεί ευκαιρία και για τους άλλους.
Στο διήγημα «Ποτέ μη λες ποτέ» η Μίκα μάς περιγράφει την αναπάντεχη συνάντηση δυο ερωτευμένων νέων, που χώρισαν σαν μαθητές και ξαναέσμιξαν σαν καθηγητές στο ίδιο ωδείο, επειδή, όπως σημειώνει η Μίκα, «για έναν μουσικό κάθε καλό περιστατικό που του τυχαίνει στην ζωή του είναι μία σύνθεση γραμμένη σε κλίμακα ματζόρε».

Η Χρύσα Ζανεσή-Αλεξάκη, είναι μια έμπειρη και ταλαντούχα συγγραφέας, γνωστή ήδη στο πανελλήνιο από τη συμμετοχή της στα ανθολόγια “Έρωτες στα Δωδεκάνησα” και “Ιστορίες από τα Δωδεκάνησα” με τα διηγήματα “Στέλλα” και “Μ’ ένα μπουκέτο αγριολούλουδα” και “Ασήκωτη η προσμονή” καθώς κι από τα μυθιστορήματα “Σερφάρω αγάπη μου… σερφάρω” (2013), “Έρωτας με χρώμα φεγγαριού” (2014) και “Έρωτας Δυνάστης” (2015), “Ους ο Θεός... χωριζέτω”(2016), “Ζηνοβία” (2018) κ.ά.    
Γεννήθηκε στην Κρήτη και ζει μόνιμα στη Ρόδο, όπου και διατηρεί εδώ και χρόνια μια επιτυχημένη επιχείρηση. Είναι παντρεμένη και μητέρα δύο παιδιών. Ασχολείται ερασιτεχνικά με το θέατρο και έχει πάρει μέρος σε πολλές πετυχημένες θεατρικές παραστάσεις. Έχει βραβευτεί από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών σε διαγωνισμό με το διήγημα «Άρωμα ελευθερίας».
Στο φετεινό διήγημα «Ο Παλιάτσος» περιγράφει τη συνάντηση μιας μελαγχολικής κοπέλας μ’ έναν πλανόδιο παλιάτσο, εδώ στη Ρόδο, έναν παλιάτσο που της μαθαίνει επιτέλους να γελά, κι ας κρύβει ο ίδιος πίσω από τα αστεία του καμώματα ένα μεγάλο μυστικό.

Ο καθηγητής ελληνικής γλώσσας Χασάν Καϊλή γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Ρόδο. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια ζει και εργάζεται στην Άγκυρα. Αυτή είναι η δεύτερή του συμμετοχή στις ‘Ιστορίες από τα Δωδεκάνησα’. Η πρώτη ήταν το 2016 με την ιστορία ‘Σωκράτους Γεύσεις’.     
Φέτος, στο διήγημά του «Ε με ‘κούει» μας αφηγείται την ιστορία της κυρά Μαρίας, που κάποτε στην Παλιά Πόλη έσμιξε μ’ έναν Σερραίο πολυτεχνίτη, ο οποίος ξέμεινε για τα μάτια της στο νησί, κι όταν τον έχασε, ανάστησε με πολύ κόπο δυο αγόρια, ο μικρότερος εκ των οποίων τελευταία, έμπλεξε με “ένα μελαχρινάκι χάρμα οφθαλμών”, όπως ήταν κάποτε κι η ίδια, με τη διαφορά ότι η αγαπημένη του γιού της λέγεται Αϊσέ κι είναι η κόρη του Αλή.

Η Σέβα Μαργαρίτη-Κατταβενάκη συμμετέχει για πρώτη φορά στο ανθολόγιο.
Είναι μητέρα δύο παιδιών και γιαγιά δύο μικρών εγγονών. Είναι πρόεδρος στον Σύλλογο Γυναικών Κοσκινού από το 2002 μέχρι σήμερα. Από μικρή, γράφει στιχάκια, τραγούδια και πεζά. Δύο από τα θεατρικά που έχει γράψει έχουν ανεβεί στη σκηνή με επιτυχία. Παράλληλα λατρεύει τους παραδοσιακούς χορούς, το τραγούδι . Ασχολείται επίσης με τον κήπο, τα ζωάκια μου και τη μαγειρική.
Με το διήγημα «Η φεγγαρολουσμένη». Μας μεταφέρει στον ροδιακό θρύλο των ανεράϊδων, που αν τύχει και σμίξουν με θνητό, αποδεικνύονται οι καλύτερες γυναίκες του κόσμου, μέχρι τη μέρα όπου ξαναγυρίζουν ανεπιστρεπτί στον κόσμο των ονείρων.

Ο Στέφανος Κλιάφας γεννήθηκε το 1984 στη Ρόδο.   Σπούδασε στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης και εργάζεται ως δάσκαλος, σε όποιο μέρος της Ελλάδας τον φωνάξουν. Ασχολείται επίσης με την αθλητική δημοσιογραφία.
Συμμετέχει κι αυτός για πρώτη φορά στο ανθολόγιο με το διήγημα «Η νύχτα της Πόλης στο ολοκόκκινο... Φαληράκι!». Όπου μας περιγράφει έναν ποδοσφαιρικό αγώνα σερβίροντας ποτά σε κάποιο μπαρ, στο Φαληράκι της Ρόδου.

Ο μεγάλος φίλος του ποδοσφαίρου Μιχάλης Κοντορίνης γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Ρόδο. Σπούδασε στο τμήμα Στατιστικής & Ασφαλιστικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Πειραιά, ενώ παράλληλα κατέχει πτυχίο αθλητικής δημοσιογραφίας από το Κέντρο Αθλητικού Ρεπορτάζ. Εργάζεται στον ιδιωτικό τομέα, ενώ το γράψιμο πάντα αποτελούσε μια ευχάριστη ενασχόληση στον ελεύθερο χρόνο του.
Έχει μετάσχει στο ανθολόγιο Ιστορίες από τα Δωδεκάνησα 2016 με το διήγημα «Στα σκαλιά του Πανορμίτη» και στο ανθολόγιο Ιστορίες από τα Δωδεκάνησα 2017 με το διήγημα «Μία μπάλα, ένα ατύχημα και η αγάπη για ζωή».
Φέτος συμμετέχει για τρίτη φορά στο ανθολόγιο με το διήγημα «Μην είσαι... Down, απόλαυσε τη ζωή!». Αυτή τη φορά δεν μάς μιλάει για το ποδόσφαιρο αλλά για έναν αγώνα μπάσκετ, που πηγαίνει να τον παρακολουθήσει παρέα με τον νεαρό φίλο του τον Θανασάκη, ο οποίος αγαπάει σαν όλα τα παιδιά τον αθλητισμό, έστω κι αν γεννήθηκε με σύνδρομο Down.

Η Φερενίκη Μιχαηλίδη γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Ρόδο. Είναι πτυχιούχος της επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού. Είναι παντρεμένη και μητέρα δυο  φοιτητών.
Συμμετέχει για έκτη φορά στα ανθολόγια διηγημάτων των Εκδόσεων Βερέττα. Τα προηγούμενα πέντε διηγήματά της ήταν “Σπασμένος Καθρέφτης” (2013), “Άρωμα Έρωτα” (2014), “Χωρίς Λόγια” (2015), «Κορίτσι από πέτρα» (2016) και «Αναμνήσεις» (2017)
Φέτος συμμετέχει για έκτη φορά στο ανθολόγιο με το καλογραμμένο διήγημα «Το Στοιχειό», όπου περιγράφει τη δολοφονία μιας Εβραιοπούλας, τον καιρό της κατοχής αλλά και την αυτοκτονία του Γερμανού φονιά της. Μια τραγωδία που στοίχειωσε ένα παλιό σπίτι στη Ρόδο και έδωσε την ευκαιρία στην ταλανούχο συγγραφέα να μιλήσει για την μαζική εξόντωση των Εβραίων της Ρόδου από τους κατακτητές.

Ο Νίκος Μπιλιάς γεννήθηκε πριν τον πόλεμο στα Μαριτσά της Ρόδου και έζησε τα δύσκολα χρόνια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
Σπούδασε στην Γερμανία Οικονομικές Επιστήμες και στην συνέχεια εργάστηκε σαν αναλυτής ισολογισμών επιχειρήσεων στην F.N. Bank κατάστημα Φραγκφούρτης. Με στόχο την μελλοντική του παλιννόστηση στην Ελλάδα εντάχθηκε στο προσωπικό τού τότε νεοϊδρυθέντος καταστήματος της Εθνικής Τραπέζης της Ελλάδος στην Φραγκφούρτη. Έτσι το έτος 1987 μετατέθηκε στην Ρόδο όπου και συνταξιοδοτήθηκε.
Συμμετέχει για δεύτερη φορά στο ανθολόγιο με το διήγημα «Ο Καπετάνιος του γλυκού νερού», ανατρέχοντας, όπως το συνηθίζει στις παιδικές του αναμνήσεις. Αυτή τη φορά περιγράφει την περιπέτεια μιας παρέας νεαρών, που δανείζονται μια βάρκα και ξανοίγονται απερίσκεπτα στο πέλαγος, χωρίς εμπειρία της θάλασσας και χωρίς ... μυαλό.

Η εκπαιδευτικός Γεωργία Νεοχωρίδου ζει και εργάζεται στη Ρόδο σαν εκπαιδευτικός. Παράλληλα ασχολείται με τη συγγραφή αστυνομικών διηγημάτων. Έχει ήδη δημοσιεύσει τα διηγήματα «Έγκλημα ή αυτοκτονία;», «Η μικρή μαύρη τσάντα ή καφέδες και αρώματα» και  «Επαφές εξ αίματος» στις «Ιστορίες από τα Δωδεκάνησα 2015, 2016, 2017».
Φέτος συμμετέχει για τέταρτη φορά στο ανθολόγιο, με ένα ακόμη αστυνομικό διήγημα και με τίτλο «Φανερά κρυμμένα δώρα», όπου ο αστυνόμος Γεωργίου αναλαμβάνει αυτή τη φορά να διαλευκάνει τον φόνο ενός αρχιτέκτονα, που η κρίση τα τελευταία χρόνια τον ανάγκασε να δουλεύει σαν ταξιτζής εδώ στη Ρόδο.

Ο Ιωάννης Παπανδρεόπουλος γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα.  Το 2006 βρέθηκε προσωρινά στην Ρόδο αλλά καθώς «ουδέν μονιμότερον του προσωρινού» εν έτη 2018 κλείνει αισίως δώδεκα χρόνια εγκατεστημένος στη Ρόδο, όντας πια οικογενειάρχης και μόνιμος κάτοικος του νησιού.  Συμμετέχει για δεύτερη χρονιά στην σειρά των εκδόσεων Βερέττα «Ιστορίες από τα Δωδεκάνησα» καθώς είχε προηγηθεί η συμμετοχή του για το έτος 2017 με το διήγημα «Η παρεξήγηση».
Φέτος η συμμετοχή του είναι το διήγημα «Ανασασμός», όπου ο συγγραφέας σε πρώτο πρόσωπο αφηγείται την τραγική κατάληξη κάποιου Ροδίτη, που οδηγήθηκε στην τρέλα, όταν πληροφορήθηκε, φαντάρος ακόμη, το χαμό της αγαπημένης του.

Η Αλιέ Πεμπέ γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Ρόδο. Είναι νοσηλεύτρια χειρουργείου στο Γενικό Νοσοκομείο Ρόδου και εργάζεται ως επαγγελματίας υγείας από τον Σεπτέμβριο του 2000. Στον ελεύθερο χρόνο της ασχολείται με τη δημιουργία κοσμημάτων, την ζωγραφική και τη συγγραφή στίχων.
Στις Εκδόσεις Βερέττα έχει δημοσιεύσει το παραμύθι «Ταξίδι στην άκρη του κόσμου» στη συλλογή «Παραμύθια και Μαμάδες» και τa διηγήματα «Σκουριασμένο ποδήλατο», «Τα Σάββατα» και «Λευτέρης, όπως λέμε Λευτεριά!» στα ανθολόγια “Ιστορίες από το Δωδεκάνησα 2015, 2016, 2017”.
Στις αρχές του 2018, δημοσίευσε από τις ίδιες εκδόσεις το παραμύθι «Οι 12 μήνες με την Αγάπη» με εικονογράφηση των παιδιών του συλλόγου “Πνοή”.
Φέτος συμμετέχει για τέταρτη χρονιά στο ανθολόγιο με το διήγημα «Όχι, δεν είμαι εγώ», όπου καταπιάνεται με ιδιαίτερη ευαισθησία με το ζήτημα των οικογενειακών και κοινωνικών διακρίσεων εις βάρος των ομοφυλοφίλων.

Η Γιακουμίνα Πέντε, γεννήθηκε στην Πάτμο το 1961. Τελείωσε το Γυμνάσιο στην Πάτμο και το Καζούλειο Λύκειο της Ρόδου. Ζει με την οικογένειά της στην Πάτμο και ασχολείται με τον τουρισμό και τα κοινά μέσα από Συλλόγους και Σωματεία.
Η Γιακουμίνα Πέντε συμμετείχε στα ανθολόγια «Ιστορίες από τα Δωδεκάνησα» με τα διηγήματα «Τρυφερή ανάμνηση» (2015) και «Η Κόρη» (2017), ενώ από τις Εκδόσεις Βερέττα έχει εκδώσει τα παιδικά βιβλία «Το ποντικαλάκι ο Φαβέτος» και «Φαβέτος, μια απρόσμενη περιπέτεια»
Φέτος συμμετέχει για τρίτη φορά στο ανθολόγιο με το διήγημα «Το πρώτο μέρος μιας ιστορίας», όπου δηλώνει ότι νιώθει σαν “...ένας βλαβερός  σπόρος που κατά τύχη βλάστησε και θέριεψε σε γόνιμο χωράφι...” και προαναγγέλλει συγκλονιστικές αλλαγές.

Η Ευαγγελία Πέτα γεννήθηκε το 1966 στη Ρόδο και μεγάλωσε στα Μάσαρη. Το 1986 πήρε το πτυχίο της Παιδαγωγικής Ακαδημίας και αργότερα συνέχισε τις σπουδές της στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης, του Πανεπιστημίου Αιγαίου.
Από το 1987 έως σήμερα, εργάζεται ως δασκάλα σε δημοτικά σχολεία της Ρόδου.
Είναι η τρίτη φορά που συμμετέχει στη συλλογή διηγημάτων, «Ιστορίες από τα Δωδεκάνησα» των Εκδόσεων Βερέττα. Η πρώτη με το διήγημα «Στη φωλιά των γλάρων» (2016) και η δεύτερη με το διήγημα: «Μια ευχή» (2017).
Φέτος συμμετέχει για τρίτη φορά στο ανθολόγιο με το διήγημα «Το αστέρι του βουνού» όπου μας μεταφέρει στα χρόνια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου και μας διηγείται την ιστορία μιας Ρόδιας εβραιοπούλας, που αναγκάζεται να κρυφτεί για να επιβιώσει και περνάει στην αντίσταση όπου βρίσκει την ελπίδα αλλά και τον έρωτα.

Η Ειρήνη Νικολίτση-Σεμερτζάκη γεννήθηκε το 1947 στη Σύμη. Έχει δύο κόρες και δύο εγγόνια. Μένει μόνιμα στη Σύμη. Τα τελευταία 35 χρόνια ασχολείται με τη λαογραφία του νησιού. Στο ραδιοφωνικό σταθμό του Δήμου Σύμης είχε εκπομπή για 7 χρόνια. Σε εφημερίδες και περιοδικά έχουν δημοσιευθεί άρθρα και κείμενά της. Για χρόνια διατηρούσε δική της στήλη με τίτλο «Λαογραφικές Διαδρομές» στη Φωνή της Σύμης και για 2 χρόνια αρθρογραφούσε στην εφημερίδα Symi Visitor. Μέχρι σήμερα άρθρα της με τίτλο «Περασμένα μεν ξεχασμένα όμως όχι» και με θεματολογία σχετική με τη λαογραφία του νησιού δημοσιεύονται στο Συμαϊκό Βήμα, το οποίο εκδίδεται στον Πειραιά. Στο Πολιτιστικό Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Σύμης είναι μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου όπως επίσης και στην Ένωση Γυναικών Σύμης είναι Αντιπρόδερος του Διοικητικού Συμβουλίου. Από το 2010 μέχρι το 2012 διετέλεσε Επίκουρος Δήμαρχος και από το 2012 μέχρι το 2014 διετέλεσε Αντιδήμαρχος της Σύμης.
Συμμετέχει για δεύτερη χρονιά στο ανθολόγιο με το διήγημα «Παιδικές αναμνήσεις που στιγμάτισαν τη ζωή μου», όπου μας αφηγείται μια αληθινή ιστορία που συνέβη στη Σύμη στις αρχές της δεκαετίας του 1960.

Η Ράνια Σιαμορέλη γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στη Βέροια. Τελευταία ασχολείται με το θέατρο ερασιτεχνικά. Αγαπημένη της φράση είναι : «Τα πιο όμορφα πράγματα στη ζωή, δεν είναι πράγματα!»
Συμμετέχει για πρώτη φορά στο ανθολόγιο με το διήγημα «Αιώνια ομορφιά» και μας ιστορεί τον έρωτα δύο ανθρώπων, που γνωρίστηκαν μέσα από ένα... τετράδιο και αγαπήθηκαν σε κάποιον άλλο κόσμο!

Η Αργυρούλα Σκουμιού γεννήθηκε στη Ρόδο. Σπούδασε δημοσιογραφία, ζει και εργάζεται στα Κοσκινού και καταγίνεται με τη λογοτεχνία. Στις «Ιστορίες από τα Δωδεκάνησα» δημοσίευσε τα διηγήματα «Ηλιακτίδες» (2016) και «Νήματα φθαρμένης κλωστής» (2017), ενώ το 2018 κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Βερέττα την ποιητική συλλογή «Ψίθυροι σκιών».
Συμμετέχει για τρίτη φορά στο ανθολόγιο με το διήγημα «Στην ποδιά της νύφης» και μας μεταφέρει με ένα πλούσιο λεξιλόγιο σε ορεινές περιοχές της Ρόδου, στη Σάλακο κάποιας άλλης εποχής, όχι και τόσο μακρινής, με τα όμορφα κορίτσια και τα κρύα νερά.

Ο Σπύρος Στογιάννης γεννήθηκε στο Χολαργό και μεγάλωσε στην Αιδηψό Ευβοίας. Από έφηβος διάβαζε, έγραφε και σκάλιζε κυρίως ποιήματα. Σπούδασε στην Αθήνα Κοινωνικός Λειτουργός, στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Ψυχολογία  και μετά εργάστηκε σε δομές ψυχικής υγείας καθώς και  στο Παιδικό Χωριό SOS της Βάρης. Το 2008 ήρθε στη Ρόδο. Εργάζεται στο Κέντρο Πρόληψης κατά των εξαρτήσεων «Δίοδος», ως Στέλεχος Πρόληψης. Είναι παντρεμένος και έχει δύο γιους.
Έχει συμμετάσχει στα ανθολόγια των Εκδόσεων Βερέττα με τα διηγήματα “Κάτι σαν μνήμη” (2014), “Αφροδίτη”(2015), “Η πρώτη μέρα της νέας του ζωής”(2016) και “Μαθήματα διαχείρισης θυμού”(2017).
Συμμετέχει για πέμπτη φορά στο ανθολόγιο, με το διήγημα «Και τί ψυχή έχει μια νύχτα στους αιώνες;» όπου αφηγείται την ιστορία του πενηντάρη Χρήστου, που αποφασίζει να γιορτάσει  τα γενέθλιά του, χωρίς τη γυναίκα του, τη Σέβα, αλλά παρέα με την εικοσιπεντάχρονη Κατερίνα, η οποία δεν θα αργήσει να τον παρατήσει μόνο κι έρμο σε μια γκαρσονιέρα...

Ο Γιώργος Ταρασλιάς, γεννήθηκε στα Κοσκινού της Ρόδου. Τα τελευταία δέκα έξι χρόνια μένει στην πόλη της Ρόδου. Είναι παντρεμένος και έχει ένα γιο. Είναι κάτοχος πτυχίου Οικονομικών Επιστημών – ΑΣΟΕΕ (1987-1991), χειρίζεται προγράμματα οικονομικής διαχείρισης και εργάζεται  σε  εταιρία συντήρησης σκαφών.
Ο Γιώργος Ταρασλιάς συμμετείχε στις «Ιστορίες από τα Δωδεκάνησα» με το διήγημα «Χωρίς Ελπίδα» (2016) και «Δύο ξένοι στο Monte Carlo» (2017).
Φέτος, συμμετέχει για τρίτη φορά στο ανθολόγιο με το διήγημα «Απόψε, μόνον απόψε» όπου καταπιάνεται με το θέμα της απιστίας, μιας απιστίας όμως που δεν πραγματοποιείται ποτέ, εφόσον οι ήρωες του συμφιλιώνονται με την προφανή ματαιότητα κάθε περιπέτειας και κάθε προσδοκίας.

Η Γεωργία Φωτιάδου γεννήθηκε στο Μόναχο. Είναι λάτρης οποιασδήποτε μορφής τέχνης φτάνει να έχει παλμό και ψυχή. Ο «Διάφανος» είναι το πρώτο της διήγημα. Μάς αφηγείται την ιστορία κάποιου Γιάννη, μεγαλωμένου από τη γιαγιά του στη Ρόδο, που κατέληξε στη βόρειο Ελλάδα, κι έχασε τη ζωή του στο βωμό του εμφύλιου πολέμου.