Φίμωση μέσω ρυθμίσεων και χρεών

Γιατί να μην επαναπαυθούν στις δάφνες τους οι τωρινοί κυβερνώντες αφού κατάφεραν να φέρουν εις πέρας το δύσκολο και εν πολλοίς ακατόρθωτο έργο φίμωσης των πολιτών και εξάλειψης των διαμαρτυριών για τη λιτότητα και τις περικοπές, που ενίοτε λανσάρεται ως απλή διαδικασία εξοικονόμησης χρημάτων, για ένα κράτος που συνεχίζει να πλουτίζει εις βάρος όλων μας;

Γιατί να μην πανηγυρίζει ο πρωθυπουργός όταν κανείς δεν διαμαρτύρεται για τα μέτρα που εφαρμόστηκαν από το 2015 και μετά, μέτρα που επιβάρυναν σημαντικά την τσέπη του καθενός από εμάς, κάνοντας τη ζωή -  κόλαση και την ευημερία - ουτοπία;

Έχουν κάθε λόγο οι κυβερνώντες να επιχαίρουν της επικρατούσας κατάστασης, καθώς το γεγονός και μόνο ότι η ανεργία μειώνεται με τους γνωστούς τρόπους και η οικονομία της χώρας παρουσιάζεται ως αναπτυξιακή, με επιχειρήματα και στοιχεία που θα έκαναν τον κάθε ειδικό να γελά, συντείνουν στο να διαιωνιστεί η λογική της υπαναχώρησης σε όλα τα αιτήματα και επίπεδα.

 Η μη αντίδραση των πολιτών στην επικρατούσα κατάσταση, η καθήλωση των συνδικάτων και το ξεπούλημα των ιδεών από όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα και ειδικά από τα κατ’ επίφασιν αριστερά, δημιουργεί μια εικόνα κοινωνικού χάους από την στιγμή που κανείς δεν μιλά κατά της λογικής των αυξήσεων που έχει επικρατήσει προ πολλού στην αγορά.  

Ο πρωθυπουργός λέει – και αξίζει αυτό να προσεχθεί – πως δεν είναι μόνο οι οικονομικοί δείκτες που πιστοποιούν το πέρασμα στη μεταμνημονιακή περίοδο, αλλά και οι κοινωνικοί δείκτες, και πως το σημαντικότερο απ’ όλα είναι να έχεις ολοκληρώσει με επιτυχία το πρόγραμμα προσαρμογής και ταυτόχρονα να έχεις προστατέψει τους πιο αδύναμους, τους πιο ευάλωτους.

Ποιος σώφρων και λογικός πολίτης που έχει επαφή με την πραγματικότητα, με την αγορά και την οικονομία, δεν θα διερρήγνυε τα ιμάτιά του μετά τις εν λόγω δηλώσεις; Ποιος θα μπορούσε να πιστέψει τα λεγόμενα όταν βλέπει καθημερινά να κλείνουν – η μία μετά την άλλη – οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις, η ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας;

Ο Αλέξης Τσίπρας όμως έχει έτοιμη την απάντηση:  «Στην οικονομία τα στοιχεία είναι πλέον πολύ ενθαρρυντικά, καθώς έχουμε επιστρέψει στην ανάπτυξη με ρυθμούς άνω του 2% και αποκτούμε διαρκώς νέα δυναμική. Οι επενδύσεις και οι εξαγωγές αυξάνονται. Η ανεργία μειώνεται. Σήμερα είναι στο 18,9%, 8% κάτω από το μέγιστο του 27% περίπου πριν από τέσσερα χρόνια.

 Τα δημόσια οικονομικά της χώρας είναι υγιή, πλεονασματικά και πάνω απ' όλα, αξιόπιστα διεθνώς. Το χρέος μας είναι πια βιώσιμο, εγγυημένο και σε τροχιά σταθερής απομείωσης. Εφαρμόσαμε περισσότερες από 450 μεταρρυθμιστικές δράσεις σε όλο το εύρος της οικονομίας».

Και πόσα άλλα ακόμη για να συμπληρωθεί το παζλ του προκλητικού αποπροσανατολισμού. Τα επιχειρήματα αυτά δεν έχουν την παραμικρή λογική βάση, καθώς στην πράξη οι άνεργοι εξακολουθούν να είναι χιλιάδες, οι δε υποτιθέμενα απασχολούμενοι - μερικώς ή μόνιμα – έχουν τέτοιες απολαβές που είναι απαγορευτικές για να καταναλώσουν το παραμικρό, με αποτέλεσμα να μην δίδεται στην πραγματικότητα καμία αναπτυξιακή οικονομική ώθηση και τα στοιχεία που παρουσιάζονται να είναι σαφώς αναληθή.

Για ποιο αναπτυξιακό προτσές της τάξης του 2% μιλά ο πρωθυπουργός, όταν οι επενδύσεις γίνονται με το ζόρι και μόνο στον τουρισμό έχουν αποθέσει όλοι τις ελπίδες τους; Για τις εξαγωγές δε θα πρέπει πρώτα να δει κανείς τα πραγματικά στοιχεία και όχι να παραφιλολογεί. Ούτως ή άλλως αυτές οι πανηγυρικές δηλώσεις γίνονται σε ώτα μη ακουόντων, σε πολίτες που ψάχνουν να ξεχρεώσουν μέσω ρυθμίσεων τις οφειλές τους στις ΔΕΚΟ και τους Οργανισμούς.

Μιλάμε λοιπόν πολύ απλά για μια διαλυμένη οικονομία που εξακολουθεί να καταγράφει αρνητικά πρόσημα και που καμία μελλοντική κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας δεν πρόκειται να επανορθώσει, καθώς η πολιτική της είναι πάντα προσανατολισμένη στα υψηλά οικονομικά στρώματα. Όχι πως η τωρινή κυβέρνηση δεν κάνει το ίδιο, απλώς τώρα προσπαθούν με ψίχουλα να εκμαιεύσουν ψήφους.

Η τωρινή κυβέρνηση πραγματικά γλίτωσε με αλχημείες την οργή των πολιτών. Και πολύ αμφιβάλλω αν επί Νέας Δημοκρατίας θα συμβεί το παραμικρό.

Έχουν βάλει σε κανάλι, θα έλεγα, τους πολίτες, που το μόνο ενδιαφέρον τους είναι να πληρώνουν τις ρυθμίσεις. Χρέη στο διηνεκές, με λίγα λόγια, και φίμωση στο ιστορικό υψηλό.