Τριάντα επτά χρόνια από την Κοίμησή του Πρωτοσυγκέλλου Αλεξάνδρου Θεοδωρακοπούλου

Γράφει  ο πρωτοπρεσβύτερος Κυριάκος Αναστ.  Μανέττας
Κληρικός-Εκπαιδευτικός, εφημέριος  του ιερού ναϋδρίου Αγίας Ειρήνης και  Τριών Ιεραρχών Παν/μίου Αιγαίου Ρόδου


Σαν σήμερα στις 31 Ιανουαρίου του 1982 ημέρα Κυριακή δηλαδή 37 χρόνια, συμπληρώνονται από την οσιακή Κοίμηση σε ηλικία 59 χρόνων, του μεγαλοπρεπούς, αξιαγάπητου, λαοπρόβλητου, λαοφιλούς και ανεπανάληπτου Αρχιμανδρίτη του Οικουμενικού θρόνου Αλέξανδρου Θεοδωρακόπουλου, Πρωτοσυγκέλλου επί 30 χρόνια της Ιεράς Μητροπόλεως Ρόδου πρώτου προϊσταμένου και λειτουργού του καθεδρικού ναού του Ευαγγελισμού της Ρόδου.

Δεν στάθηκε ικανός ο χρόνος να δημιουργήσει λήθη στην ιερή του σκιά και γλυκή του μορφή μετά την Κοίμησή Του. Έχει περάσει στις διηγήσεις και στις γλυκές αναφορές για ένα πνευματικό ανάστημα, μιας βιβλικής μορφής ενός καλλικέλαδου, άριστου λειτουργού των μυστηρίων του Θεού ο απλός, ο καταδεκτικός, ο φιλάνθρωπος άνθρωπος του Θεού, ο μακαριστός μας Πρωτοσύγκελλος Αλέξανδρος Θεοδωρακόπουλος.

Ο κληρικός που ακολούθησε από λαϊκός από τον πανεπιστημιακό ναό των Εισοδίων της Καπνικαρέας στην οδό Ερμού Αθηνών, του επίσης τότε νεαρού Αρχιμανδρίτη μετέπειτα Επίσκοπο Απαμείας και μετά Μητροπολίτη Ρόδου μακαριστό Κυρό Σπυρίδωνα Συνοδινό.

Όλη του η Ιερατική διακονία και προσφορά συνδέεται με την εμβληματική και πολυεδρική μορφή του πνευματικού μου πατέρα Μητροπολίτη Ρόδου Σπυρίδωνα Συνοδινού. Πανθομολογουμένως η Αθήνα, η Θεσσαλονίκη, τα 6 νησιά της Ιεράς Μητροπόλεως τότε Ρόδου, Σύμης, Χάλκης, Τήλου, Νισύρου και Καστελλορίζου όπως και τα υπόλοιπα Δωδεκάνησα χαρακτήρισαν τον Πρωτοσύγκελλο Αλέξανδρο Θεοδωρακόπουλο, ένα κομήτη, ένα ουράνιο τόξο στο πνευματικό στερέωμα της εκκλησίας μας.

Ιεροπρεπής, φιλακόλουθος, σεμνός, θα παραμείνει για αιώνες η μορφή εκείνη που παραλήλιζε το εκκλησίασμα τη Μεγάλη Πέμπτη, τα Θεοφάνεια, τις Κυριακές, σε γάμους, βαπτίσεις, σε εσπερινούς, σε πανηγύρεις, όπου κι αν πήγαινε. Έχουνε γραφεί και ειπωθεί πάρα πολλά για τη μορφή και το έργο του. Προσωπικά έχουν γραφεί και επί 32 χρόνια και πλέον τελέσει δεκάδες ιερά μνημόσυνα, τρισάγια και μονίμως μνημονεύεται σε κάθε μας ιερή Ακολουθία.

Ο Πρωτοσύγκελλος Αλέξανδρος Θεοδωρακόπουλος υπήρξε το πρώτο πνευματικό παιδί του ευεργέτη μας και προστάτη μας Μητροπολίτη Ρόδου Κυρού Σπυρίδωνα Συνοδινού. Εγώ το τελευταίο του πνευματικό παιδί και η τελευταία του χειροτονία σε ιερέα, το Μεγάλο Σάββατο στις 19 Απριλίου του 1988 στον καθεδρικό ναό του Ευαγγελισμού Ρόδου.

Σύμπτωση; Θεού συγκατάβαση; Η επιλογή του μακαριστού Μητροπολίτη Ρόδου Σπυρίδωνα Συνοδινού να με χειροτονήσει διάκονο την Κυριακή του Τελώνη και του Φαρισαίου στις 31 Ιανουαρίου του 1988 ακριβή ημερομηνία της Κοίμησης του μακαριστού και πολυφίλητου συνεργάτη του Πρωτοσυγκέλλου Αλεξάνδρου Θεοδωρακοπούλου δημιουργεί παρακαταθήκη τιμής και αιώνιου σεβασμού σε ένα κληρικό, που σημάδεψε καθοριστικά την αγάπη μας για την εκκλησία και την ιερατική μας ταπεινή προσφορά και διακονία.

Πολλοί ήλθαν, πέρασαν, είναι, θα έλθουν και στην Πρωτοσυγκελλία και στον καθεδρικό ναό του Ευαγγελισμού Ρόδου. Το μέτρο σύγκρισης είναι ασύληπτο. Είναι αδιανόητο. Το εισπράττουν και το γνωρίζουν όλοι. Θεωρώ τιμή μου και συγκίνηση ιερή που γνώρισα ένα τέτοιο μοναδικό ιερωμένο. Που δεν έσβησε ούτε λεπτό από τη μνήμη και τη σκέψη μας η γλυκιά του μορφή. Όπως εχθές στις 30 Ιανουαρίου 2019 που τελέσαμε κόλλυβο και μνημόσυνο στο ναΰδριο που πανηγύριζε στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου Ρόδου.

Η ευχή σου μαζί μας. Αιωνία σου η μνήμη.