Παρατεταμένος θυμός...

Ο σύγχρονος άνθρωπος βιώνει μια μεγάλη πρόκληση. Ανάμεσα σε αμέτρητες διεκπεραιώσεις, σε φρενήρεις ταχύτητες, σε πολλαπλούς και συχνά αντιφατικούς ρόλους, σε πιέσεις και ανταγωνισμούς «οφείλει» να παραμείνει ψύχραιμος και ισορροπημένος...! Και όλα αυτά χωρίς να έχει τον χρόνο να επενδύσει όσο και όπως θα ήθελε στον εαυτό του μια και ο ελεύθερος χρόνος μοιάζει πια ουτοπικός σαν έννοια. Αν προσθέσεις την κούραση, την αβεβαιότητα, τις αγωνίες, τα καθημερινά άγχη, τις δύσκολες ανθρώπινες σχέσεις, τη βιοποριστική έγνοια αναρωτιέται κανείς πώς τα καταφέρνει αυτός ο σύγχρονος άνθρωπος να μένει καν όρθιος!!!

Αν κάποιος ψάχνει να βρει πώς έχει «μεταφραστεί» όλο αυτό το καθημερινό βάρος που κουβαλάει το άτομο, δεν έχει παρά να δει το «κόστος» που επωμίζεται η ψυχική του υγεία! Διαταραχές άγχους, ύπνου, κρίσεις πανικού, καταθλίψεις, νευρώσεις, καταχρήσεις, ψυχοσωματικά συμπτώματα, διατροφικές διαταραχές κ.ο.κ. Σαν να δίνουμε κάθε μέρα έναν αγώνα να αντέξουμε, να υπομείνουμε ή απλώς να μην καταρρεύσουμε. Μια διαρκής υπερένταση σε έναν κόσμο με συνεχείς απαιτήσεις. Κυρίαρχα συναισθήματα: το άγχος, ο φόβος και ο θυμός!

Άνθρωποι σκυθρωποί, εκνευρισμένοι, οργισμένοι, έτοιμοι να εκραγούν με το παραμικρό σε λάθος πρόσωπο για λάθος λόγο. Κουβαλάνε παράπονα, ματαιώσεις, αδικίες, πιέσεις που δεν μπορούν να διαχειριστούν! Τους λείπει η αγάπη, η ανεμελιά, η ξεκούραση, το όνειρο, η ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. Ψάχνουν υποκατάστατα για να ξεγελάσουν τη μοναξιά και το κενό τους. Αποφεύγουν να σκεφτούν, να συνειδητοποιήσουν γιατί φοβούνται ότι θα πονέσουν περισσότερο... Παραπονιούνται, αλλά δεν επαναστατούν... Γκρινιάζουν, αλλά δεν διεκδικούν...

Και κάπως έτσι ο άνθρωπος βουλιάζει σε έναν μικρόκοσμο που δεν τον ικανοποιεί. Νιώθει να περιορίζεται, να εγκλωβίζεται, να βαλτώνει και δεν ξέρει προς ποια κατεύθυνση να αποδώσει ευθύνες! Φταίνε οι άλλοι, οι συνθήκες, οι καταστάσεις, η κακή τύχη..! Και γεμίζει με θυμό, με πολύ θυμό..! Φταίνε οι λάθος επιλογές, οι λάθος αποφάσεις, τα εμπόδια... Ίσως, βέβαια, περισσότερο από όλα να τον θυμώνει που παραιτήθηκε, που εγκατέλειψε, που παραδόθηκε εν τέλει, που συμβιβάστηκε, που επέτρεψε να πάρει η ζωή του αυτή την πορεία! Ο παρατεταμένος εσωτερικός θυμός συνήθως τροφοδοτείται από τη δική μας «άστοχη» στάση απέναντι στον κόσμο και στα πράγματα. 

Σαν να μην του «συγχωρούμε» του εαυτού μας που δεν έκανε όλα όσα θα μπορούσε... και ακόμα παραπάνω! Σαν να «θρηνούμε» για τους φόβους και τα άγχη που μας ακινητοποίησαν και μας έπεισαν ότι δεν θα τα καταφέρουμε! Σαν να μας «στοιχειώνουν» οι επιθυμίες που παραμερίστηκαν και οι ανάγκες που παραμελήθηκαν.  Σαν να μας κατατρέχει ο «εν δυνάμει» εαυτός μας που δεν αντέχει την περιορισμένη, στενεμένη του εκδοχή! Ένας θυμός για το δυναμικό μας που δεν του δόθηκε ποτέ η ευκαιρία να ξεδιπλωθεί και να καλλιεργηθεί περαιτέρω...

Σε έναν σύγχρονο κόσμο, λοιπόν, η μεγαλύτερη πρόκληση δεν είναι τελικά να προλάβεις και να διεκπεραιώσεις τα πάντα, αλλά να ακούσεις περισσότερο από ποτέ το «μέσα» σου που βάλλεται από παντού. Να αντιληφθείς και να αναγνωρίσεις το θυμό που θεριεύει μέσα σου και σου ζητά «εξηγήσεις». Να αποκωδικοποιήσεις τις πηγές του θυμού σου και να προβείς σε αλλαγές! Να μην τρομάζεις από τις ψυχικές σου εκδηλώσεις, αλλά να αναρωτηθείς τι σημαίνουν, τι συμβολίζουν, τι κάνεις λάθος! Τι πρέπει να επαναπροσδιορίσεις και τι να επανα-ιεραρχήσεις.

Το ζήτημα δεν είναι να φτάσεις απαρέγκλιτα εκεί που αρχικά ήθελες. Μην την φοβάσαι την απόκλιση και την απόσταση από το αρχικό σου όνειρο. Ο ψυχισμός σου προσαρμόζεται... Να φοβάσαι, ωστόσο, τον πλήρη αποπροσανατολισμό της ψυχής σου... την πλήρη διάβρωση της ταυτότητάς σου. Αν φτάσεις κάπου που δεν είσαι πια εσύ, σήκω και δες τι δρόμο πήρες λάθος...!

Ο θυμός θα παραμείνει μέχρι να συνειδητοποιήσεις και να λάβεις επίγνωση ότι η ζωή που ζεις δεν σε ικανοποιεί ή δεν σε εκφράζει πια... σαν σύνολο ή  σαν επιμέρους... Ο παρατεταμένος θυμός είναι μια παρατεταμένη απογοήτευση και θλίψη... ένα βαθύτερο παράπονο που δεν ειπώνεται, αλλά μονίμως εκλογικεύεται, καταπιέζεται ή μετατίθεται...