Κι έτσι, ο κόσμος αγάπησε την Κατίνα την τραγουδίστρια!

Μου θύμισε τις παλιές όταν την πρωτοείδα στο πάλκο. Τις τραγουδίστριες που βασίζονταν μόνο στη φωνή και πρόσεχαν πώς θα κάτσουν και πώς θα κοιτάξουν.

Η Κατίνα Απέριο, βγήκε μεγάλη στο τραγούδι γιατί στα 15,5 της παντρεύτηκε τον Ιταλό τον Ετόρε Απέριο και τότε δεν ήταν αυτονόητο ότι κάνοντας οικογένεια θα μπορούσε να βγει και να τραγουδήσει.

Από τα 35 της όμως και μέχρι σήμερα, δούλεψε και με το παραπάνω και μάλιστα σε εποχές που έραιναν τους τραγουδιστές όχι με γαρίφαλα ή γαρδένιες, αλλά με χρήματα! 

Τη συνάντησα στο σπίτι της στην Κολονιάλε, μαζί με το Νίκο, το μπουζούκι που τη συντροφεύει χρόνια, αυτή την αλέγκρα  γυναίκα και θυμήθηκε τις καλές εποχές όταν οι γάμοι κράταγαν μέρες και η χάρτινη κούτα μπροστά στην ορχήστρα, γέμιζε λεφτά.

Από πότε θυμάστε να τραγουδάτε;
Από 3,5 χρονών. Είχαμε ένα παράθυρο στο σπίτι μας, στην οδό Ομήρου στην Παλιά Πόλη και καθόμουνα στο παράθυρο και ξεσήκωνα τη γειτονιά, με το τραγούδι μου. Θυμάμαι την κ. Καθολική που έλεγε «μα, πρωί-πρωί παιδάκι μου;...». Το πρώτο μου τραγούδι ήταν το «αραμπάς περνά σκόνη γίνεται | σήκως το φουστανάκι σου να μη σκονίζεται...»... Τα άκουγα από το ράδιο τα τραγούδια, στα μεσαία, και τα μάθαινα... Είχα ρεπερτόριο... έδινα παράσταση από το παράθυρο το ψηλό. Γύριζε από τη δουλειά ο αδελφός του πατέρα μου, το απόγευμα που έμενε απέναντι και διασκέδαζε, ήμουνα το παιχνίδι τους. Αργότερα, σκούπιζα, σφουγγάριζα και το κοντάρι ήταν η στήλη του μικροφώνου μου. 

Ωραία πρέπει να ήταν τότε στην Παλιά Πόλη, κι αν δεν ήταν ο σεισμός μπορεί να μένατε εκεί ακόμα! 
Ήταν ωραία. Η οδός Ομήρου είναι το σοκάκι που περνάει από τον Άγιο Φανούριο και φτάνει μέχρι πάνω την πύλη του Σαν Φραγκίσκου.. Οι αυλότοιχοι στα σπίτια ήταν ψηλοί, αλλά μέσα είχε περιβόλια και κήπους και βγαίναμε και ποσπερίζαμε όλοι μαζί, μουσουλμάνοι και Έλληνες είχαμε πολύ καλή σχέση. Παιδάκι ήμουνα όταν φύγαμε από την Παλιά Πόλη, με το σεισμό του 1957 γιατί βγήκαν τα σπίτια ακατάλληλα.

Ο κόσμος έτρεξε και βγήκε έξω από την πύλη του Σαν Φραγκίσκου, ήταν χωράφια τότε εκεί και στήθηκαν τσαντίρια. Δυό μήνες μείναμε, στα τσαντίρια. Θυμάμαι όταν έπιασε μια βροχή, το δικό μας το τσαντίρι έβαζε νερά και εμάς τα παιδιά μας πήρανε στο διπλανό, σε μιας κυρίας που ο γιος της ήταν στην Αεροπορία και της είχαν δώσει καλό τσαντίρι. Αργότερα μας έδωσαν σπίτια στην Κολονιάλε.

Αργήσατε να βγείτε να τραγουδήσετε, προτιμήσατε να κάνετε οικογένεια πρώτα.
Έτσι τα ‘φερε η ζωή. Παντρεύτηκα μικρή, 15,5 χρονών. Ερωτεύτηκα τον Ιταλό Ετόρε Τζιάκομο Απέριο, από τους Ιταλούς που ήρθαν από τη Σμύρνη, με την Καταστροφή. Τότε οι έρωτες ήταν να βγαίνεις στο μπαλκόνι, εκείνος να κάθεται απέναντι και να βλέπει ο ένας τον άλλο από μακριά.

Έκανα το γιο μου και βγήκα να τραγουδήσω πια στα 35 μου. Σιγά-σιγά έγινε και χωρίς να κάνω τίποτα πριν, από το νεροχύτη στο πάλκο. Είχαμε πάει οικογενειακώς μια βραδιά στο «Παλόμα» και μάλιστα έτυχε και ήταν εκεί και «Τα παιδιά από την Πάτρα» που είχαν έρθει για συναυλία στο γήπεδο. Με φώναξε η ορχήστρα πάνω.

Έτσι ξεκίνησε, με φωνάζανε να πω δυό τραγούδια. Γνώρισα τον βιολιστή τον Κώστα Ισκά και τον σαντουριέρη τον Μιχαήλο από τα Κοσκινού και μια βραδιά με σήκωσαν κι εκείνοι στο «Μέδουσα» να πω νησιώτικα, κι έτσι ξεκίνησα. Μετά γνώρισα τον μουσικό Νίκο Γεωργαλλή που με το μπουζούκι του με συντροφεύει μέχρι σήμερα και ξεκινήσαμε τότε με την παραδοσιακή ορχήστρα του Χρήστου Παπανδρέου από την Απολακκιά. Ο κόσμος όλος μας αγαπά μέχρι σήμερα και τον αγαπάμε κι εμείς. Μας στήριξαν. Νησιώτικα, παραδοσιακά, παλιά, καλά λαϊκά τραγούδια… Κι έτσι ο κόσμος αγάπησε την Κατίνα.

 


Βρεθήκατε στις καλές εποχές, τότε που ο κόσμος είχε χρήματα και γλεντούσε ρίχνοντας χρήματα!
Τότε ραίνανε με χρήματα. Τη δεκαετία του ‘80 είχε χρήμα ο κόσμος και κέφι, γλεντούσε, διασκέδαζε. Ζήσαμε τις καλύτερες εποχές. Σ’ ένα τραγούδι, μια φορά έπεσαν 2.000 δολάρια από ομογενή της Αμερικής, στο χωριό του την Απολακκιά όπου τραγουδούσαμε. 

Ποιο τραγούδι ήταν αυτό για το οποίο έριξε 2.000 δολάρια;
«Ο κόσμος όλος σε κατακρίνει» της Πόλυ Πάνου. Έρανε 2.000 δολάρια! Η διασκέδαση τότε ξεκινούσε στις 9 το βράδυ και τελείωνε στις 9 το πρωί κάποιες φορές. Παίξαμε σ’ όλη τη Ρόδο και σε πολλά νησιά. Το 1995 μας κάλεσαν οι ομογενείς στην Αμερική  για τους εορτασμούς της Ενσωμάτωσης της Δωδεκανήσου και το 1999 μας κάλεσαν οι ομογενείς από τον Καναδά. Μείναμε με τις καλύτερες εντυπώσεις, στα σπίτια τους μας φιλοξένησαν, πήραμε λεφτά, πήραμε συγκίνηση.

 Και βέβαια δουλέψατε με τους γάμους πολύ!
Δεν υπήρχε κενό Σαββατοκύριακο για εμάς. Οι γάμοι ξεκινούσαν από την Πέμπτη, μία εβδομάδα κρατούσαν στη Νότια Ρόδο και κάναμε και αντίγαμους και παραξυπνήματα. Και μεταξύ των συναδέλφων υπήρχε σεβασμός. Παίρναμε πολλά λεφτά τότε, όλα τα συγκροτήματα. Οι άνθρωποι περίμεναν να βγει τον Αύγουστο το καρπούζι, και γενικά η παραγωγή τους, να πάρουν λεφτά και να κάνουν τους γάμους των παιδιών τους. Εμείς δουλέψαμε πολύ με Νότια Ρόδο.

Η κούτα η χάρτινη γέμιζε. Τότε στις διασκεδάσεις δεν υπήρχαν συμφωνίες. Βάζαμε την κούτα, την ντύναμε με ύφασμα, κι ό,τι έπεφτε μέσα ήταν στην ευχέρεια του κόσμου. Μια φορά κάποιος αφού έριξε στο τραγούδι του, έβγαλε και έριξε και όλο του το πορτοφόλι μέσα. Του το δώσαμε πίσω του παιδιού, αφού είχε ρίξει! 

Το αγαπημένο σας τραγούδι ποιο είναι;
«Θ’ ανέβω και θα τραγουδήσω στο πιο ψηλότερο βουνό...»! Βγαίνει από μέσα μου, γιατί έζησα στα λαϊκά στρώματα όπου υπήρχε συναίσθημα.

Και οι αγαπημένοι σας τραγουδιστές;
 Ο Καζαντζίδης! Γεννηθήκαμε  και την ίδια μέρα, 29 Αυγούστου. Είμαι Καζαντζίδης μέχρι το κόκκαλο, κι από τις γυναίκες μ΄ άρεσε πολύ η Πόλυ Πάνου, η Καίτη Γκρέι και σήμερα η Πίτσα Παπαδοπούλου. Για το νέα παιδιά που μπαίνουν ανησυχώ, είναι σκληρός ο χώρος, χρειάζονται στήριξη, είναι σκληρός και ανελέητος. Σ’ εμάς τότε μετρούσε μόνο η φωνή.

Υπήρχε μια σοβαρότητα τότε στις εμφανίσεις. Σας έχω δει και σας έχω ακούσει και θυμίζετε το παλιό πάλκο!
Τότε οι φούστες ήταν κάτω απ’ το γόνατο. Καθόμασταν με κλειστά τα πόδια, κι όχι το ένα πάνω στ’ άλλο. Και παντελόνια φορέσαμε για να έχουμε μεγαλύτερη ασφάλεια. Μου ανοίγανε τις σαμπάνιες και τις κερνούσα σε άλλους. Μόνο πορτοκαλάδα έπινα εγώ. 

Τι σας έτυχε όλα αυτά τα χρόνια, κάποια ευτράπελα ίσως, σίγουρα θα έχετε να πείτε κι αυτές τις ιστορίες που γράφει η ζωή!
Το ένα ήταν πολύ λυπηρό! Σηκώθηκε η θεία να χορέψει στο γάμο, κάνει πρώτο γύρο, δεύτερο γύρο, τρίτο γύρο, πέφτει κάτω. Διαλύθηκε ο γάμος, πέθανε η θεία.  Σε άλλο γάμο παντρεύτηκε το ζευγάρι επειδή η νύφη έμεινε έγκυος, αλλά ο γαμπρός τα είχε ταυτόχρονα και με την πρώην, η οποία μπούκαρε στο γλέντι του γάμου! Κατέληξαν στο Αστυνομικό Τμήμα!  Σε χωριό της Νότιας Ρόδου κάποιος δεν σεβάστηκε παραγγελιά και πέσαν πιστολίδια. Τα γράψανε κι οι εφημερίδες αυτά που αναφέρω.

Και ποια η θέση της ορχήστρας και η δική σας, σ’ αυτές τις περιπτώσεις;
Παίζεις, συνεχίζεις! Και τραγουδάς, για να καλύψεις τη φάση.