Συμβιβασμοί χωρίς τέλος...

Πόσες φορές σταμάτησες τον εαυτό σου πριν από ένα μεγάλο βήμα, μια μεγάλη απόφαση; Πόσες φορές προτίμησες το οικείο και το γνώριμο από το ποθητό άγνωστο; Πόσες ανασφάλειες καιροφυλαχτούν και βγαίνουν στην επιφάνεια κάθε φορά που ονερεύεσαι κάτι πέρα και πάνω από τη ρουτίνα σου; Οι φραγμοί, οι αναστολές, οι περιορισμοί που μόνοι μας βάζουμε στον εαυτό μας είναι πάντα εκεί και ενισχύονται ανάλογα με το πόσο τους δίνουμε σημασία…    

Υπάρχουν πολλοί «συμβιβασμοί» που καλούμαστε να κάνουμε κατά τη διάρκεια της ζωής μας. Κάποιους τους κάνουμε, γιατί δεν μας ενδιαφέρει και πολύ το κάτι άλλο ή το διαφορετικό. Δεν επηρεάζουν την ψυχολογία μας!

Όταν, όμως, συμβιβαζόμαστε με κάτι που αντιτίθεται στη φύση μας, στην ιδιοσυγκρασία μας, στα βαθύτερα «θέλω» μας, τότε το ψυχικό κόστος μπορεί να είναι μεγάλο. Ασφυκτιούμε, υποφέρουμε σιωπηλά, εγκλωβιζόμαστε σε μια ζωή που δεν μας αντιπροσωπεύει. Και αντί να το συνειδητοποιήσουμε αυτό και να επαναστατήσουμε, τις περισσότερες φορές το εκλογικεύουμε με αποτέλεσμα αργά και σταθερά να γινόμαστε κάτι άλλο από αυτό που αρχικά θέλαμε να γίνουμε…

Η σιωπή σιγά σιγά μετατρέπεται σε συνενοχή. Απομακρυνόμαστε από την αυθεντική επιθυμία και ανάγκη με τη συναίνεσή μας πλέον, με την ανοχή μας, με τη συμμετοχή μας. Προτιμούμε να ξεχάσουμε εκείνο που χρειαζόταν αρκετό θάρρος και τόλμη. Προτιμούμε να προσπεράσουμε οτιδήποτε θα μπορούσε να μας ζορίσει, να μας πονέσει, να μας βγάλει από τη βολή μας, να μας κάνει να χάσουμε τα κεκτημένα. Ποια είναι τα κεκτημένα όμως; Κάτι που δεν μας εκφράζει πια ή που ποτέ δεν μας εξέφραζε; Που δεν ήταν η προτεραιότητα και η ουσία μας; Κυνηγάμε την ασφάλεια ή τη «φυλακή» εν τέλει; 

Πόσοι είναι οι άνθρωποι που «πνίγονται» μέσα στη ζωή που έχουν χτίσει; Πόσοι είναι εκείνοι που ψάχνουν «συμπληρώματα» και υποκατάστατα για να αντέξουν; Πόσοι εθελοτυφλούν και λένε ψέματα ακόμα και στον ίδιο τους τον εαυτό; Δύσκολη και άκρως επικίνδυνη η παραδοχή της μη ικανοποίησης. Της αμφισβήτησης ενός ψυχικού «οικοδομήματος» πάνω στο οποίο βασίστηκε η καθημερινότητά μας, οι επιλογές και οι αποφάσεις μας. Πονάει η αυτοαμφισβήτηση, ο αναστοχασμός, η αυτοκριτική και η αναθεώρηση. Για αυτό και λίγοι το κάνουν…

Αυτό που οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν όμως είναι ότι μετά την αυτοαμφισβήτηση και την παραδοχή ξεκινάει η κάθαρση και η λύτρωση. Δεν νιώθεις πια τόσο βαρύς, κενός και ξένος προς τον ίδιο σου τον εαυτό. Απεναντίας, νιώθεις ανακουφισμένος, ανάλαφρος, αναγεννημένος. Δεν φοβάσαι, ούτε αγχώνεσαι πια τόσο πολύ. 

Δεν φοβάσαι πλέον να χάσεις κάτι που ξέρεις ότι δεν θες. Δεν αγχώνεσαι για πράγματα που δεν αποτελούν πρωτεύουσας σημασίας για σένα πια. Σαν όλα να είναι πιο απλά, πιο ξεκάθαρα. Συνειδητοποιείς ότι σου αναλογεί μια ζωή και ότι οφείλεις να κάνεις ό,τι καλύτερο μπορείς με αυτήν. Όχι μόνο υλικά. Όχι για τους άλλους. Όχι για τα «πρέπει» και τις νόρμες. Για σένα. Για τη γαλήνη μέσα σου…

Υπάρχουν σαφώς συμβιβασμοί που είναι αναπόφευκτοι. Εκεί, ωστόσο, που έχουμε το περιθώριο, την ευελιξία, την εναλλακτική ας επιλέξουμε αυτό που θέλουμε περισσότερο από καθετί άλλο. Χωρίς να απολογηθούμε, χωρίς να χρειάζεται να εξηγήσουμε, χωρίς ενοχές. Είναι δικαίωμά μας να διαφέρουμε, να αποκλίνουμε, να διαφοροποιηθούμε. Δεν χρειάζεται να καταπιεζόμαστε συνεχώς και με τα πάντα… Δεν χρειάζεται να προσπαθούμε τόσο πολύ για κάτι που τελικά δεν είμαστε εμείς.

Κουράζεσαι, εξαντλείσαι και σε βάθος χρόνου απομακρύνεσαι όλο και περισσότερο από τα όνειρα, τους στόχους, τις επιθυμίες και τις ανάγκες σου. Δεν είναι εύκολο να μείνεις πιστός στον εαυτό σου…παλεύεις μέσα σου με τα διλήμματα και τις ανασφάλειές σου..! Από την άλλη, ωστόσο, δεν θα ήθελες να δεις τον ψυχισμό σου να δυσανασχετεί από τη χρόνια καταπίεση και φίμωση και να επαναστατεί εναντίον σου…!