Τρανζιστοράκια, ταϊβανέζικα, πασατέμπο και σουβλάκι…

Η εισβολή του διαδικτύου στις ζωές των πάντων (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) διέγραψε ως έναν βαθμό υπέροχες εικόνες από εκείνες στα γήπεδα, όχι μόνο των επαγγελματικών κατηγοριών, αλλά και των τοπικών μας πρωταθλημάτων.

Τότε τα τρανζιστοράκια, πολλά απ’ αυτά της φτήνιας, κάτι ταϊβανέζικα του …κιλού, που λέμε, ήταν απαραίτητο αξεσουάρ, αν ήθελες να είσαι μέσα στην ποδοσφαιρική μόδα και να μη σε τρώει η αγωνία για το πόσο είναι το παιχνίδι της ομάδας που κυνήγαγε όποια υποστήριζες για να της φάει το πρωτάθλημα ή και το αντίθετο.

Άσε και το άλλο: το ότι δηλαδή το ‘παιζες και φουλ ενημερωμένος, η φίρμα της εξέδρας, αφού όλοι σε ρωτούσαν για να μάθουν την εξέλιξη και γι’ άλλα θέματα, όπως τα ιταλικά ματς όταν δεν υπήρχε στοίχημα και το ΠΡΟΠΟ είχε μόνο αυτά στο σαββατιάτικο δελτίο του, αρχαία ελληνική ιστορία, δηλαδή. Βεβαίως, πέραν από τα τρανζιστοράκια, αν ήθελες να είσαι ιν έπρεπε να έχεις και ένα σακουλάκι με πασατέμπο, ό, τι σπόρια σ’ αρέσαν, μαύρα, λευκά, δεν είχε και πολλή σημασία. 

Όμως στην περίπτωση αυτή είχες ένα θέμα με τους τρακαδόρους. Όσους δηλαδή δεν ‘θέλαν να ξοδέψουν ούτε δυο κατοστάρικα σε δραχμές για να πάρουν δικά τους. 

Οι τρακαδόροι είναι άλλη μια συμπαθής τάξη των Ελλήνων φιλάθλων μετά τους τζαμπατζήδες. Τώρα, όσοι διαβάζετε αυτή τη στήλη θα λέτε: καλά, ρε συ, τα σουβλάκια πού τα πας; Μην ανησυχείτε, δεν τα ξέχασα. Κι στα δικά μας τοπικά πρωταθλήματα υπήρχαν τα γήπεδα όπου έφτιαχναν τα καλύτερα σουβλάκια, εκτός από το παιχνίδι, έπρεπε να έχεις και έξτρα οδηγό για έξοδο, Αθηνόραμα μιλάμε. 

Όλα τα παραπάνω τα συμπλήρωνε το μπουκαλάκι το νερό, ένα …φονικό όπλο στα χέρια κάθε αδίστακτου υποστηρικτή του δόγματος ότι «Είμαι έδρα και πρέπει να κερδίζω».

Μόνο που οι διαιτητές πολλές φορές είχαν αντίθετη άποψη. Τώρα αυτά ξεχάστε τα, τώρα μιλούν τα smartphones και τα live score ακόμα κι από τοπικές ιστοσελίδες, κάτι αδιανόητο ακόμα και πριν μερικά χρόνια. Ακόμα το πασατέμπο υπάρχει πασπαλισμένο μόνο με αλάτι κι όχι με εικόνες αλλοτινές, μην τα ρωτάτε. Ευτυχώς μπουκαλάκια νερό δεν πέφτουν εντός αγωνιστικού χώρου και τα σουβλάκια έχασαν κατά πολύ τη γεύση τους.

Τα δυσάρεστο είναι πως και ο κόσμος μειώθηκε αρκετά, με την προσέλευση να μην είναι αυτή που ήταν κάποτε. Γι’ αυτό όμως είμαστε εδώ: επειδή τα ζήσαμε κι αν δεν τα γράψουμε θα πρήζουμε άλλους με το να τους τα λέμε… 

ΤΣΑΜΠΙΚΟΣ ΠΑΤΣΑΪΣ