Νησιωτικότητα, σκέψεις, σχεδιασμοί και η πραγματικότητα

Γράφει ο
Θάνος Ζέλκας


Σε ολόκληρο σχεδόν τον κόσμο τα νησιά μας είναι ταυτισμένα με την εικόνα ενός επίγειου παραδείσου και αποτελεί για κάποιους όνειρο ζωής να τα επισκεφθούν για μερικές ημέρες προκειμένου να χαρούν τις ομορφιές τους. Αυτό σημαίνει ότι σε επίπεδο διαφήμισης και προβολής ως τουριστικός προορισμός πάμε καλά. Είναι όμως η πραγματική εικόνα των νησιών μας αυτή ή μήπως υπάρχουν σοβαρότατα προβλήματα που λόγω της καλοκαιρινής ευμάρειας υποβαθμίζονται και διαιωνίζονται;

Η νησιωτικότητα για εμάς τους νησιώτες ήταν πάντα ευχή και κατάρα. Τα καλοκαίρια μας είναι γεμάτα αλληλεπίδραση με ανθρώπους απ’ όλο τον κόσμο και οι χειμώνες μας μοναχικοί σαν να είμαστε εντελώς αποκομμένοι από τον υπόλοιπο κόσμο. Κι αυτό είναι μια σκληρή πραγματικότητα. Η διασύνδεση με τον ηπειρωτικό κορμό της χώρας κυρίως κατά τους χειμερινούς μήνες είναι είτε δύσκολη είτε κοστοβόρα.
Πράγματα που στη χερσαία Ελλάδα είναι σχεδόν αυτονόητα, για τους νησιώτες είναι ένας πραγματικός φόβος. Μια πιο σύνθετη ιατρική εξέταση

για παράδειγμα σημαίνει σχεδόν πάντα μεγάλη ταλαιπωρία και έξοδα. Να μην πάμε σε εγχειρήσεις ή άλλες ιατρικές θεραπείες. Στα μικρά νησιά πολλές φορές ακόμα και η παρουσία ενός ιατρού αποτελεί πολυτέλεια.
Σε πάρα πολλά νησιά το νερό δεν επαρκεί και χρειάζονται υδροφόρες από τα μεγαλύτερα για να καλυφθούν οι ανάγκες των κατοίκων. Το οδικό τους δίκτυο χρειάζεται σοβαρές παρεμβάσεις και γενικότερα οι υποδομές τους είναι μια ανοιχτή πληγή. Όσο πιο μικρό το νησί, τόσο πιο μεγάλα τα προβλήματά του.

Δυστυχώς ακόμα και εντός της χώρας κάποιοι νομίζουν ότι οι νησιώτες ζουν στη “Γη της Επαγγελίας” λόγω της εικόνας που έχουν από τις διακοπές τους. Νομίζουν ότι πάντα υπάρχει ζωή και ότι το χρήμα ρέει άπλετο. Η πρόκληση να έρθουν να ζήσουν για μερικές ημέρες κατά τη διάρκεια του χειμώνα παραμένει πάντοτε ανοιχτή, ώστε να διαπιστώσουν και οι ίδιοι την πραγματική έννοια της νησιωτικότητας.
Κι όμως παρά τις όποιες αντιξοότητες οι νησιώτες συνεισφέρουμε τα μέγιστα στον κρατικό προϋπολογισμό χωρίς όμως να έχουμε την ανάλογη αντιμετώπιση. Τα όποια ανταποδοτικά οφέλη είχαμε σιγά σιγά έχουν εξανεμιστεί προκειμένου να υπάρχει τάχα ισορροπία ανάμεσα στα νησιά και στον κεντρικό κορμό.

Δεν έχουν καταλάβει οι ιθύνοντες του κεντρικού κράτους ότι την “κότα που γεννά τα χρυσά αβγά” οφείλουν να την προσέχουν και όχι να την προορίζουν για σφάξιμο. Ήδη με τις αστοχίες τους κατόρθωσαν να πλήξουν την ανταγωνιστικότητά μας σε σχέση με τους γείτονες, οι οποίοι κάνουν τα πάντα για να προσελκύσουν περισσότερο κόσμο και συνακόλουθα να αυξήσουν το ΑΕΠ τους.  Αν συνεχιστούν αυτές οι πολιτικές και οι τακτικές, δύο είναι τα πιθανά σενάρια. Ή θα πτωχεύσουμε και θα οδηγηθούμε σε οικονομικό μαρασμό ή θα πτωχεύσουμε και θα έρθουν ξένοι να αγοράσουν τις περιουσίες μας αντί “πινακίου φακής”. Πιθανότερο φυσικά είναι το δεύτερο καθώς τα νησιά μας είναι “μαγαζί γωνία” και δεν υπάρχει περίπτωση να τα αφήσουν έτσι οι διεθνείς κερδοσκόποι.  

Το ερώτημα είναι αν θέλει η κεντρική εξουσία να ευημερούμε και να συνεχίσουμε να προσφέρουμε ή αν έχει κρυφό πλάνο να φέρει “επενδυτές” αδιαφορώντας για όλους εμάς που “φυλάμε Θερμοπύλες”.
Ό,τι κι αν έχει στο μυαλό της θα φανεί πάρα πολύ γρήγορα. Αν όμως ισχύει το δεύτερο, είναι προφανές ότι δεν πρόκειται να καθίσουμε με σταυρωμένα χέρια και να ψάλλουμε τον Ακάθιστο Ύμνο. Ας το έχουν υπόψη οι “συβαρίτες πολιτικοί της μαλθακότητας, της τρυφηλότητας και των λοιπών σχεδιασμάτων” κατά τα λεγόμενα ενός πρώην συναδέλφου τους και ας πράξουν ανάλογα.