Το τίμημα της αμάθειας

Γράφει ο
Φίλιππος Ζάχαρης
zachfil64@gmail.com

Πληρώνεται η αμάθεια και μάλιστα ακριβά. Όταν η παραπληροφόρηση φτάνει στο ζενίθ, η αδυναμία αντίδρασης μπορεί και να ερμηνευθεί ως έλλειψη γνώσεων – ηθελημένη ή αθέλητη -  απέναντι σε μια κατάσταση που προφανώς θυμίζει Μεσαίωνα. Μιλώ για την κρίση των πολιτών περί της πρωτοβουλίας της κυβέρνησης να αναλάβει να εφαρμόσει «το νόμο και την τάξη» σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής ζωής.

Η τωρινή κυβέρνηση λοιπόν, υποστηριζόμενη και από την πλειονότητα των ΜΜΕ, πασχίζει να επαναφέρει την «ομαλότητα» στην ελληνική κοινωνία, και να ενθαρρύνει τους νοικοκυρέους να κάνουν τις αγορές τους άφοβα «γιατί η χώρα πλέον έχει μπει σε αναπτυξιακή τροχιά».
Με κάθε είδους μέτρα, κατασταλτικά ή φορολογικά, η κυβέρνηση επιχειρεί να αστυνομεύσει ολόκληρη την κοινωνία, με δεδομένο ότι το πνευματικό επίπεδο έχει πιάσει πάτο αλλά και η θέληση του κόσμου για μια πραγματική αλλαγή στην κοινωνία έχει μειωθεί αισθητά.  
Θαρρείς πως μια ολόκληρη κοινωνία έχει παραδώσει τα όπλα, προβαίνοντας σε μια έμμεση συνθηκολόγηση, αφήνει τους επαγγελματίες πολιτικούς να αλωνίζουν και να θεωρούν ότι μόνοι αυτοί νομιμοποιούνται να βρουν τις δέουσες λύσεις.

Αυτού του είδους η απρόσκοπτη παραχώρηση δικαιωμάτων σε πολιτικούς που αν μη τι άλλο δεν έχουν καν τη στοιχειώδη παιδεία των παλαιότερων – τότε που άξιζε τον κόπο να αντιπαρατίθεται κανείς με επιχειρήματα στη ρητορική τους – προκαλεί δραματική συρρίκνωση των ελπίδων και δυνατοτήτων για έναν διαφορετικό κόσμο. Την ίδια στιγμή, τα γκάτζετ αγκαλιάζουν τον πληθυσμό και η μόρφωση θεωρείται προτέρημα μόνο των εχόντων ελεύθερο χρόνο. Σε αυτό το τραγικό σημείο έχει φτάσει η κοινωνία, σε τούτο το όριο πλησιάζει επικίνδυνα, πέραν του οποίου δεν υπάρχει επιστροφή. Η ολική επαναφορά, θέλω να πω, φαντάζει αδύνατη.

Πληρώνει ο κόσμος την αδυναμία του να αντιδράσει όταν επιλέγει τον συντηρητισμό σε όλα τα επίπεδα και τον καθωσπρεπισμό ως βασικό αξίωμα, την ίδια στιγμή που δεν δείχνει την παραμικρή  ευαισθησία σε γεγονότα που άλλες εποχές θα  συγκλόνιζαν το Πανελλήνιο. Αυτό συμβαίνει κυρίως επειδή πλέον δεν υπάρχει ενδιαφέρον για τίποτε πέραν του χρήματος, αλλά και λόγω του ότι η φτήνια σε όλα τα επίπεδα έχει προκαλέσει μετάλλαξη στις συνειδήσεις. Πώς λέγεται αυτό αν όχι παρακμή; Πώς αποκαλεί κάποιος μια κοινωνία οχλοβοής αλλά όχι διαμαρτυρίας;

Η αμάθεια λοιπόν πληρώνεται, αλλά πάνω απ΄όλα καταδικάζει και όσους δεν την έχουν, λόγω του συνδρόμου καταδίωξης των σκεπτόμενων ατόμων. Είτε είναι η ΝΔ στην κυβέρνηση, είτε όποιο άλλο κόμμα, αυτού του είδους η παρακμή αναφύεται από τις στάχτες της κάθε είδους αφυπνιστικής απόπειρας. Φθάσαμε δηλαδή στο σημείο να θεωρείται «μόδα» ο αντιρατσισμός και διωκόμενοι οι κάθε είδους «πατριώτες» στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με λίγα λόγια να θεωρείται αγωνιστής μόνο αυτός που θέλει να διατηρήσει και να επιβάλλει τα χρηστοήθη έθιμα ή τον νόμο και την τάξη.

Έτσι, με αυτή τη λογική, έρχεται σήμερα η ΝΔ να επαναφέρει στην ομαλότητα την ελληνική κοινωνία, και δεν βλέπω και πολύ μακριά τις στολές και τις ποδιές στα σχολεία. Η ιστορία κάνει κύκλους μόνο όταν οι πολίτες εγκαταλείψουν τις ιδέες τους για δημοκρατία, ισότητα και ισονομία. Θέλω να πω πως χάνονται οριστικά αυτές οι ιδέες όταν δεν επικαιροποιούνται και δεν ανανεώνονται. Μοιραίο είναι λοιπόν να επιστρέφει το «Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια» σε όλα τα επίπεδα ζωής και μάλιστα με πανηγυρικό τρόπο.
Ίσως πρέπει κάποτε να υιοθετηθούν συνθήματα άλλων εποχών, ίσως επιβάλλεται πλέον να επιδιωχθούν εκ νέου σύγχρονες αντιλήψεις για την πολιτική, την αυτονομία και την οργάνωση σε κοινωνικές ομάδες. Και αυτό πρέπει να γίνει γρήγορα γιατί δεν υπάρχει χρόνος. Τι θέλω να πω με αυτό;

Ότι οι δυνάμεις του νεοσυντηρητισμού κερδίζουν συνεχώς έδαφος σε σημείο όπου, για παράδειγμα, η κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου ή η κρατική καταστολή να αποτελούν φλογερή επιθυμία και διακαή πόθο μεγάλου μέρους των πολιτών.
Πρέπει λοιπόν, λέω, να υψωθούν και πάλι τα τείχη της ανθρώπινης αλληλεγγύης για την προάσπιση των κάθε λογής ευαίσθητων κοινωνικών ομάδων, των ανθρώπων της ευθύτητας και της ελεύθερης έκφρασης. Πρέπει να προβληθούν εκ νέου αντιρρήσεις, να μάθουμε, με λίγα λόγια να ξαναλέμε όχι.

 Σε αντίθετη περίπτωση, αν οι πολίτες επιλέξουν και πάλι τη σιωπή, τότε κανείς δεν θα εμποδίσει τους επαγγελματίες πολιτικούς να εφαρμόσουν με άνεση τα δόγματά τους. Σήμερα ο νεοσυντηρητισμός, αύριο η γενίκευση των διακρίσεων, σε κάθε περίπτωση το τίμημα της αμάθειας θα είναι πολύ μεγάλο.