Δημοτική βιβλιοθήκη Ρόδου: Διαμάντια στις φλόγες

Γράφει η
Ισιδώρα Διακογιαννάκη
Φοιτήτρια Χημείας στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών

 

Τα διαμάντια είναι ένα πολύτιμο ορυκτό φημισμένο για τη σκληρότητα και τη λάμψη του. Αφού, όμως, αποτελούνται καθαρά από άνθρακα, εάν τα ρίξεις στη φωτιά καίγονται. Υπάρχει, μάλιστα, μια χαρακτηριστική σκηνή σε ταινία της Μέριλιν Μονρόε, όπου παίρνει τα διαμάντια της και τα πετάει στις φλόγες. Και καλά η Μέριλιν. Ήταν δικά της και πήγε και τα απανθράκωσε. Το θέμα είναι γιατί αφήνουμε εμείς τα δικά μας διαμάντια να καταστραφούν;

Χθες το πρωί, και έπειτα από μία ξεκαθάριση μαζέψαμε μερικές κούτες από βιβλία και από το να τα ανακυκλώσουμε αποφασίσαμε να τα δωρίσουμε στη Δημοτική Βιβλιοθήκη της Ρόδου για να την εμπλουτίσουμε. Η βιβλιοθήκη «στεγάζεται» -θα καταλάβετε στην πορεία προς τι τα εισαγωγικά- στην έπαυλη στο κέντρο της Ρόδου και όσο πήγαινα γυμνάσιο την επισκεπτόμουν τακτικά. Μου άρεσε να χάνομαι ανάμεσα στις βιβλιοθήκες και τα αμέτρητα βιβλία, ενώ άκουγα μικρές μελωδίες από το ωδείο που λειτουργούσε σε διπλανή αίθουσα.

Φτάνοντας, λοιπόν, χθες ακολούθησα τις σημάνσεις για να βρω τη σημερινή είσοδο που έχει αλλάξει και βρέθηκα μπροστά σε μία πολύ επιβλητική είσοδο που αρμόζει σε μία έπαυλη, όπως θα δείτε στις εικόνες που επισύναψα! Ο χώρος ήταν ψυχρός και δεν εννοώ μόνο αισθητικά, οι τοίχοι ερείπια και ουδεμία σχέση είχε με την εικόνα που αρμόζει σε μία βιβλιοθήκη.

Παρόλο που το μέρος ήταν αποτρεπτικό έκανα μια βόλτα στις αίθουσες να δω σε τι κατάσταση βρίσκονται. Το αναγνωστήριο είχε προειδοποίηση για κίνδυνο και η είσοδος γινόταν με δική μας ευθύνη. Μπήκα κι εγώ με την ευθύνη μου και δεν θα σχολιάσω τίποτε άλλο γιατί μια εικόνα ισούται με χίλιες λέξεις και δεν θέλω να κουράσω τους αναγνώστες μου. Φεύγοντας, το μάτι μου παίρνει ένα βιβλίο έξω έξω σε μια βιβλιοθήκη (εκεί θυμάμαι τα αφήνουν όταν κάποιος τα έχει διαβάσει πρόσφατα). Ήταν δική μου δωρεά τον Νοέμβριο του 2007. Λέω, για δες! Αξίζει τον κόπο τελικά…

Αναρωτιέμαι, γιατί έχει εγκαταλειφθεί έτσι το κτήριο και ο κήπος. Μα μήπως δεν έρχεται κόσμος; Ο κύριος Χρήστος μέτρησε μαζί με εμάς 13 το πρωί και λίγο πριν βρούμε την έξοδο μπήκε άλλος ένας. Άρα, δεν είναι αυτό το πρόβλημα. Που και να μην υπήρχε δηλαδή η ανταπόκριση από τον κόσμο είναι ΑΝΕΠΙΤΡΕΠΤΟ να αφεθεί ένα τέτοιο στολίδι σε αυτήν την κατάσταση. Αν σήμερα που βρίσκεται σε άθλια κατάσταση και μέσα σε μισή ώρα που έμεινα εγώ μπήκαν δύο άνθρωποι φανταστείτε τι θα συνέβαινε αν ήταν σε αξιοπρεπή κατάσταση.

Μια βιβλιοθήκη είναι δείγμα πολιτισμού. Καλό, χρυσό και αποτελεσματικότατο το «google» αλλά θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι το διαδίκτυο περιλαμβάνει ένα πολύ μικρό ποσοστό της συνολικής γνώσης που περιέχουν τα βιβλία και η γνώση είναι δύναμη.

Τα βιβλία είναι πολύτιμα και απευθύνονται σε όλους ανεξαιρέτως. Όποια και αν είναι η κλίση σου υπάρχει για σένα μια κατηγορία. Είτε είσαι φοιτητής και χρειάζεσαι εξειδικευμένο σύγγραμα, είτε είσαι μαθητής και θέλεις να κάνεις μια εργασία, είτε απλώς σου αρέσουν τα αστυνομικά ή η μαγειρική είτε είσαι απλός εργαζόμενος και θες να βελτιωθείς στη δουλειά σου διαβάζοντας λόγου χάρη για ψυχολογία και γλώσσα του σώματος. Πόσο μάλλον όταν σου τα διαθέτουν ΔΩΡΕΑΝ, αφού η βιβλιοθήκη είναι δανειστική και σε γλιτώνει από έξοδα για να τα αγοράσεις και σκόνη εάν τα είχες στο δικό σου ράφι.

Οι κούτες μας περιμένουν σε ένα δωμάτιο μαζί με άλλες να γνωρίσουν την τύχη τους γιατί πρώτα πρώτα δεν υπάρχουν αρκετές βιβλιοθήκες για να μπουν και γιατί ο βιβλιοθηκονόμος μας ενημέρωσε ότι δεν γνωρίζει αν θα κλείσει (τότε που το ανέφερε θυμήθηκα κάτι άρθρα πριν μήνες που έγραψαν ότι κλείνει η Δημοτική Βιβλιοθήκη).

Και ερωτώ εγώ τώρα. Είναι λύση αυτή; Αδιαφορούμε δηλαδή μέχρι να ρημάξει για να πούμε: ε ναι, φαίνεται πιο σωστό να την κλείσουμε; Ένα μέρος ιστορικό, στην καρδιά της Ρόδου που θα έπρεπε να σφύζει από ζωή σε κήπους και έπαυλη. Που θα ήταν πόλος έλξης όχι μόνο για όφελος τουρισμού που δεσπόζει στο νησί μας αλλά και από εμάς τους ίδιους τους κατοίκους. Να μπορεί να πάει μια οικογένεια να αμολύσει τα πιτσιρίκια στον κήπο να παίξουν, να πιουν έναν καφέ, να διαβάσουν ένα βιβλίο ή έστω απλώς να κάνουν μια βόλτα μέσα από έναν όμορφο κήπο να ανοίξει το μάτι τους.

Μέσα σε μια εποχή και μια καθημερινότητα που μας κατακλύει, που τρέχουμε και δεν φτάνουμε έχουμε ανάγκη την ποιότητα στις ζωές μας. Η έπαυλη και ο βασιλικός κήπος είναι ένα διαμάντι που πρέπει να το ξεσκονίσουμε και να το αξιοποιήσουμε.