Το μεγάλο μας …τσίρκο…

Συγκλονίστηκα διαβάζοντας στο διαδίκτυο για την είδηση του θανάτου ενός οπαδού στη Θεσσαλονίκη. Και ακόμα περισσότερο στη συνέχεια όταν συνειδητοποίησα ότι ήταν μια είδηση που μάλλον πέρασε στα ψιλά. Σαν να είναι κάτι συνηθισμένο. 

Λες και απλά κάποιος άνοιξε τη μύτη του. Τα Μέσα Ενημέρωσης τα απασχόλησαν περισσότερο αν υπάρχει παρασκήνιο στη διαιτησία, ποιοι «στήνονται» και ποιοι ελέγχουν το var. 

Για μια ακόμα φορά αποδεικνύεται ότι η χώρα μας έχει πιάσει πάτο και δεν μπορεί να πάει παρακάτω. Από τη στιγμή που ακόμα και η απώλεια μιας ανθρώπινης ζωής στον βωμό των οπαδικών διαφορών, περνάει προς τα έξω σαν να είναι κάτι συνηθισμένο και κομμάτι της καθημερινότητας, είναι ξεκάθαρο πως δεν μπορεί να υπάρχει σωτηρία για το Ελληνικό Ποδόσφαιρο. 

Είναι φανερό πως έχουμε φθάσει στο σημείο μηδέν και είναι επιτακτική η ανάγκη να γίνει ένα restart. Να ξεκινήσουμε και πάλι από την αρχή διότι τα πράγματα έχουν γίνει πλέον πολύ επικίνδυνα. 

Δεν αξίζει τον κόπο να ασχοληθεί κάποιος σοβαρός με τον χώρο ο οποίος …βρομάει από παντού. 
Όπου και αν παίζεται μπάλα στη χώρα αυτή, από τη Super League μέχρι και το Γ’ Τοπικό, υπάρχει πλήρης αναξιοπιστία. Παντού υπάρχει η αμφιβολία αν το παιχνίδι ήταν καθαρό ή αν έγινε κάτι στο παρασκήνιο.

Δυστυχώς ακόμα και σε παιχνίδια του ερασιτεχνικού πρωταθλήματος, υπάρχει παρασκήνιο. 
Άλλοτε μεγάλο και άλλοτε μικρό, δεν έχει σημασία. Υπάρχει όμως. Μιλάμε για την απόλυτη κατάντια. 

Ο κόσμος πάει στα γήπεδα όχι για να χαρεί και να γιορτάσει όπως θα έπρεπε, αλλά για να εκτονωθεί, να βρίσει και να …πουλήσει μαγκιά. Είναι απαγορευτικό για φιλάθλους της φιλοξενούμενης ομάδας να εκφράζονται υπέρ της ομάδας τους γιατί κινδυνεύουν να φάνε ξύλο. 

Εκεί έχουμε φθάσει. Μιλάμε για …τσίρκο κανονικό, μόνο που σε αυτό θρηνούμε και αληθινά θύματα. Και το εντυπωσιακό είναι ότι κατά καιρούς διάφοροι μιλάνε για …εξυγίανση και ρομαντικό αθλητισμό. 
Πού τον είδανε άραγε; Υπάρχει ακόμη; Ντροπή μας…

Δραγάτης Δημήτρης