Ας τελειώσει το τοιχίο και τα ξαναλέμε...

Ο μισογκρεμισμένος τοίχος του Δημοτικού Σταδίου «Διαγόρας» και τα έργα ή τα όποια έργα, τέλος πάντων, είναι στα σκαριά καταδεικνύουν το πρόβλημα στους χώρους άθλησης της Ρόδου. Από σχέδια άλλο τίποτε και συνεχώς εξαγγελίες για προπονητήρια, γήπεδα υψηλών προδιαγραφών και γενικώς εγκαταστάσεις για να πάθουμε… πλάκα.

Με το… στανιό κι ελέω Island Games ολοκληρώθηκε το 2007  το στάδιο στίβου στο ΔΑΚ «Καλλιπάτειρα», σουλουπώθηκε ο περιβάλλων χώρος κι ερήμωσε το βοηθητικό στο «Διαγόρας». Για το συγκεκριμένο χώρο έχουν προταθεί επίσης ένα σωρό ιδέες για χρήσεις, όμως ακόμη παραμένει μνημειακός. Και σαν να μην έφταναν όλ’ αυτά, κάνουμε και όνειρα για συμμετοχή κάποιας από τις δυνατές ομάδες του νησιού στη Σούπερ Λίγκα.

Ζούμε στη δική μας ουτοπία και καλά κάνουμε, γιατί μόνο έτσι θα πολεμήσουμε τους εφιάλτες. Λες και δεν ξέρουν όσοι ονειρεύονται πως το υπάρχον στάδιο θέλει κάτι εκατομμυριάκια ευρώ, προκειμένου να πάρει την άδεια χρήσης. Θα πρέπει λοιπόν να πούμε «φτου κι απ’ την αρχή», για να μην αναφέρω τίποτ’ άλλο μήπως και δούμε την κατάσταση ν’ αλλάζει.

Αλλιώς θα είμαστε στο ασανσέρ από την εθνική ερασιτεχνική στη Football League. Άσε που μπορεί και κάποιος κατά λάθος ν’ ακουμπήσει στο κουμπί και να κολλήσει ο θάλαμος κάπου εκεί μεταξύ τοπικού και Γ’ Εθνικής… Κάπου άκουσα και μ’ αρέσει ν’ αναφέρω πού και πού κάτι έτσι αόριστα, για να εξάψω τη φαντασία του καθενός, ότι, λέει, η τοπική αυτοδιοίκηση αδυνατεί ν’ αναλάβει το υψηλό κόστος των παρεμβάσεων στο «Διαγόρας». Ωραία λοιπόν, τώρα ησυχάσαμε…

Και μετά; Τι μπορεί ν’ αλλάξει και προς τα πού θα χαραχτεί ρότα; Δεν ξέρω βεβαίως αν συμφέρει κάποιους, ακόμα και τώρα, να μένει η Ρόδος χωρίς γήπεδο ποδοσφαίρου υψηλών προδιαγραφών. Έτσι το θέτω ως πρόταση για προβληματισμό… Αφήστε λοιπόν να γίνει ξανά το τοιχίο στη Βύρωνος όπως ήταν πριν και μετά και μετά τα ξαναλέμε… 

ΤΣΑΜΠΙΚΟΣ ΠΑΤΣΑΪΣ