Νέα αρχή και πρεσβευτές της αρπαχτής

Πάντοτε υπάρχει χρόνος για να κάνεις μια νέα αρχή.

Δεν εμποδίζει στο παραμικρό ούτε η οποιαδήποτε «αποτυχία» του παρελθόντος ούτε οι αλλεπάλληλες προσπάθειες που έχεις κάνει για να αλλάξεις τα δεδομένα, εσύ και άλλοι τόσοι  με τις πλούσιες ιδέες, τα πρότυπα αλλά πάνω απ’ όλα με αρχές.

Το ότι ζούμε πλέον σε μία κοινωνία όπου πρυτανεύει το παράλογο, οι θυσίες για την ευκολία και η προθυμία για ένα ατέρμονο δούναι και λαβείν, δεν σημαίνει ότι λιγόστεψαν οι ελπίδες για τη μη εξαργύρωση των πάντων ή την επανάληψη της ποθητής προσήλωσης σε ιδανικά και αξίες, που αν μη τι άλλο δεν έπαψαν να βρίσκονται μέσα σου.

Είναι γνωστό ότι ο καθένας μας περνά καθημερινά μεγάλες δυσκολίες και δύσκολες στιγμές, ότι εγκλωβίζεται σε αγκυλώσεις που του κάνουν τη ζωή μαρτύριο και ότι υποκύπτει σε υποχρεώσεις που του επιβάλλονται και που στις οποίες αν δεν ανταποκριθεί, θα του καταλογιστούν τεράστια λάθη και ευθύνες αλλά πάνω απ’ όλα σοβαρές παραλείψεις που οδηγούν σε κάθε είδους κυρώσεις.

Αυτό το βλέπουμε να συμβαίνει καθημερινά σε ολοένα και περισσότερους πολίτες που υφίστανται, για παράδειγμα, μεγάλη ταλαιπωρία στις δημόσιες υπηρεσίες όταν προσπαθούν να προβούν στις σωτήριες «ρυθμίσεις» για χρωστούμενα που δεν μπόρεσαν να ξεπληρώσουν λόγω της θλιβερής οικονομικής κατάστασης στην οποία έχουν περιέλθει. Η άνωθεν εντολή είναι ρητή: δοσοποίηση και ενδεχόμενη μη τήρησή της, καταφυγή σε τιμωρητικά μέτρα.

Τυγχάνει να λέγεται αυτό απόλυτος έλεγχος της ζωής μας, εκβιασμός ή απειλή, δαμόκλειος σπάθη ή εντατικοποίηση της κρατικής καταστολής. Όπως και να το πει κανείς, είναι σίγουρο πως πρόκειται για αντίποινα της εξουσίας ενάντια σε αυτούς που εξακολουθούν να σκέπτονται, να αγωνίζονται για ένα κομμάτι ψωμί αλλά να μην μπορούν να τα καταφέρουν στις «υποχρεώσεις» τους απέναντι σε ένα κράτος που ούτως ή άλλως αδιαφορούσε εξαρχής για την τύχη τους.

Οι άνθρωποι αυτοί λοιπόν περιθωριοποιούνται άμεσα, μπαίνουν κατευθείαν στη μαύρη λίστα και ως είθισται αποκαλούνται συλλήβδην λεκτικώς ως «λαμόγια» ένεκα της πλούσιας γλωσσικής αργκό μιας παρηκμασμένης κοινωνίας, λες και όλοι όσοι χρωστούν, το κάνουν για επίδειξη ή επειδή κάποιοι το έχουν κάνει «σύστημα» να εξαφανίζονται εν μία νυχτί χωρίς ίχνη, να καταλογίζεται αυτό σε μεγάλο μέρος της κοινωνίας.

Δεν είναι και λίγοι λοιπόν εκείνοι που δεν μπορούν να ξεχρεώσουν επειδή δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα και η καχυποψία του τύπου «για άλλα έχουν να δώσουν…» ας πάει καλύτερα στην άκρη. Και σε αυτή την περίπτωση, το κακό παράδειγμα το έχουν δώσει κάποιοι «ώριμοι» ή όψιμοι  επισκέπτες των καζίνο και της Μυκόνου, όταν μετά τις χρυσές εποχές της υλικής ευημερίας έριξαν πίσω τους μελάνι σαν τις σουπιές,  για να θολώσουν μια και καλή τα νερά του ψευδοπλούτου.

Ας αφήσουν λοιπόν τους πολίτες που αδυνατούν να αντεπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους ήσυχους και πάνω απ’ όλα να μην τους ταυτίζουν με όλους εκείνους που άλωσαν τον κοινωνικο-οικονομικό ιστό της χώρας, μεταμφιεζόμενοι σε πρεσβευτές της «αρπαχτής».

Όλοι αυτοί που και αρχές είχαν και ιδέες αλλά που κατακρεουργήθηκαν από τα χρόνια της κρίσης δεν έχασαν μόνο τις αξίες τους αλλά  και τα ιδανικά αποκλειστικά λόγω οικονομικής ανάγκης, ψάχνοντας μανιωδώς για ρευστό προκειμένου να ξεχρεώσουν.

Η νέα αρχή λοιπόν, όπως προανέφερα, θα πρέπει να γίνει από όλους εκείνους που στην προσπάθειά τους να επιβιώσουν, έχασαν τα πάντα, νιώθοντας παράλληλα αποτυχημένοι από το γεγονός και μόνο ότι έμειναν χωρίς δουλειά ή δεν μπορούσαν να πληρώσουν το νοίκι και δανείζονταν από γονείς, συγγενείς και φίλους.  

Όλοι αυτοί θα πρέπει να αναζητήσουν κα πάλι τα χαμένα τους ιδανικά, τις αξίες και τα όνειρα για μια καλύτερη ζωή, λεύτερη και δημιουργική. Εξάλλου αυτοί που τους τα στέρησαν είναι εδώ πανταχού παρόντες, προκαλώντας ευθέως και πάλι, καλλιεργώντας ενδελεχώς το παράλογο και εξαγοράζοντας τις ελπίδες με πλαστικό χρήμα. Το έργο λοιπόν είναι δύσκολο αλλά όχι ακατόρθωτο. Αρκεί να υπάρχει ακόμη ιστορική μνήμη.