Γυρεύοντας απεγνωσμένα  λίγη ηρεμία...

Μέσα σε μια συνεχή βαβούρα πληροφοριών, μέσα σε θεωρίες καταστροφής, σε ειδήσεις εκφοβισμού και τρομοκρατίας πόσο εύκολο είναι για τον καθένα από εμάς να διατηρήσει την ψυχραιμία του;

Πώς γίνεται να αντιστέκεσαι απέναντι σε όλο αυτό το «μαύρο» και να μην επηρεαστούν ανάλογα οι σκέψεις σου; Παρατηρείς τον εαυτό σου και διαπιστώνεις μέρα με τη μέρα να βυθίζεσαι μέσα σε έναν καταιγισμό ερεθισμάτων που αργά και σταθερά σε διαβρώνουν, σε απομακρύνουν από την εσωτερική σου ισορροπία και γαλήνη. Γίνεσαι φοβικός, αγχώδης, νευρικός, σχεδόν εμμονικός με οτιδήποτε φαίνεται να απειλεί τη σταθερότητά σου και την ποιότητα της ζωής σου.

Σε έναν κόσμο που συνεχώς αλλάζει, αλλά και συνεχώς προβάλλει τα κακώς κείμενα τριγύρω σου, δεν ξέρεις πια τι ακριβώς ισχύει και τι όχι, τι είναι υπερβολικό, αλλά και τι άλλο μπορεί να κρύβεται πίσω από όσα δεν μας λένε. Χωρίς κάποιες σταθερές γύρω σου, όλα μοιάζουν αβέβαια, ασαφή και τρομακτικά. Η ηρεμία που τόσο αναζητάς όλο και απομακρύνεται. Σε ποιο χρόνο μέσα; Με ποια διαύγεια σκέψης; Υπό ποια οπτική και προοπτική; Μέσα σε ποιο πλέγμα υγιών και ισορροπημένων σχέσεων; Η έκπτωση της ποιότητας της αλήθειας έχει υπησέλθει σχεδόν παντού.

Ωστόσο, δεν παραιτείσαι έτσι εύκολα. Προσπαθείς διακαώς να προσαρμοστείς στα νέα δεδομένα. Προσπαθείς να γίνεις ευέλικτος, ρεαλιστής, αγωνιστής. Να αγνοήσεις τα εμπόδια, τους κακοπροαίρετους ανθρώπους, τη ματαίωση κάθε είδους, τα αδιέξοδα, τα διλήμματα, τους συμβιβασμούς. Άλλοτε τα καταφέρνεις κι άλλοτε όχι. Κάποιες φορές είσαι περήφανος για τον εαυτό σου που δεν εγκαταλείπεις και κάποιες άλλες φορές αισθάνεσαι τόσο εξαντλημένος που αναρωτιέσαι αν αξίζει τον κόπο. Ακόμα κι αν δεν έχεις απαντήσεις, κάτι σε κρατάει όρθιο. Η ελπίδα; Η προσδοκία; Το πείσμα κόντρα στους καιρούς; Ο φόβος των επιπτώσεων της παραίτησης; Κάτι πάντως ακόμα σε κινητοποιεί…

Και κάπως έτσι αρχίζει η αναζήτηση της ηρεμίας στα μικρά, καθημερινά, τάχα ασήμαντα και αμελητέα. Να απομονωθείς για λίγο με τον εαυτό σου.

Να σκεφτείς αυτοβούλως και προς οποιαδήποτε κατεύθυνση εσύ θες. Να ονειρευτείς, να οραματιστείς.

Να απολαύσεις γεύσεις, χρώματα, αγγίγματα, μυρωδιές, αγκαλιές… Να βρεις στιγμές να αναπολήσεις όλα όσα κάποτε σε γέμιζαν.

Να επικοινωνήσεις με ανθρώπους που ο λόγος τους σε ξεκουράζει και σε εμπνέει ταυτόχρονα. Να τολμήσεις κάτι μικρό κάθε μέρα: να βγεις από το καβούκι σου, από τη ζώνη ασφαλείας σου.

Να πεις όλα εκείνα που κρατάς μέσα σου. Να κοιτάξεις κατάματα όλα όσα σε κάνουν να χαμογελάς και να πάρεις δύναμη… Να θυμηθείς τι έχει αξία για σένα και τι έχεις παραμελήσει. Να μην ξεχάσεις να αγαπήσεις και να αγαπηθείς…

Η αναζήτηση της ηρεμίας μοιάζει με ένα διαρκές κυνηγητό. Μια τη βρίσκεις, μια τη χάνεις. Αν αφεθείς εντελώς, ίσως τη χάσεις για παρατεταμένο διάστημα. Είναι εύκολο να ασπαστείς την αμφιβολία, τη σύγχυση, το άγχος, την υπερένταση, την αβεβαιότητα, το χάος, τον πανικό. Δύσκολος ο δρόμος της επιστροφής από τέτοια μονοπάτια.

Η μόνη υπενθύμιση είναι το συναίσθημα που νιώθουμε. Αισθανόμαστε πνιγμένοι, μπουκωμένοι, αποπροσανατολισμένοι, αγανακτησμένοι, συνεχώς θυμωμένοι; Τότε επιβάλλεται να ταρακουνήσουμε τον εαυτό μας και να βρούμε μια διέξοδο από όλο αυτό που μας αμαυρώνει. Να αντιληφθούμε τι μας καταβάλλει και τι μας απομακρύνει από το κέντρο της ισορροπίας μας. Τίποτα δεν θα συμβεί από μόνο του. Τίποτα δεν θα αλλάξει χωρίς τη δική μας συνειδητή παρέμβαση.

Σε έναν κόσμο γεμάτο αβεβαιότητα, αν χάσουμε και τον εαυτό μας, όλα θα μοίαζουν μάταια…! Γι’ αυτό η αυτογνωσία, ο αυτοσεβασμός, η αυτοπροστασία και η αυτοβελτίωση είναι οι μόνες αντιστάσεις που μπορεί να προτάξει ο σύγχρονος άνθρωπος για να μη βουλιάξει σε μια ατέρμονη, αδιάφορη ρουτίνα…