Ερωτική απογοήτευση: Πόσο τραυματική μπορεί να είναι

Rodiaki NewsRoom

Γράφει η
Μαρία Καρίκη
Ψυχολόγος, Msc

Η ανάγκη μας να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε αποτελεί ανέκαθεν μια πρωταρχική ψυχική ανάγκη. Φοβάσαι μην τυχόν πληγωθείς, αλλά δεν μπορείς και να αγνοήσεις την επιθυμία σου να νιώσεις κάτι δυνατό και «υπερβατικό» με κάποιο σύντροφο. Αναζητάς τη σύνδεση, το μοίρασμα, την εμπειρία του να αισθανθείς βαθιά ερωτευμένος προκειμένου να βγεις από τα στενά όρια του «εγώ» σου και να δεις κάτι πέρα από αυτό. Ερωτεύεσαι, λοιπόν, αφήνεσαι, δίνεσαι άνευ όρων και θες να το ζήσεις «όλο». Χωρίς (στην αρχή) επιφυλάξεις, χωρίς ενδοιασμούς…

Αν κάτι, όμως, δεν πάει καλά, δεν ξέρεις πόσο έτοιμος είσαι να «προσγειωθείς» σε συνειδητοποιήσεις που δεν θα σου αρέσουν καθόλου… Προκύπτουν μερικές φορές πράγματι γεγονότα που σε αιφνιδιάζουν, σε ταράζουν τόσο και σε κάνουν να αμφισβητείς τον έρωτα που νόμιζες ότι έζησες. Στην αρχή αρνείσαι να πιστέψεις και να αποδεχτείς ότι έπεσες τόσο έξω! Αρνείσαι κατηγορηματικά να δεις κατάματα την κοροϊδία, την προδοσία, την αδιαφορία, την απόσταση που ήδη έχει μπει ανάμεσά σας. Δεν μπορείς να δεχτείς ότι ο άλλος απέναντί σου δεν ήταν τόσο όσο εσύ δοσμένος σε αυτό που σας έδενε.

Και κάπως έτσι αρχίζεις να βιώνεις μια βαριά, ισοπεδωτική, άκρως διαβρωτική απογοήτευση ως προς το πρόσωπο που κάποτε μυθοποίησες και εξιδανίκευσες. Αρχίζει μέσα σου η αποκαθήλωση και νιώθεις χαμένος και βαθιά τραυματισμένος. Πίστεψες στα λόγια, στις προθέσεις, στα όνειρα που κάνατε μαζί. Πίστεψες στην αυθεντικότητα ενός ανθρώπου που τελικά αποδείχτηκε «λίγος» μπροστά στο συναίσθημα που μοιραστήκατε.

Μετά από καιρό και πολλές συγκρούσεις μέσα σου δεν ξέρεις τι σου λείπει πιο πολύ. Το πρόσωπο καθαυτό ή αυτό που ήσουν εσύ μαζί με αυτό το άτομο.

Αναρωτιέσαι αν θα ξανανιώσεις ποτέ έτσι για κάποιον άλλο. Αναρωτιέσαι αν θα μπορέσεις ποτέ ξανά να εμπιστευτείς και να αφεθείς. Αναρωτιέσαι αν θα μπορέσεις ποτέ να «ξεπεράσεις» την απουσία ενός ανθρώπου που κάποτε για σένα ήταν τα πάντα, που σε στιγμάτισε ανεξίτηλα. Δεν έχεις απαντήσεις… δεν γνωρίζεις το μέλλον. Προσπαθείς να «διαχειριστείς» όσο μπορείς την ερωτική σου απογοήτευση, τα τραύματα και τις πληγές σου, αλλά ταυτόχρονα πιάνεις τον εαυτό σου να «κλειδώνει». Δεν ξέρεις πώς θα αποβάλεις αυτό το τεράστιο συναισθηματικό φορτίο που κάποτε ήταν «απόλυτη» αγάπη και τώρα είναι ένα συνοθύλευμα από θυμό, απορίες, λύπη, στεναχώρια, εκνευρισμό και ματαίωση.

Προσπαθείς να μαζέψεις τα κομμάτια σου, να ανασκουμπωθείς και να κάνεις μια νέα αρχή. Δεν ξέρεις, όμως, πώς ακριβώς να το καταφέρεις αυτό. Πώς να αποβάλλεις τα «γιατί» σου, τις μνήμες σου…πώς ξε-αγαπάει κανείς; Θέλει χρόνο να ξεπεράσεις την ερωτική απογοήτευση. Όσα πιο πολλά ένιωσες, τόσο πιο πολύ πονάς στο χωρισμό. Βιώνεις μια άκρως τραυματική εμπειρία ψυχικά που σε αλλάζει. Μετά από αυτήν δεν θα είσαι πια ο ίδιος.

Δεν θα βλέπεις τον έρωτα και τις σχέσεις το ίδιο. Μαζεύεσαι, γίνεσαι πιο επιφυλακτικός, ίσως και καχύποπτος. Δυσκολεύεσαι να εμπιστευτείς σε βάθος και δεν αφήνεις εύκολα τον εαυτό σου να αφεθεί στο συναίσθημα. Φοβάσαι μην ξαναπληγωθείς. Προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου ότι δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι, ότι δεν πρέπει να «αδικήσεις» τον επόμενο σύντροφο, αλλά παρόλα αυτά ακόμη διστάζεις.

Όλοι σχεδόν οι άνθρωποι έχουν βιώσει έστω μια φορά μια ερωτική απογοήτευση στη ζωή τους. Πάντα θα τη θυμούνται, πάντα θα αναρωτιούνται για κάποια «γιατί» που δεν απαντήθηκαν ίσως ακόμη. Ωστόσο, προχωρούν παρακάτω…

Το τραύμα επουλώνεται σε βάθος χρόνου και όλα από απόσταση μοιάζουν πιο διαχειρίσιμα. Ωριμάζεις, δυναμώνεις, «σκληραίνεις», γίνεσαι πιο ρεαλιστής ως προς τις σχέσεις. Θεωρείς ότι γνωρίζεις τώρα περισσότερο πώς να προστατεύσεις τον εαυτό σου, πώς να «ελέγξεις» τα συναισθήματά σου… Μέχρι ίσως να ερωτευθείς δυνατά ξανά… και τότε όλα μπορεί να συμβούν πάλι από την αρχή…! Γιατί αυτό είναι ο έρωτας… σε κάνει και πάλι ευάλωτο, εκτεθειμένο, έτοιμο να τα δώσεις και πάλι όλα…