Όταν ο μεζές σε μία ταβέρνα «μιλάει» στην εποχή του κορωνοϊού…

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο Αγαπητός Ξάνθης, Αρχιτέκτονας

Στην εποχή του κορωνοϊού τα πάντα είναι σε απόσταση. Οι ανθρώπινες σχέσεις δοκιμάζονται, ο δημόσιος χώρος έχει γίνει απόμακρος, ο κόσμος βρίσκεται στα άκρα του. Είναι μια άγνωστη περίοδος για εμάς, που οφείλουμε να την αντιμετωπίσουμε με σωφροσύνη, ατομική ευθύνη και κυρίως χωρίς άγχος και πίεση.

Ο άνθρωπος είναι για τα δύσκολα ως όν ανθεκτικό, έξυπνο και γνωστικό.
Λέει ο Νίκος Καζαντζάκης: «Η πέτρα, το σίδερο, το ατσάλι δεν αντέχουν. Ο άνθρωπος αντέχει».
Μέσα σ’ αυτές τις γενικές απόψεις που με κυριεύουν κάναμε μετά από πολύ καιρό μια έξοδος με όλες τις απαραίτητες προφυλάξεις λόγω πανδημίας, σ’ ένα ταβερνάκι στα σοκάκια του παραδοσιακού οικισμού Κοσκινού.

Σ’ έναν έναστρο ουρανό με γλυκιά φθινοπωρινή θερμοκρασία και με το διακριτικό αεράκι να στριφογυρίζει, αποφασίσαμε με μια συμπαθέστατη παρέα να «διασκεδάσουμε» (επιτέλους) σ’ ένα μαγευτικό μεζεδοπωλείο.
Το μεζεδάκι και τα παϊδάκια «κατέβαιναν» εύκολα, γλίστραγαν σαν νερό στο ρυάκι, με τη μάσκα «παρά πόδας».
Η τοπική κουζίνα γέμισε το τραπέζι, με ξεχωριστή διάθεση αντιμετωπίζοντας τη δυσχέρεια από το COVID-19 με ευθυμία και χαρά.

Ο μεζές μιλούσε, γελούσε, χαιρόταν, παρηγορούσε τον επισκέπτη του εστιατορίου, λειτούργησε σαν διέξοδο διαφυγής από την απομόνωση των συνδαιτυμόνων.
Γύρω μας τρία τραπεζάκια από «ξένους» απολάμβαναν και αυτοί με τις «μάσκες» τους το φαγητό επισημοποιώντας ότι η Ρόδος αντέχει τουριστικά παρά τις όποιες φήμες. Είναι βέβαιο ότι ο τουρισμός του νησιού παρά το γενικότερο κλίμα έδωσε «παρών» στη ζωή του και παρουσίασε μια ικανοποιητική εικόνα στα δρώμενα, ακόμη και σήμερα. Μάλιστα ακούγεται ότι η τουριστική σεζόν θα φτάσει μέχρι τις 21 Νοεμβρίου!

Είναι ευχάριστο να ακούς τέτοιες ειδήσεις τονώνοντας το αίσθημα οικονομικής ασφάλειας-απασχόλησης και βασικά τη χαρά της δημιουργίας.
Εκείνο που λείπει, που απουσιάζει, που βρίσκεται σε μηδαμινή φάση αυτή την περίοδο είναι το «ελληνικό χάδι», ή αλλιώς η ελληνική φιλοξενία με τη στενή της έννοια.
Το «κοινωνικό παίξιμο» μεταξύ σερβιτόρου/ρας ή διαφορετικά, γκαρσονιού/νας και πελάτη χάνεται, σβήνει κάτω από τη γαλάζια «ιατρική μάσκα».

Αυτό το μεσογειακό «αλισβερίσι» μεταξύ των δύο πάνω στα εδέσματα, όπου εξελίσσεται ένας ιδιότυπος κοινωνικός διάλογος μεταξύ γκαρσονιού και πελάτη πνίγεται στην απόσταση, στη σιωπή ή έστω στη δυσκολία της συνεννόησης.
Ο άνθρωπος υπηρέτης των αναγκών, των συνθηκών, των ανασφαλειών του, του σκληρού περιβάλλοντός του.

Έτσι ο άνθρωπος νικημένος από τις ίδιες του τις εφευρέσεις σαν άλλος Προμηθέας, πρέπει να κοιτάξει τα επιτεύγματά του και τις ανάγκες του σύμφωνα με τους κανόνες της Φύσης και του μέτρου.
Η πρώτη χορεύτρια της Λυρικής Σκηνής σε πρόσφατη συνέντευξή της ανάφερε: «το ομορφότερο είναι αυτό που σε προικίζει η φύση».

Είναι αυτό που άνθρωπος οφείλει να σέβεται και να μην το βανδαλίζει, να βλέπει και να διακρίνει τα όρια της ανάπτυξης από τη μεγέθυνση, του κέρδους από τη βιωσιμότητα για τη δική του εφορία.
Παρά τις όποιες βαθυστόχαστες σκέψεις μου το φαγητό ήταν μια συγκολλητική ταινία που είχαμε και έχουμε ανάγκη, για να αισθανθούμε το «χάδι» της ζωής.
Να είναι καλά το μικρό ταβερνάκι στα Κοσκινού…