Απερρίφθη η αγωγή τράπεζας εναντίον ξενοδοχειακής εταιρείας της Ρόδου

Rodiaki NewsRoom

Ζητούσε να ακυρωθεί η μεταβίβαση ακινήτου

Στη δικαιοσύνη προσέφυγε τράπεζα κατά ανώνυμης ξενοδοχειακής εταιρείας αλλά και κατά μετόχου αυτής, ζητώντας να ακυρωθεί η μεταβίβαση ακινήτου που είχε κάνει η εταιρεία, προκειμένου να προχωρήσει τις διαδικασίες ακόμη και κατάσχεσης αυτού για την κάλυψη των υποχρεώσεων απέναντί της.

Η αγωγή που κατατέθηκε από την τράπεζα διά του δικηγόρου κ. Σάββα Παυλίδη εκδικάστηκε από το Πολυμελές Πρωτοδικείο Ρόδου (τακτική διαδικασία) και τελικά απορρίφθηκε (με την υπ’ αριθμ. 127/2020 απόφαση) πριν από μερικές ημέρες.

Την ανώνυμη ξενοδοχειακή εταιρεία και τον μέτοχο αυτής, εκπροσώπησε η δικηγόρος Ρόδου κα Ειρήνη Σαρρή.

Πιο αναλυτικά, σύμφωνα με όσα ισχυρίσθηκε η τράπεζα στο ιστορικό της αγωγής της, δυνάμει σύμβασης πίστωσης με ανοιχτό (αλληλόχρεο) λογαριασμό, χορηγήθηκε σε ξενοδοχειακή μονάδα πίστωση, για την οποία εγγυήθηκε ο μέτοχος της εταιρείας, ύψους 3.540.431,38 €. Στη συνέχεια, εκδόθηκε διαταγή πληρωμής από το Μονομελές Πρωτοδικείο Ρόδου, με την οποία η εταιρεία και ο μέτοχος ως εγγυητής, υποχρεώθηκαν να καταβάλουν ολόκληρο το ποσό 1.500.000 €, πλέον τόκων και εξόδων, επιφυλασσόμενη η τράπεζα να αξιώσει στο μέλλον και το υπόλοιπο ποσό.

Ο μέτοχος εγγυητής, στη συνέχεια, δυνάμει συμβολαίου συμβολαιογράφου Ρόδου, που καταχωρήθηκε στα οικεία κτηματολογικά φύλλα του Κτηματολογίου Ρόδου, πούλησε και μεταβίβασε στην ξενοδοχειακή μονάδα της εταιρείας ποσοστό 1/3 εξ αδιαιρέτου ενός διαμερίσματος ισογείου και ενός διαμερίσματος πρώτου ορόφου. Η αντικειμενική αξία των ακινήτων που μεταβιβάστηκαν κατά τον χρόνο άσκησης της αγωγής ανερχόταν στα 321.976,87 €, ενώ η εμπορική στα 350.000 €.

Μετά από αυτές τις μεταβιβάσεις η περιουσία του μετόχου εγγυητή, δεν επαρκούσε για την ικανοποίηση της προαναφερθείσας απαίτησης και έτσι η ενάγουσα Τράπεζα ισχυρίστηκε ότι αυτός προέβη στην εν λόγω ενέργεια με σκοπό τη βλάβη της, δηλαδή της ματαίωσης της ικανοποίησής της. Με βάση λοιπόν τα ιστορούμενα περιστατικά, ζήτησε η τράπεζα να απαγγελθεί υπέρ της η διάρρηξη των προαναφερθεισών απαλλοτριωτικών δικαιοπραξιών ως καταδολιευτικών, προς ικανοποίησή της και να καταδικαστούν οι εναγόμενοι στα δικαστικά της έξοδα.

Ωστόσο, το Δικαστήριο έκρινε ότι από κανένα αποδεικτικό μέσο δεν προέκυψε ότι οι ανωτέρω μεταβιβάσεις έγιναν με πρόθεση να αποξενωθεί ο εναγόμενος από το ακίνητο, προκειμένου να μην ικανοποιηθεί η Τράπεζα, αλλά αντιθέτως, κάνοντας δεκτό τον ισχυρισμό του μετόχου και της εταιρείας έκρινε ότι αποδείχθηκε ότι αυτές έλαβαν χώρα, προκειμένου να συμμορφωθεί η ανώνυμη ξενοδοχειακή εταιρεία στις φορολογικές της υποχρεώσεις, ειδικότερα προκειμένου να αποτυπώνεται ορθά η είσπραξη των μισθωμάτων από την εκμετάλλευση των επίδικων οριζόντιων ιδιοκτησιών στις οικονομικές καταστάσεις της εταιρείας.

Σε αντίθετη περίπτωση, δεν θα αποτυπωνόταν ορθά η οικονομική δυναμική της ξενοδοχειακής μονάδας, καθώς θα παρουσιαζόταν στις οικονομικές καταστάσεις μειωμένη εξαιτίας της μη καταχώρισης της αξίας των επίδικων οριζόντιων ιδιοκτησιών. Ως εκ τούτου η καθαρή θέση της επιχείρησης θα εμφανιζόταν στις οικονομικές καταστάσεις αποδυναμωμένη, το οικονομικό της μέγεθος μειωμένο, με αρνητικό αντίκτυπο ως προς την πιστοληπτική της ικανότητα.

Η θέση αυτή ενισχύθηκε και από το γεγονός ότι στο προαναφερθέν συμβόλαιο αγοραπωλησίας, συνεβλήθησαν και οι λοιποί συνιδιοκτήτες των οριζόντιων ιδιοκτησιών, στενοί συγγενείς του εναγομένου.

Επιπροσθέτως, η διαδικασία της μεταβίβασης ήταν χρονοβόρα, καθώς προηγήθηκαν οι διαδικασίες της έκδοσης και μεταγραφής κληρονομητηρίου και η διευθέτηση υφιστάμενων πολεοδομικών αυθαιρεσιών, ενώ η Γενική Συνέλευση των μετόχων της δεύτερης εναγομένης έπρεπε να έχει εγκρίνει προηγουμένως τη σχετική μεταβίβαση δεδομένης της συγγενικής σχέσης των πωλητών με τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου της.

Εδώ, θα πρέπει να σημειωθεί ότι με την ολοκλήρωση των μεταβιβάσεων η εναγόμενη ξενοδοχειακή μονάδα προχώρησε άμεσα σε υπογραφή μισθωτηρίου συμβολαίου για την ιδιοκτησία του ισογείου.

Το Δικαστήριο έκρινε περαιτέρω ότι ο ισχυρισμός της ενάγουσας ότι το τίμημα των αγοραπωλησιών, ήταν ουσιωδώς μικρότερο τόσο της αντικειμενικής όσο και της εμπορικής αξίας των ακινήτων δεν ασκεί καμία επίδραση, αφού κατά τον χρόνο υπογραφής της απαλλοτριωτικής δικαιοπραξίας ο εναγόμενος μέτοχος διέθετε επαρκή περιουσία, υψηλής αντικειμενικής και εμπορικής αξίας, της οποίας ήταν αποκλειστικός κάτοχος, την οποία και θα μπορούσε να μεταβιβάσει προκειμένου να ματαιωθεί η ικανοποίηση της απαίτησης της Τράπεζας.

Πιο συγκεκριμένα, ήταν κάτοχος ενός αγρού, στον οποίο είχε ανεγερθεί διώροφη κατοικία, μιας οριζόντιας ιδιοκτησίας και ενός γηπέδου, εκ των οποίων τα πρώτα δύο κατά τον χρόνο συζήτησης της αγωγής είχαν κατασχεθεί από την ενάγουσα προκειμένου να ικανοποιηθεί η απαίτησή της. Να σημειωθεί ότι η αξία των κατασχεθέντων, ήταν ουσιωδώς υψηλότερη αυτής των απαλλοτριωθέντων ακινήτων.

Ενόψει των προεκτεθέντων, η αγωγή της ενάγουσας, κρίθηκε ως αβάσιμη στην ουσία της από το Δικαστήριο και απορρίφθηκε, αποδεικνύοντας ότι δεν υπήρξε ποτέ καταδολίευση από πλευράς των εναγομένων.