Ο Άγιος Τρύφων. Προστάτης κήπων και αμπελώνων
ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΚΕ 1740 ΦΟΡΕΣ
Γράφει ο Αναστάσιος Ι. Κυριακίδης
Λαογράφος – Ερευνητής, Απόφ. Εκκλ. Σχολής
Ο Άγιος Τρύφων καταγόταν από την κωμόπολη Λάμψακο της επαρχίας της Φρυγίας. Στα χρόνια της βασιλείας του Δεκίου (249-251), ο Τρύφων κατηγορήθηκε στον Ακυλίνο, τον έπαρχο της ανατολής, ότι δεν λατρεύει τους ειδωλολατρικούς θεούς, παρά μόνο τον Έναν Μοναδικό και Τριαδικό Θεό. Τότε οδηγείται δέσμιος στη Νίκαια της Βιθυνίας ενώπιον του επάρχου και διακηρύττει με παρρησία την πίστη του στον Χριστό.
Με εντολή του Ακυλίνου υποβλήθηκε σε μαρτύρια. Πρώτον, τρύπησαν με σπαθιά το σώμα, έπειτα τον έδεσαν από τα πόδια σε ατίθασα άλογα, όπου τον έσερναν σε δύσβατες και δυσπρόσιτες τοποθεσίες. Εν συνεχεία τον έσερναν γυμνό πάνω σε σιδερένια καρφιά.
Επίσης, αφού τον μαστίγωσαν και έκαψαν τα πλευρά του με αναμμένες λαμπάδες, αποφάσισαν να τον αποκεφαλίσουν με ξίφος. Προτού όμως λάβει χώρα η απόφαση αυτή, ο Άγιος παρέδωσε το πνεύμα του στον Θεό.
Κατά κανόνα οι στίχοι του Συναξαρίου δίνουν το «στίγμα» του βίου και των μαρτυρίων των Αγίων.
«Συ δε Τρύφων; Το ξίφος θνήσκων φθάσας.
Καιρός δε τις σου του τέλους; Νουμηνία».
Την 1η λοιπόν Φεβρουαρίου, όπου άγεται η μνήμη του Αγίου Τρύφωνα, το Συναξάρι του μηνιαίου αναφέρει τους παραπάνω στίχους που σημαίνουν:
«Τρύφων τι είσαι εσύ; Προτού σε αποκεφαλίσουν πέθανες.
Και ποιος ήταν ο καιρός του τέλους σου; Πρωτομηνιά».
Ο Άγιος έζησε σε μια περίοδο δύσκολη για τους Χριστιανούς, οι οποίοι αντιμετώπιζαν πολεμική τακτική από τους αιρετικούς και διωγμούς από τους ειδωλολάτρες αυτοκράτορες της Ρώμης. Η γέννησή τους από ευσεβείς μεν, φτωχούς δε γονείς, τον οδήγησαν από τα παιδικά του χρόνια στην επιλογή εργασίας «τη ηλικία καταλλήλου».
Καθώς βοσκούσε στο ύπαιθρο τις χήνες, μελετώντας τις Γραφές, αναζητούσε το Θείο Φωτισμό. Εντρυφούσε στον αιώνιο λόγο του Θεού και ποθούσε να αξιωθεί της τρυφής του παραδείσου. Δίνοντας κατά αυτόν τον τρόπο νόημα στο βαπτιστικό του όνομα Τρύφων.
Ο Τρύφων λοιπόν εργαζόταν ως χηνοβοσκός, εντρυφούσε στις Γραφές, προσευχόταν, μιλούσε για τη Χριστιανική Πίστη στους ειδωλολάτρες, εζητούσε τον Θείο Φωτισμό. Καθώς ήταν σε νεαρά ηλικία ακόμα, έλαβε τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, αφού κρίθηκε άξιος για τη Βασιλεία των Ουρανών.
Στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, ο Τρύφων επιτελούσε πολλά θαύματα, ιδιαίτερα μάλιστα για όσα είχαν σχέση με την εκδίωξη δαιμόνων από ανθρώπους. Έτσι θεραπεύει την κόρη του Αυτοκράτορα της Ρώμης Γορδιανό Γ’ και ανακρίνει ενώπιόν του το δαιμόνιο.
Ο διαδεχθείς Αυτοκράτορας Φίλιππος, φοβερός διώκτης του Χριστιανισμού, συλλαμβάνει και βασανίζει τον Τρύφωνα. Αυτός με τη σειρά του ομολογεί, υπομένει με καρτερία τα βασανιστήρια και εν τέλει έπεται το μακάριο τέλος του.
Στο ευχολόγιο συναντάμε τον Εξορκισμό του Αγίου «Όντος μου εν Λαμψάκου κώμη και τας χήνας επιμελουμένου και βόσκοντος...», τον Όρκο «Ορκίζω υμάς κατά των Αγίων πολυομμάτων Χερουβείμ και των εξαπτερύγων Σεραφείμ, των ιπταμένων κύκλω του Θρόνου και κραζόντων το Άγιος Άγιος Άγιος Κύριος Σαβαώθ εις Δόξαν Θεού Πατρός, Αμήν...» και τέλος την Ευχή προς τον Άγιο Τρύφωνα, «Πανένδοξε μάρτυς του Χριστού και στρατιώτα του επουρανίου Βασιλέως, Τρύφων παμμακάριστε, της ακηράτου τρυφής ο επώνυμος...».
Δοξάζουμε τον Άγιο για οτιδήποτε θελήσουμε. Προσωπικά εις προσευχήν κλίναντός μου το γόνυ, και τας χείρας προς τον Θεόν εκπετάσαντος, ο εισακούων των εις αυτόν πεποιθότων Θεός, να με αξιώσει να λάβω το όνομα του Αγίου και κάπως έτσι να πορευτώ για το υπόλοιπο της εν Χριστώ ζωή μου.
1. Μάρτυρα Κυρίου τον θαυμαστόν, και τον της Λαμψάκου ετοιμότατον βοηθόν, φύλακα και ρύστην των επικαλουμένων, Τρύφωνα τον θείον πάντες τιμήσωμεν.
2. Δεύτε προσκυνήσωμεν ω πιστοί, Τρύφωνος του θείου, την εικόνα την ιερά, την αποσοβούσα παθών τας δυσοσμίας, και ίασιν και ρώσιν πάσι παρέχουσα.
Απολυτίκιον Αγίου
Θείου πνεύματος τη χορηγία, χάριν άφθονο τη Εκκλησία, αναβλύζεις ώσπερ κρήνη ακένωτος, και καταρδεύεις ημών την διάνοιαν, εν τρυφή αθλοφόρε, των δώρων σου. Τρύφων ένδοξε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθε ημίν το μέγα έλεος.
Ακολουθήστε τη Ροδιακή στο Google News
