Πώς γιορτάζαμε και τιμούσαμε τους Τρεις Ιεράρχες

Rodiaki NewsRoom

Γράφει η Ελευθερία Μουρσελλά-Δράκου

Μια από τις πιο ωραίες αναμνήσεις μου σαν σπίθα μισοαναμμένη ζωντάνεψε και ζέστανε την ψυχή μου. Αναπολώντας τις όμορφες μέρες της τότε μαθητικής μας ζωής με μια ξεχωριστή νοσταλγία θυμούμαι τη γιορτή των Τριών Ιεραρχών. Η ημέρα ήταν πάντα αργία.

Όμως για τον μαθητόκοσμο ήταν σωστό πανηγύρι. Όλες οι σχολές: Ακαδημία-ΑΣΤΕΡ-Βενετόκλειο-Καζούλλειο-Εμπορική Σχολή-Οικοκυρική και Δημοτικά με τις στολές μας και τις σημαίες μας παρακολουθούσαμε τη Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό του Ευαγγελισμού. Ο τότε αξιοσέβαστος και εξέχουσα προσωπικότητα και πάντα αρωγός της Παιδείας ο Μακαριστός Μητροπολίτης μας Σπυρίδων και οι αείμνηστοι καλλίφωνοι ιεροψαλτάδες μας Μ. Σαρής και Μ. Κουτσούκος μας ανέβαζαν ψυχικά στα ουράνια.

Οι σεβάσμιες μορφές των αειμνήστων του Αρχιμανδρίτου και πρωτοσύγγελου Αλεξάνδρου και του ιερέα του ναού Χατζηνικολάου Σάββα μιλούσαν στην ψυχή μας. Ένας από τους Θεολόγους των σχολείων μας με γλαφυρότητα μάς ανέπτυσσε τη ζωή και τη σπουδαία προσφορά των Τριών Ιεραρχών, των Φωστήρων της Τρισηλίου Θεότητος. Τον Μέγα Βασίλειον, τον Γρηγόριο τον Ναζιανζηνό και τον μελίρρυτον Ιωάννην τον Χρυσόστομον.

Πολλά ξένα πανεπιστήμια τους τιμούν ιδιαιτέρως με μια έδρα για το έργο τους. Ενώ εμείς τους τιμούμε; Όπως τους αξίζει;

Το τραγούδι που τραγουδούσαμε στη γιορτή τους φανερώνει το μέγεθος της προσφοράς τους στην ανθρωπότητα και ιδίως στα παιδιά.
«Των Τριών Ιεραρχών
τη γιορτή
ας γιορτάσουμε αδέλφια και πάλι
της θρησκείας μας
είναι αυτή
των Γραμμάτων
ημέρα μεγάλη.
Οι τρεις Άγιοι
εδώ κάπου γυρνούν
τα παιδιά με στοργή
συντροφεύουν
σ’ όλα φως να χαρίσουν γυρεύουν».

Εμείς που είχαμε την ευλογία του Θεού να ζήσουμε όλα τα ωραία της τότε ανεπανάληπτης εποχής μας και τώρα οι πρωτόγνωρες δυσκολίες μάς οδηγούν στην απόγνωση ας κρατήσουμε σαν ιερά φυλακτά τα υπέροχα θεϊκά δώρα, την Πίστη και την Ελπίδα για να τις ξεπεράσουμε.

Αυτά ήταν και πρέπει να είναι τα στέρεα και βασικά θεμέλια της ζωής μας. Η άγκυρα στο κλυδωνιζόμενο καράβι της ζωής μας.

Μας το λέει και ο ποιητής μας Γεώργιος Δροσίνης:
«Μην φοβηθείς
αυτόν που στήριξε
στην πίστη επάνω
στην ελπίδα
τον είδα στη ζωή
να μάχεται
μα πάντα Ανίκητο
τον είδα».