Αποχή από τα κοινά και διαφημιστικό προτσές

Φίλιππος Ζάχαρης

Αυτό που διαπιστώνει κανείς το τελευταίο χρονικό διάστημα είναι η εντυπωσιακή αποχή των πολιτών από την πολιτική, ένας όρος που σαφέστατα έχει κακοποιηθεί εδώ και πολλές δεκαετίες.

Οι άνθρωποι απλώς και μόνο κλείστηκαν λόγω πολλών αφορμών και αιτιών στο καβούκι τους, ξεχνώντας μέσου του πολυδιαδεδομένου “apolitik” τη σχέση τους με την πολιτική, καθώς και τις υποχρεώσεις τους απέναντι στον ίδιο τους τον εαυτό.

Οι υποχρεώσεις αυτές ξεκινούν από τη διαφύλαξη των πολιτισμικών αξιών και τελειώνουν στην ίδια τη διασφάλιση της ζωής τους, αν υποτεθεί ότι εξακολουθούν να πιστεύουν πως έχουν κάποιο ρόλο στη διαμόρφωση των κοινωνικοπολιτικών δεδομένων.

Αν δεν δήλωσαν ακόμη ολική παραίτηση, είναι γιατί ελπίζουν γενικά και αόριστα ότι θα αλλάξει κάτι, με τη διαφορά ότι αυτό το κάτι το ζητούν από τα κόμματα και όσους εκλέγουν κάθε τέσσερα χρόνια.

Η «τακτοποιημένη» ζωή, η συνήθης ρουτίνα από το πρωί μέχρι το βράδυ και η αλησμόνητη υποδούλωση στα κελεύσματα των κάθε λογής αρχόντων που ενδύονται αξιοκρατία και διαφάνεια για να κρύψουν μια και καλή τα κάθε λογής υφέρποντα κοινωνικά περιττώματα, αυτού του είδους ο τυραννικός συμβιβασμός με το «ούτως είναι» της ανθρώπινης ύπαρξης, επισφραγίζει το οδυνηρό μέλλον αν η στάση αυτή συνεχιστεί.

Και ναι, η τεχνολογία μπορεί να έλυσε πολλά προβλήματα, να κατήργησε επικοινωνιακά εμπόδια και να συντόμευσε τις γεωγραφικές αποστάσεις, όμως οι άνθρωποι πλέον δεν αναζητούν ο ένας τον άλλο και αυτό όχι λόγω αντιπαλότητας αλλά αδιαφορίας.

Η προσωπική ζωή στην καλύτερη των περιπτώσεων παραμένει φτηνή off camera φαντασίωση και αυτό δεν αφορά μόνο τα σεξουαλικά απωθημένα αλλά τις καταπιεσμένες ορέξεις και επιθυμίες που κατατροπώνονται από επιφανειακές υλικές απολαύσεις, από ψυχρά αντικείμενα που διαμορφώνουν ψυχωτικούς ανθρώπους.

Στο τέλος – τέλος μένουν μονάχα οι εντυπώσεις, οι απόψεις του καθενός ότι είναι μοναδικός και αναντικατάστατος σε μία κοινωνία όπου το καθετί αντικαθίσταται στο λεπτό.

Η αποχή όμως από την πολιτική, από αυτό που θεωρούσαν αυτονόητο οι αρχαίοι Αθηναίοι που απορούσαν αν κάποιος απείχε από τα κοινά (εξού και η λέξη ιδιώτης), αυτό είναι που θολώνει τα νερά για ένα διαφορετικό μέλλον.

Δεν μιλώ μόνο για τις χαμένες αξίες και τα ιδανικά ούτε για χαμένες Πολιτείες που μας άφησαν χρόνους. Μιλώ για την αδιαφορία από την όποια ανάληψη ευθύνης του καθενός για το σημερινό κατάντημα, το παραλήρημα και τον προσηλυτισμό στη μηδαμινότητα, την εστίαση σε στιγμές-παρωδία από εφήμερους ενθουσιασμούς για την νιότη που πέρασε και που από τη μια στιγμή στην άλλη υποθηκεύουν το μέλλον.

Οι παρεμβάσεις των πολιτών, θέλω να πω, είναι συνυφασμένες με μια απλή διεκδίκηση και όχι αξίωση των κατασχεμένων από το κράτος περιουσιών, φυσικών ή μη, μιας και όλα δείχνουν να είναι τσιφλίκι των Αρχών.

Δεν μετανοεί κανείς για το σημερινό του κατάντημα έτσι όπως βαδίζει και κατατρώγει σπαταλώντας με την τελευταία ικμάδα των δυνάμεών του τον χρόνο, δεν αισθάνεται πως πρέπει να απολογηθεί για αυτή του την πορεία.

Το ζητούμενο για τον καθένα είναι να εκτελεί τις εντολές και η ζωή του να τελειώνει τελικά τόσο γρήγορα, όσο χρόνο κάνει να «κατεβεί» ένα απλό πρόγραμμα στον υπολογιστή.

Νοιάζεται άραγε ο σημερινός κόσμος για την αυτοθέσμιση και την αυτονομία; Ενδιαφέρεται να δώσει σάρκα και οστά σε μία πραγματικά δημοκρατική κοινωνία ίσων ευκαιριών;

Το παρόν προκαλεί ανησυχία. Ή τουλάχιστον δεν διαφαίνεται η τάση για ριζική αλλαγή.
Αλλά το πιο τραγικό απ’ όλα είναι η δοξολογία του παρελθόντος, το γεγονός δηλαδή ότι ο καθένας και η καθεμιά έχει πάψει να ζει από μια ηλικία και μετά, λες και η ζωή σταματά μετά από κάποια χρόνια.

Μοιραία στο τέλος, αυτοί που συνεχίζουν τον αγώνα, μετριούνται στα δάκτυλα. Και αγώνα θεωρώ απλώς και μόνο το δικαίωμα στη δημοκρατία, την ισότητα, τη δικαιοσύνη μακριά από τη ρουτίνα των επαναληπτικών κινήσεων στους δρόμους της χαμένης ανθρωπιάς.

Αυτή που προσπαθούν να ανακτήσουν τεχνηέντως και να σερβίρουν παραμορφωμένη στον κόσμο οι κάθε είδους οραματιστές του ασφυκτικού πλαισίου του διαφημιστικού προτσές.