Κώστας Σκανδαλίδης: Οι γλάροι βγήκαν στις στεριές και τρώνε στις χωματερές!

Rodiaki NewsRoom

Ένα φαινόμενο που πρέπει να σημάνει συναγερμό

Γράφει ο Κώστας Ε. Σκανδαλίδης

Πρώτα μια εισαγωγική επισήμανση. Ό,τι γραφτεί εδώ σ’ αυτό το σημείωμα, γράφεται με την ιδιότητα του απλού σκεπτόμενου πολίτη με στόχο την επαγρύπνηση της κοινωνίας αλλά και των εχόντων τόσο την επιστημοσύνη όσο και την αρμοδιότητα αντιμετώπισης του φαινομένου.

Πάει, τώρα, πολύς καιρός που παρατηρώ σε καθημερινή βάση ολόκληρα κοπάδια γλάρων να πηγαινοέρχονται από τη θάλασσα -τον φυσικό τους χώρο- στον Χώρο Υγειονομικής Ταφής (Χ.Υ.ΤΑ.) της Νότιας Ρόδου, στο Γεννάδι.

Νομίζω πως δεν χρειαζόμαστε ούτε καν δεύτερη σκέψη για να κατανοήσουμε ότι τα καημένα τα θαλασσοπούλια ψάχνουν εναγωνίως την καθημερινή τους επιβίωση, μιας κι εμείς οι ίδιοι, με την υπεραλίευση των θαλασσών αλλά και τη μόλυνσή τους, τους στερήσαμε τα προς το ζην, δηλαδή τη φυσική τους τροφή, τα ψάρια.

Να θυμηθούμε λίγο πως οι γλάροι αποτελούσαν το σημάδι πάντα για τους ναυτικούς μας στα ταξίδια τους. Σαν τους έβλεπαν να περιτριγυρίζουν το πλοίο τους, ήξεραν ότι η στεριά είναι κοντά τους, αφού εκεί στις σχισμές των βράχων βρίσκονται οι φωλιές της αναπαραγωγής τους.

Ενέπνεαν ακόμα και τους ποιητές, που έγραφαν στους στίχους τους π.χ. Τώρα το πλοίο έχει σαλπάρει/Κι από τα μάτια σβήνει η στεριά/Μες στα κατάρτια πετούνε οι γλάροι/Κι εγώ σου λέω «έχε γεια»…

Αλλά οι γλάροι αποτελούσαν μέχρι και καιρικό σημάδι. Όταν π.χ. πετούσαν πάνω από τη στεριά, οι απλοί άνθρωποι του λαού μας, οι γεωργοί και οι ψαράδες, έλεγαν πως έρχεται κακοκαιρία, κι όταν έκραζαν δυνατά, ταυτόχρονα, πως πλησιάζει μπόρα μεγάλη.

Θυμάμαι το 1972 στη Νίσυρο, Φλεβάρη μήνα, που συζητούσα στο γραφείο του με τον Κρητικό Τελώνη του νησιού, ο οποίος, σαν είδε τους γλάρους να έχουν βγει στη στεριά και να κάθονται στα βράχια του λιμανιού, μου είπε με ύφος σοβαρό και πειστικό:

Δεν σε βλέπω να γυρίζεις στη Ρόδο. Έρχεται σε λίγο μεγάλη κακοκαιρία. Να σας πω πως σε μισή ώρα, η προβέζα χαλούσε το σύμπαν, κι εγώ έμεινα στη Νίσυρο μια ολόκληρη εβδομάδα περιμένοντας το πλοίο της άγονης γραμμής να φανεί στον ορίζοντα!

Και βεβαίως θα αναλογιστείτε, και πού είναι το φαινόμενο, όπως το αναφέρω στον τίτλο του δημοσιεύματος. Να σας απαντήσω, λοιπόν, λέγοντας, πως η περιοχή του Γενναδίου με τον σκουπιδότοπό της, διόλου δεν πρωτοτυπεί. Το φαινόμενο είναι και πανελλαδικό και παγκόσμιο.

Περιδιαβάζοντας, λοιπόν, το διαδίκτυο, διαπίστωσα πως οι γλάροι έχουν καταλάβει σχεδόν όλους τους σκουπιδότοπους, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά όπου υπάρχει στεριά στον κόσμο. Από τη μακρινή Αλεξανδρούπολη ως την Κρήτη κι από τη Ρόδο ως την Κέρκυρα, και από τη μια άκρη του πλανήτη ως την άλλη.

Και το φαινόμενο δεν περιορίζεται μόνο στους σκουπιδότοπους, αλλά έχει επεκταθεί και στις ίδιες τις πόλεις, όπου εναγωνίως τα θαλασσοπούλια προσπαθούν να βρουν την τροφή που εμείς τους στερήσαμε, με μια διαφορά, όμως. Ότι η ίδια η επιβίωση τα αναγκάζει να αλλάξουν την διατροφή τους, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Πιο απλά: εμείς τα έλλογα όντα τα αναγκάσαμε να αναζητούν την τροφή τους στα δικά μας αποφάγια. Πόσο εγωιστικό!

Προσωπικά μού δημιουργείται ένα απλό ερώτημα: Είναι αυτό το φαινόμενο μια μετάλλαξη; Είναι, μήπως, μια ανισορροπία της φύσης, που προκαλέσαμε εμείς οι άνθρωποι; Γράφεται στον ηλεκτρονικό τύπο, ότι οι γλάροι, στον αγώνα τους για την εύρεση της τροφής, έχουν γίνει και επιθετικοί απέναντι στον άνθρωπο.
«Στη Ρώμη μπαίνουν μέσα στα σπίτια.

Στη Βρετανία αρπάζουν σκυλιά, γάτες και λαγούς. Στην Αυστραλία σκορπίζουν τον τρόμο στις παραλίες.

Στην Καβάλα πήραν την τυρόπιτα από το χέρι ενός τουρίστα. Μεγάλες εφημερίδες όπως οι “New York Times” και ο “Guardian” σχολιάζουν τα κατορθώματα από τα θαλασσοπούλια, που άλλοτε ήταν το σύμβολο του πελάγους και σήμερα έχουν μεταλλαχθεί σε αρουραίους του αέρα…

…Αλλά το φαινόμενο δεν εξαντλείται μόνον εδώ. Μια μελέτη στο Πανεπιστήμιο του Περθ μιλά πλέον για μεταφορά βακτηριδίων μέσω των πουλιών στον άνθρωπο και ιδιαίτερα με μεταφορείς τα περιστέρια και τους γλάρους. Μάλιστα επισημαίνεται ότι τα μικρόβια αυτά δεν αντιμετωπίζονται με αντιβιοτικά, προκαλώντας ισχυρές και ανθεκτικές λοιμώξεις, οι οποίες οδηγούν ακόμα και στη σήψη και τον θάνατο.

Η μελέτη αυτή διαπίστωσε, ότι οι γλάροι της Αυστραλίας έχουν μολυνθεί από ανθεκτικά αντιμικροβιακά βακτήρια και πάνω από το 20% του πληθυσμού τους έχει τις μεταδιδόμενες στον άνθρωπο ασθένειες. Τα πουλιά κολλάνε τα βακτήρια από τα σάπια σκουπίδια που καταναλώνουν στους σκουπιδότοπους και στη συνέχεια τα μεταδίδουν στον άνθρωπο (Πηγή: Protagon.gr).

Να έχουμε δε υπόψη μας, ότι οι μεγαλύτερες αποικίες των επονομαζόμενων Αιγαιόγλαρων στη χώρα μας, βρίσκονται στο Νότιο και το Ανατολικό Αιγαίο, με τη σημείωση πως, καθώς λέγεται, οι Αιγαιόγλαροι σιτίζονται μόνο με αφρόψαρα και πως εκείνοι που συχνάζουν στις χωματερές είναι οι ασημόγλαροι. Είναι όμως έτσι;
Νομίζω, τον λόγο έχουν οι ειδήμονες.

Προσωπικά, καταθέτω με το σημείωμα αυτό, την ανησυχία ενός απλού σκεπτόμενου ανθρώπου, για την οποία θα παρακαλούσα να αποτελέσει σκέψη για όλους εμάς που είμαστε απλώς ένα κομμάτι και μόνον αυτού του παζλ που λέγεται πλανήτης, ο οποίος για να συνεχίσει να υπάρχει, έχει ως απαραίτητη προϋπόθεση την ισορροπία στην χλωρίδα και την πανίδα, εξαρτόμενα είδη των οποίων είμαστε όλοι εμείς οι κατοικούντες επί της γης.