Η καταστροφή της Σμύρνης και η μεγάλη προδοσία

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο Γεώργιος Β. Παπαγεωργίου

Η Δημοτική βιβλιοθήκη Ρόδου με το πολύ έμπειρο και εξυπηρετικό διοικητικό της προσωπικό διαθέτει μια πολύ αξιόλογη συλλογή βιβλίων ποικίλης ύλης, που εγώ επισκέπτομαι τακτικά, και όπου το βιβλίο «Η μεγάλη φωτιά», Σμύρνη, Σεπτέμβριος 1922, του αμερικανού καθηγητή δημοσιογραφίας του Πανεπιστημίου Βοστώνης και Χάρβαρντ Lou Ureneck, αναφέρεται με λεπτομέρειες εντυπωσιακές, άγνωστες, αληθινές.

Το συμπέρασμα είναι ότι η Σμύρνη μπορούσε να προστατευθεί η ίδια η πόλη και ο πληθυσμός της να σωθούν, μια πόλη με έντονο εμπορικό, οικονομικό και πολιτιστικό χαρακτήρα, έδρα πολλών διεθνών οργανισμών, αλλά και επιχειρήσεων, μεγάλες βιομηχανίες, σπουδαία σχολεία, εύπορους κατοίκους, με τρεις συνοικίες, Ελληνική, Τουρκική, Αρμένικη συνείπαρξη. Όταν ο ελληνικός στρατός υποχώρησε και έφτασε στην Σμύρνη με μεγάλες απώλειες αλλά υψηλό ηθικό, ο στρατηγός Χατζηανέστης, ζήτησε από τον Έλληνα κυβερνήτη πολιτικό της Σμύρνης κ. Στεργιάδη να έλθει σε επαφή με τους συμμάχους προκειμένου ο ελληνικός στρατός και σύμμαχοι Αμερικανοί, Γάλλοι, Βρετανοί, Ιταλοί, που διέθεταν πολεμικά και αντιτορπιλικά θωρηκτά και εμπειροπόλεμοι ναύτες αλλά και καταδρομικά με μεγάλα κανόνια, να προστατεύσουν την Σμύρνη, να μην καταληφθή, να μην καεί και να σωθεί ο πληθυσμός της από την είσοδο και κατάληψη της πόλης από τον εθνικιστικό βάρβαρο δολοφονικό στρατό του Κεμάλ, που θα έφθανε σε 20 μέρες.

Δεν έκαναν απολύτος τίποτε, αρνήθηκαν να βοηθήσουν, δεν ήθελαν να έλθουν σε αντίθεση με τους Τούρκους, όλοι είχαν συμφέροντα οικονομικά και πολιτικοστρατιωτικά με στόχο τα πετρέλαια και έτσι άφησαν τα εθνικιστικά τουρκικά στρατεύματα, να μπουν ανενόχλητοι στην πόλη, να την κάψουν, να την λεηλατήσουν, να σκοτώσουν, να κρεμάσουν, να σφάξουν, να κάψουν, να βιάσουν, να βασανίζουν, τα άρρωστα, βάρβαρα, απάνθρωπα τουρκικά στίφη.

Ο στρατός ο ελληνικός μετεφέρθη εγκαίρως με πλοία στην Ελλάδα, όμως ένας κόσμος από Έλληνες και Αρμενίους, περίπου 1.000.000 στην Σμύρνη και στα Μικρασιατικά παράλια, ξεχασμένος από όλους και εγκαταλελειμμένος, σώθηκε χάρη στις πρωτοβουλίες του κ. Τζενίγκς, επικεφαλής της Αμερικανική αποστολής και του αμερικανού πλωτάρχη διοικητού πέντε αντιτοπριλικών, που οργάνωσαν και μετέφεραν τους μετανάστες, συνοδεία του πλωτάρχη κ. Πάουελμέ, πολειμικά και ελληνικά εμπορικά πλοία, στην Μυτιλήνη, στην Χίο, στον Πειραιά, στην Θεσσαλονίκη, στην κυριολεξία δύο άνθρωποι και όχι κυβερνήσεις, έσωσαν 1.000.000 ψυχές.