Ο Μιχάλης από τη Σύμη, που τον κορόιδευαν τα παιδιά!

Ο Μιχάλης από τη Σύμη, που τον κορόιδευαν τα παιδιά!

Ο Μιχάλης από τη Σύμη, που τον κορόιδευαν τα παιδιά!

Rodiaki NewsRoom

ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΚΕ 40933 ΦΟΡΕΣ

Η ιστορία του 35χρονου, που απελπισμένος ζητούσε βοήθεια για να ξεφύγει από τα πειράγματα και το κυνηγητό

Συνέντευξη
στη Ροδούλα Λουλουδάκη

«Σύμη, Μάρτιος 2021
Κύριοι,
Ονομάζομαι Μιχάλης Γεωργουδιός και ζω στη Σύμη. Είμαι 34 χρονών, με πολλά ψυχολογικά προβλήματα λόγω των δύσκολων παιδικών μου χρόνων και της οικονομικής ανέχειας την οποία βιώνω. Το μεγαλύτερο πρόβλημά μου όμως είναι το μπούλινγκ που δέχομαι από μία παρέα εφήβων που δρα ανενόχλητη και χωρίς κανέναν έλεγχο από τους γονείς τους.
Μου τηλεφωνούν όλες της ώρες τις ημέρας και μου κάνουν φάρσες, με κυνηγούν, με κοροϊδεύουν, μου πετούν πέτρες. Δε με αφήνουν ήσυχο. Έχω απευθυνθεί στον Δήμο, στην κοινωνική λειτουργό και στην Αστυνομία χωρίς κανένα αποτέλεσμα.
Εγώ δεν ενοχλώ κανέναν. Προσπαθώ να βγάλω μεροκάματο κουβαλώντας πράγματα. Ζω με τη σακατεμένη τη μάνα μου σε ένα σπίτι γεμάτο υγρασία και το μόνο που ζητάω είναι να με αφήσουν ήσυχο.
Σας παρακαλώ βοηθήστε με!».

Ήταν χαστούκι στο πρόσωπο το σημείωμά του που έστειλε στη «Ροδιακή». Και σήμερα που κάποιοι άνθρωποι μπήκαν μπροστά και σταμάτησε ο εφιάλτης, μιλάω μαζί του για όσα θέλει να ξεχάσει. Για την ταλαιπωρία, την απόγνωσή του και τα βάσανα που τράβηξε πριν κινηθεί ο μηχανισμός και πει «κάτω τα χέρια από τον Μιχάλη»!

Μπουφάν πορτοκαλί, μαλλιά μακριά, ανάκατα, αδύνατος… τον βρίσκω μπροστά μου στον Γυαλό όπου κάνει βόλτα αμέτρητες φορές την ημέρα, τώρα πια χωρίς να τον πειράζει κανείς. «Σε ξέρω ποια είσαι...», μου είπε και δέχτηκε να μου μιλήσει για τα χρόνια που τσίριζε από τα πειράγματά τους κι εκείνα τα παιδιά το διασκέδαζαν. Είναι σκληρή η ζωή, και πιο πολύ για όσους γεννήθηκαν άτυχοι.

«Εμείς τώρα πόση ώρα μπορούμε να μιλάμε, με ρωτάει. Αυτό τώρα μπορεί να γράφει και μέχρι αύριο το πρωί; Η δική μου ιστορία πρέπει να γραφτεί σ’ ένα βιβλίο και να είναι το βιβλίο μεγάλο γιατί εκτός που είχα τα προβλήματα με τα παιδιά 16, 17, 21 ετών όλα ήταν δύσκολα για εμένα, από την αρχή που γεννήθηκα. Όλες τις ώρες του ρολογιού, με ενοχλούσαν, ασταμάτητα, δεν μπορούσα να ησυχάσω και δεν βοηθούσε κανένας την κατάσταση. Κι όταν ζητούσα βοήθεια μου λέγανε συνέχεια, την ίδια κουβέντα: «μην ασχολείσαι». Και οι γονείς, υπερασπίζανε τα παιδιά τους.

Τι σου κάνανε, γιατί είχες απελπιστεί κι έστειλες το σημείωμα στη «Ροδιακή»;
Κάθονταν στο γεφυράκι πάνω το βραδάκι και πείραζαν κι άλλους, αλλά εμένα πιο πολύ. Πολλά και διάφορα. Με παίρνανε τηλέφωνο, με τραβούσαν βίντεο, με κοροϊδεύανε, πολλά και διάφορα, δεν θέλω να τα ξαναπώ. Σας είχα στείλει δύο χαρτιά, το δεύτερο το δημοσιεύσατε. Είμαστε στο 2021, κι αυτά τα παιδιά πηγαίνανε και σε σπίτια και τυραννούσανε κόσμο μέχρι που ανεβαίνανε και στα δώματα πάνω και κάνανε ζημιές. Πολλά και διάφορα. Μέχρι και πετραδάκια πιάνανε και τα πετούσανε στον κόσμο. Αλλά σ’ εμένα πιο πολύ. Με παίρνανε τηλέφωνα ακόμα και το βράδυ, με κυνηγούσανε από πίσω, με κοροϊδεύανε όλες τις ώρες του ρολογιού. Κάθε βράδυ ήτανε η φωνή μου κλειστή.

Γιατί έκλεινε η φωνή σου, φώναζες;
Ναι. Πολλές φορές και πάνω στα νεύρα μου έπιανα πράγματα και τους τα πετούσα. Έφτανα στο αμήν και μπροστά μου ό,τι έβρισκα τους τα ‘ριχνα. Πήγα παντού να βοηθήσουν την κατάσταση, κανένας δεν βοηθούσε. Μόνο «μην ασχολείσαι» και «μην ασχολείσαι κι όταν χτυπάει το τηλέφωνο, μην απαντάς». Κάνανε χοντρά πράγματα στον κόσμο, αλλά σ’ εμένα πιο πολλά.

Τώρα σταματήσανε;
Γιατί τους κάνανε ασφαλιστικά μέτρα, πριν από το Πάσχα. Έχουν ασφαλιστικά μέτρα από τους δικηγόρους. Όχι ότι φοβόμουνα, ήταν φορές που έτρεχα, έβαζα δύναμη για να τους πιάσω, αλλά δεν τους προλάβαινα και δεν μπορούσα να πάω πουθενά. Με το που κατέβαινα στον Γυαλό, δεν μπορούσα να πάω πουθενά. Μου κάνανε το μπλόκο στη γέφυρα... Δεν μπορούσα να πάω στο Μουράγιο, στο Ρολόι. Μέρα νύχτα έπαιρνα την Αστυνομία τηλέφωνο.

Εδώ δεν γεννήθηκες, δεν σε ξέρουν ώστε να μην σε κοροϊδεύουν;
Συμιακός είμαι, αλλά εγώ γεννήθηκα στη Ρόδο γιατί δεν έχουμε νοσοκομείο στη Σύμη. Κοίταξε, εγώ έχω γονείς, αλλά μένω με τη μάνα μου, σ’ ένα σπίτι με ενοίκιο. Η μητέρα μου έχει προβλήματα υγείας ο πατέρας μου είναι μεγάλος. Εμένα η ζωή μου πρέπει να γραφτεί όχι σε ένα βιβλίο, σε δύο βιβλία. Εγώ, εντάξει, έπαθα και ψυχολογικά προβλήματα. Ήταν και νευρικός ο πατέρας μου, δύσκολα τα χρόνια. Τα βάσανα που έχω εγώ στη ζωή μου, δεν τα ‘χει κανένας Συμιακός.

Με τι χρήματα ζεις, δουλεύεις;
Η δουλειά που κάνω είναι από δω κι από κει. Δηλαδή, η δουλειά μου τώρα εμένα είναι θελήματα. Μπορεί δηλαδή κάποιος να μου πει: «έχω δέκα καρέκλες και δέκα τραπέζια. Μου τα κουβαλάς και τα βάζεις στην αποθήκη;». Κάπως έτσι. Πάω και στα καράβια όταν λάχει.

Τι κάνεις στα καράβια;
Αυτήν τη δουλειά. Ή θα μου δώσουνε κάτι να το πάρω να το στείλω ή θα πάρω. Και αναλόγως, πέντε ευρώ, δέκα ευρώ, δεκαπέντε ευρώ, ανάλογα, εξαρτάται τη δουλειά.

Τη μητέρα σου την συντηρείς εσύ;
Τώρα ναι, την συντηρώ εγώ γιατί δεν παίρνει σύνταξη. Παλιά έπαιρνε ένα επίδομα από την Πρόνοια. Κι έδινε πολλά λεφτά η Πρόνοια, όχι και εκατομμύρια, αλλά 580 ευρώ, αν δεν κάνω λάθος. Το τελευταίο διάστημα της τα κόψανε. Αλλά τα παιδιά ήτανε όλες τις ώρες του ρολογιού, συνέχεια εκεί, ασταμάτητα, με πίεση. Δεν εκουραζόντουσαν ποτέ. Κι είχανε και μηχανάκια.

Εδώ, ο καθένας έχει το δικό του παραβιόλι (παρατσούκλι), εγώ δεν παρεξηγώ, εγώ είμαι «του Κατσικά». Και με κοροϊδεύανε. Έχω όμως και φίλους γιατί κάνω παρέα με μεγαλύτερούς μου. Κάποιοι μπήκαν μέσα στη μέση. Κι ένας αστυνομικός πολύ καλός, πολύ καλή καρδιά τους έπιασε και τους έχει συμβουλεύσει, δέκα χιλιάδες φορές. Αυτοί τα δικά τους, εκεί…

Να τυραννάνε τον κόσμο κι εμένα όλη την ώρα του ρολογιού, ασταμάτητα. Μ’ έχουνε βίντεο στο κινητό γιατί ανθρώποι είμαστε, κι όταν σου ανεβεί το αίμα στο κεφάλι, ξέρεις εκεί στη γέφυρα επειδή κάθε βράδυ έφτανα στο σημείο να φωνάζω και να χτυπιέμαι, μ’ έχουνε βίντεο. Δεν μπορούσα να ησυχάσω.

Πήγαινα σ’ έναν φίλο μου που έχει το Ουζερί δίπλα στο Δημαρχείο και δεν προλάβαινα να κάτσω, να παραγγείλω μία μπύρα, γιατί μ’ αρέσει και πολύ η μπύρα, και δεν προλάβαινα να κάτσω και αρχινούσαν τα τηλέφωνα. Τους έπιασε ο φίλος μου και τους έλεγε: «μην ξαναγίνει». Σε όποιο μαγαζί πήγαινα εγώ, είχε πρόβλημα το μαγαζί.

Πόσο καιρό γινόταν αυτό;
Χρόνια. Στη σημερινή την εποχή δεν τους λέγανε οι γονείς τους ότι δεν ενοχλούμε τον κόσμο. Κι εμένα με βρίσκανε πιο βολικό απ’ όλους.

Τώρα σε κοροϊδεύει κανείς;
Τώρα έχω βρει την υγειά μου. Τότε φοβόμουνα ότι θα με βάζανε και φυλακή γιατί θα ‘κανα πράγματα που θα ξέφευγα. Μια βραδιά, κι εγώ δεν κρύβομαι, τα λέω όλα, μια βραδιά έσπασα το μπουκάλι της μπύρας. Δεν το ‘σπασα όλο. Αν ερχόταν κανένας κοντά μου, να τον κόψω και να του κάνω καμιά ζημιά και αιμορραγεί και με πάρουνε και στη φυλακή…

Τώρα με τα ασφαλιστικά μέτρα, τίποτα δεν κάνουν. Σε ξέρω ποια είσαι. Όταν πας στη Ρόδο και πεις για εμένα, όλη η Ρόδος για εμένα θα χαρεί πολύ. Έχω τα ξαδέλφια μου, έχω και τη θεία μου και μένω. Όσο είχα εκείνους να με ταλαιπωρούν όλες τις ώρες του ρολογιού, ασταμάτητα και χωρίς κούραση, ήμουν απελπισμένος.

Αν γεννιόσουν τώρα, πού θα ήθελες να γεννηθείς και τι θα ήθελες να κάνεις;
Θα ‘θελα να είμαι σ’ ένα μεγάλο μέρος της Ελλάδας κι επειδή είναι η μεγάλη μου αγάπη η Ρόδος και δεν την αλλάζω, δεν έχω πάει σε άλλα νησιά καθόλου, θα ‘θελα να ήμουνα στη Ρόδο. Έχω δικούς μου ανθρώπους εκεί και περνούμε καλά. Όμως δε σκέφτηκα να φύγω από δω, φτάνει να μη με πειράζουν. Από το Πάσχα που μπήκανε κάποιοι ανθρώποι στη μέση και βοηθήσανε την κατάσταση… Κι έχω και τους δικηγόρους μου, τη Σοφία Μαραβέλια και τον Γιώργο Κυπραίο. Τους βάλανε κάποιοι που τους γνωρίζουνε. Τους έβαλε ο Μιχάλης.

Μπήκανε όλοι μπροστά για σένα, Μιχάλη, κι ας αργήσανε. Κι ας αργήσαμε όλοι!
Ναι, δόξα τω Θεώ, εντάξει, καλύτερα.

Πάμε έξω, στη θάλασσα, να βγάλουμε φωτογραφία να τη βάλουμε στη «Ροδιακή»;
Και δεν πάμε;


Την επόμενη μέρα τον είδα πάλι, αλλά κατάλαβα από μακριά ότι δεν είναι και τόσο χαρούμενος. Την άλλη μέρα το μεσημέρι που ερχόταν τον καράβι της επιστροφής για εμάς τους επισκέπτες ήταν εκεί, στο μουράγιο, μ’ένα μικρό κουτάκι που έγραφε πάνω αποστολέα και παραλήπτη. Ήρθε να κάνει τη δουλειά του, το μεροκάματο.

Ο Μιχάλης Γεωργουδιός
Ο Μιχάλης Γεωργουδιός

Διαβάστε ακόμη

O Μιχάλης Καρποδίνης από τη Ρόδο που κήρυξε τον πόλεμο στους… λαγοκέφαλους

Μαρία-Αμαρυλλίς Παπασάββα: Η 18χρονη φοιτήτρια που εμπνεύστηκε τον αγώνα «Ελευθερία –Φτερά της Ελπίδας» και δημιουργεί «κίνημα» αλληλεγγύης

Στέφανος Πορτσέλλη: «Η οδική ασφάλεια δεν είναι πολυτέλεια, είναι ζήτημα ζωής»

Αλίκη Γλυκοφρύδη: Το ταξίδι μιας Ροδίτισσας από την Πυροσβεστική στην Αστυνομία των ΗΠΑ

Από την αίθουσα διδασκαλίας στο πανηγύρι: Ο Νίκος Τζέλλος για την παράδοση που παραμένει ζωντανή

Ρόδος: Ο Μάριος Σπυρίδης δίνει νέα μορφή στην παράδοση και ετοιμάζεται για τη Μάλτα

Ελένη Κορωναίου: «Κανένας άνθρωπος δεν πρέπει να στερείται τη φροντίδα και την αξιοπρέπεια»

Νίκος Παραγιός: Από τη Ρόδο και την Κάρπαθο στην κορυφή της διεθνούς επιστημονικής έρευνας