Ο σεβασμός και το ευ αγωνίζεσθαι δεν επιβάλλεται αλλά εμπνέεται…

Rodiaki NewsRoom

Παρακολουθώντας –εκ του σύνεγγυς σε κάποιες περιπτώσεις- παιχνίδια των «Κ» στο πλαίσιο των τοπικών πρωταθλημάτων, θα έλεγα πως τα συμπεράσματα που μπορεί να βγάλει ο οποιοσδήποτε υγιώς σκεπτόμενος, τείνουν να είναι αποκαρδιωτικά. Και αυτό διότι αρκετές φορές, η εικόνα που βγαίνει προς τα έξω δεν είναι αυτή που όλοι θέλουμε και όλοι ονειρευόμαστε.

Όταν αυτοί που πάνε στο γήπεδο (ακόμα και γονείς) «ξεφεύγουν», τι παράδειγμα μπορούν άραγε να πάρουν τα παιδιά που εκείνη την ώρα αγωνίζονται; Προς τι αυτός ο υπέρμετρος φανατισμός που δεν μπορεί να προσφέρει απολύτως τίποτα; Ποιος είναι ο σκοπός άραγε της συμμετοχής των ομάδων σε ένα πρωτάθλημα «Κ»;

Είμαι απόλυτα πεπεισμένος πως τα παιδιά, οι πρωταγωνιστές δηλαδή, έχουν πολύ ανεπτυγμένο το αίσθημα του fair play και της αλληλεγγύης. Απλώς σε ένα «τοξικό περιβάλλον», κάποια στιγμή γίνονται και αυτά …κομμάτι του.

Ενσωματώνονται δηλαδή και τα ίδια στην τοξικότητα, κάτι το οποίο όπως μπορεί να αντιληφθεί κάποιος έχει αρνητικότατες συνέπειες στο ίδιο το ποδόσφαιρο. Προφανώς δεν είναι στραβός ο γιαλός. Στραβά αρμενίζουμε εμείς …οι μεγάλοι. Και αυτό είναι κάτι που δεν έχει να κάνει με τις σωστές γηπεδικές εγκαταστάσεις, τα καλά αποδυτήρια, τα μοντέρνα γήπεδα και γενικώς τις «ανέσεις».

Ο σεβασμός και το η ευγενής άμιλλα μπορεί να επιτευχθεί και μέσα σε …χωράφια. Στις αλάνες, στις γειτονιές, παντού. Γιατί είναι κάτι που δεν μπορεί να εφαρμοστεί με κανονισμούς και νόμους. Είναι κάτι που εμπνέεται και καλλιεργείται.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι τα παιδιά αυτών των ηλικιών, ξέρουν πολύ καλά να μιμούνται. Και είναι βέβαιο (πλην ελάχιστων ίσως εξαιρέσεων), ότι θα αντιγράψουν αυτά που βλέπουν να κάνουν οι μεγάλοι απ’ έξω…

Δραγάτης Δημήτρης