Ψιλά Γράμματα: Στάχτες και αποκαΐδια

Rodiaki NewsRoom

Μετά από κάθε πυρκαγιά, που αφήνει πίσω της στάχτες κι αποκαΐδια, η πολιτεία δηλώνει ότι πήρε το μάθημά της και θα θεσμοθετήσει πιο αυστηρά πλαίσια, ότι θα μεριμνήσει για την πρόληψη των εναπομείναντων δασών και ότι οι περιοχές που επλήγησαν θα αποκατασταθούν πλήρως.

Φυσικά κανείς δεν μπορεί να πιστέψει πλέον τίποτα απ’ όλα όσα ακούγονται από τα επίσημα χείλη, καθώς η πραγματικότητα κάθε καλοκαίρι έρχεται να επιβεβαιώσει την προχειρότητα, την ανευθυνότητα και την έλλειψη υποδομών.

Η καταστροφή που αφήνει πίσω της μια μεγάλη πυρκαγιά είναι ανυπολόγιστη. Τόσο για το οικοσύστημα όσο και για την κοινωνία. Διότι σε περιβαλλοντικό επίπεδο ανατρέπεται η οικολογική ισορροπία ενώ σε κοινωνικό επίπεδο καταστρέφονται στην κυριολεξία ανθρώπινες ζωές. Φυσικά το αντίμετρο δεν είναι το χαρτζιλίκι που δίνει το κράτος στους πυρόπληκτους για να μετριάσει την οργή τους.

Όλα αυτά τα χρόνια ακούσαμε μεγαλοστομίες, είδαμε αποδιοπομπαίους τράγους να θυσιάζονται, είδαμε μεγαλόπνοα σχέδια να ανακοινώνονται. Επί της ουσίας όμως δεν έγινε τίποτα. Σε κάθε μεγάλη πυρκαγιά καιγόμαστε. Όπως σε κάθε μεγάλη νεροποντή πνιγόμαστε. Όπως σε κάθε μεγάλο σεισμό χάνουμε τα σπίτια μας.

Οι δικαιολογίες άπειρες και κάποιες φορές ευφάνταστες. Εντούτοις παραμένουν δικαιολογίες. Το κράτος πάντοτε απουσιάζει και πάντα προσπαθεί να αντιμετωπίσει το πρόβλημα εκ των υστέρων. Ποτέ εκ των προτέρων.

Η κουλτούρα μας, παρά τις καταστροφές που έχουμε υποστεί, εξακολουθεί να παραμένει θεραπευτική. Ποτέ προληπτική. Ακόμα συζητάμε για την αναγκαιότητα να χαραχθούν αντιπυρικές ζώνες, να καθαριστούν τα μονοπάτια, να υπάρχουν περιπολίες στα δάση. Ξέρουμε δηλαδή τι πρέπει να κάνουμε αλλά δεν το κάνουμε γιατί πάντα υπάρχουν άλλες προτεραιότητες.

Προφανώς όλοι εμείς που είμαστε έρμαια σε κάθε πιθανή καταστροφή που μπορεί να συμβεί, πρέπει να αγαπάμε υπερβολικά αυτή τη χώρα. Διότι δεν μπορεί να εξηγηθεί διαφορετικά ότι δεν έχουμε φύγει ακόμα μαζικά για να σωθούμε από την ανυπαρξία αυτού του κράτους. Αν δεν είναι αυτό τότε μιλάμε για μια μαζική αποχαύνωση, ένα είδος ιδιότυπου υπνωτισμού που μας κρατάει εγκλωβισμένους στην απραξία και την απάθεια.

Χειρότερο δε όλων είναι το γεγονός ότι στο τέλος επικροτούμε όλη αυτή την κατάσταση, δίνοντας την ευκαιρία στο σαθρό αυτό οικοδόμημα να συνεχίζει να υφίσταται. Με την ίδια δομή, με τις ίδιες παθογένειες, με την ίδια αδιαλλαξία αλλά με διαφορετικά πρόσωπα. Περιμένουμε αλλάζοντας τα πρόσωπα να διορθωθεί κάτι. Εδώ όμως μιλάμε για νοοτροπίες ετών που δεν μπορούν να ξηλωθούν έτσι απλά και χωρίς ουσιαστικές παρεμβάσεις.

Για να μην αδικούμε όμως τους εαυτούς μας θα ήταν καλό πρώτα να ξεκινήσουμε από εμάς τους ίδιους. Να γίνουμε πιο υπεύθυνοι πολίτες σε όλα τα επίπεδα. Να μην αρκούμαστε στις υποσχέσεις και να σταματήσουμε την αφωνία όταν η αδικία γύρω μας έχει απλωθεί παντού. Να γνωρίζουμε τα δικαιώματά μας και να τα διεκδικούμε όχι εις βάρος της υπόλοιπης κοινωνίας με τη λογική του συνδικαλισμού περασμένων δεκαετιών.

Αυτό το κράτος στην τελική είναι ο δικός μας αντικατοπτρισμός. Από εμάς πηγάζει και σε εμάς καταλήγει. Αν δεν μπορούμε να θέσουμε όρια στη δική μας ασυδοσία, τότε ούτε το κράτος θα το κάνει. Η νομιμοποίηση της αυθαιρεσίας που συμβαίνει κατά καιρούς είναι η πιο τρανή απόδειξη της αποτυχίας μας και σε επίπεδο κράτους και σε επίπεδο πολιτών. Οι σωστοί πολίτες δεν θα έτρεχαν να πληρώσουν περαιώσεις παλαιών ετών για να μην τους ελέγξει η εφορία ούτε νομιμοποίηση αυθαιρέτων κτισμάτων. Το σωστό κράτος δεν θα έκανε καν καινούριο νόμο για κάτι τέτοιο.

Νομίζουμε πως κοροϊδεύοντας ο ένας τον άλλον κάτι κερδίζουμε. Στο τέλος όμως το μόνο που μένει είναι η απογοήτευση από τις ψευδαισθήσεις ότι υπάρχει ένα σύγχρονο και αλληλέγγυο κράτος να μας στηρίξει στην αναποδιά. Αυτό είναι το τίμημα της εξαπάτησης. Στάχτες κι αποκαΐδια.