Κ. Χονδρός: «Χάθηκαν» τα παραδοσιακά παιχνίδια των παιδιών «Φτου και βγαίνω»…
ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΚΕ 789 ΦΟΡΕΣ
Γράφει ο Κυριάκος Χονδρός
chondros.kyr@gmail.com
Η κάθε κοινωνία οφείλει να επαναδιατυπώνει το παρελθόν της. Ένα παρελθόν, συχνά επανεξεταζόμενο και διαρκώς συμπληρούμενο. Και τούτο γίνεται ώστε οι επερχόμενες γενιές να έχουν τις γνώσεις, πολλές από τις οποίες θα απορρίψουν και άλλες θα ενστερνιστούν.
Σε μια κοινωνία με αλματώδη τεχνολογική εξέλιξη, με εντυπωσιακή πρόοδο σε πολλούς τομείς, όπου οδηγός είναι μόνο το οικονομικό κέρδος και η εφήμερη ζωή, μας οδηγούν σε ένα χάος.
Πολλές φορές ακούμε πως η εποχή μας, η σύγχρονη εποχή, δεν προσφέρει ευτυχία στα άτομα και στην κοινωνία, πως «συνθλίβει» κάθε έννοια ευδαιμονίας.
Με αυτές τις αυθαίρετες ίσως και λανθασμένες σκέψεις, στον αναπόδραστο και αδυσώπητο χρόνο, «χάθηκαν» μεταξύ πολλών άλλων πράξεων και ενεργειών της παραδοσιακής κοινωνίας, τα παιχνίδια των παιδιών.
«Φτου και βγαίνω»
Η παιδική ηλικία δείχνει τον άνθρωπο, όπως η αυγή δείχνει την ημέρα.
Το παιδί που σήμερα, αν βρει χρόνο θα παίξει με το τάμπλετ, μετά από σχολείο και φροντιστήρια, χωρίς να έχει ούτε χώρο, ούτε παιγνίδια ικανά να διαμορφώσουν την προσωπικότητά του, την ψυχαγωγία του, τη συλλογικότητά του, την κοινωνικότητά του. Όλα τα παλιά έχουν κουρελιαστεί. Στον αλγόριθμο των συναισθημάτων καταπνίγηκε κάθε τι ρομαντικό, αθώο, ευαίσθητο. Γιατί τα παιχνίδια των παιδιών των περασμένων χρόνων, στηρίζονταν στη δομή αυτών των συναισθημάτων.
«Φτου και βγαίνω»
Ποια ήταν τα παιχνίδια εκείνων των χρόνων:
Α μπε μπα μπλομ, Αλάτι χοντρό, Βεζίρης, Βόλοι, Γύρω – γύρω όλοι, Δεν περνάς κυρά Μαρία, Κορόιδο, Κρυφτό, Κυνηγητό, Μακριά γαϊδούρα, Μπιζ, Πεντόβολα,
Περνά – περνά η μέλισσα, Σκλαβάκια, Σχοινάκι, Το δακτυλίδι, Τυφλόμυγα.
Παιχνίδια που θυμίζουν σε πολλούς γλυκές αναμνήσεις στα χωριά ή στην πόλη.
Να μην ξεχάσουμε το αυτοσχέδιο πατίνι, τη σβούρα, τη σφεντόνα. Και πόσα άλλα.
Σήμερα δεν υπάρχει χώρος μέσα στο διαμέρισμα ούτε για κρυφτό. Δεν υπάρχει πια η αυλή, (είναι χώρος για το αυτοκίνητο), δεν υπάρχει δρόμος που να παρέχει ασφάλεια. Δεν υπάρχουν πλατείες. Άρα δεν υπάρχει ούτε χρόνος, ούτε χώρος.
Σήμερα τα παιδιά, κρατούν βιβλία που με ένα πάτημα ενός μόνο κουμπιού, ακούνε τη φωνή του πετεινού, του γαϊδάρου, του γουρουνιού, της πάπιας. Με τις εικόνες θα δει αυτά τα ζώα και τα πουλιά. Θα δει ακόμα στο βιβλίο χαμηλά σπιτάκια με κεραμοσκεπή, με καπνοδόχο, με αυλή από πολλά λουλούδια. Θα δει ακόμα τους γονείς του να χαμογελούν, τους παππούδες να είναι ευτυχισμένοι. Όλα αυτιά στο χαρτί και όχι στην πραγματικότητα. Με το πάτημα ενός μόνο κουμπιού.
Και ήταν νόστιμο εκείνο το ψωμί, που καιγόταν στο τζάκι, με λίγο λάδι και αλάτι ή ζάχαρη. Εκείνη η μυρωδιά που οι παλιά γενιά δεν ξεχνά την όσφρηση και τη γεύση.
Στο καλεντάρι του χρόνου, «φεύγουν» ένα – ένα τα παραδοσιακά μας στοιχεία.
«Φτου και βγαίνω», σ’ ένα κόσμο που με τρομάζει, αφού είμαστε βουβοί, χωρίς δημιουργικό διάλογο.
«Φτου και βγαίνω», στην υλική και πνευματική εξαθλίωση, με παιδική ψυχή που γερνάει γρήγορα και που χάνει την αθωότητά της.
Φτου…
Ακολουθήστε τη Ροδιακή στο Google News
