Ιωάννης Βογιατζής: Γιατί δεν θα ψηφίσω

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο
Ιωάννης Βογιατζής
ΜSc, PhD, Ηλεκτρολόγος Μηχανικός
& Μηχανικός Υπολογιστών

Για να μεταβούμε από τη θλιβερή εκχώρηση πολιτικών δικαιωμάτων η οποία καθορίζεται σύμφωνα πάντα με τις ορέξεις της άρχουσας πολιτικής τάξης, στην πολιτική ελευθερία, απαιτείται αλλαγή πολιτικής συνείδησης ώστε να αρχίσουμε να συζητάμε την αλλαγή συντάγματος από τους ίδιους τους πολίτες και κατ’ επέκταση αλλαγή πολιτεύματος όπου τον πρώτο και τελευταίο λόγο στη λήψη των αποφάσεων θα τον έχει η ίδια η κοινωνία. Αυτό βέβαια προϋ̈ποθέτει τη ριζική και αμετάκλητη απεξάρτηση των πολιτών από τα κομματικά στρατόπεδα συγκέντρωσης και τη συνεπαγόμενη τοξική πελατειοκρατία.

Tα κόμματα είναι μια συνταγή η οποία δεν ωφέλησε και δεν ωφελεί τις κοινωνίες. Και αυτό, διότι τα κόμματα εδράζονται σε ιδεολογικά εφευρήματα του φαντασιακού των εκάστοτε πολιτικών στοχαστών. Δεν υποστασιοποιούνται μέσω της επιστημονικής γνώσης ούτε έχουν πραγματολογική θεμελίωση. Για παράδειγμα, άλλοτε ο σοσιαλιστής ψήφιζε σοσιαλιστικό κόμμα, ελπίζοντας σε κάτι. Αν ήταν φιλελεύθερος ψήφιζε ένα φιλελεύθερο κόμμα για τον ίδιο λόγο. Υπήρχαν δύο δρόμοι δηλαδή που μπορούσε κανείς να επιλέξει για να ικανοποιήσει την ιδέα του για την κοινωνία και το ίδιο συμφέρον.

Σήμερα αυτό έχει εκλείψει. Στις μέρες μας, οι αγορές, οι ιδιοκτήτες του οικονομικού συστήματος δηλαδή, υπαγορεύουν τις αποφάσεις τους και τον τρόπο που πρέπει να πορευθεί η πολιτική ενός κράτους. Οι πολιτικές αυτές όμως είναι απολύτως αναντίστοιχες με το συμφέρον της κοινωνίας και την κοινωνική βούληση. Τα κόμματα είναι απολύτως εξαρτημένα από τις αγορές και έχουν καταστεί φορείς διαμεσολάβησης και διαπλοκής τους, με αποτέλεσμα η πολιτική να μην έχει κανένα σημείο σύγκλισης με την κοινωνία.

Στην καθημερινότητά μας συνηθίζουμε να χρησιμοποιούμε λέξεις όπως «δημοκρατία», «κοινά», έννοιες που κατ’ ευφημισμό χρησιμοποιούνται, διότι στην πραγματικότητα δεν υφίστανται. Πάρτε για παράδειγμα τη λέξη «κοινά». Ακόμη και στην περίοδο της τουρκοκρατίας, όταν ένας πολίτης, είχε ένα πρόβλημα οικονομικό, προσωπικό ή οτιδήποτε άλλο, το έθετε στον δήμο. Δηλαδή, η ίδια η κοινωνία συγκροτούσε σε μεγάλο ή μικρό βαθμό το πολιτικό σύστημα. Βρισκόταν λύση στα προβλήματα της κοινωνίας μέσω της συγκρότησης των κοινών σε δήμο. Ωστόσο, η συγκρότηση των κοινών σε δήμο ως θεσμός για τη λήψη δεσμευτικών αποφάσεων εκ μέρους της κοινωνίας και όχι ως αντικείμενο συζήτησης σε πηγαδάκια καφενείων, καταργήθηκε με τον Ν. 27/12/1833, ΦΕΚ 3(Α) 10/01/1834 «Περί συστάσεως Δήμων» της Βαυαροκρατίας, άρθρο 38, στο οποίο αναφέρεται «...συνελεύσεις δε της ολομελείας των δημοτών πρός σύσκεψιν καί απόφασιν περί δημοτικών ή άλλων υποθέσεων δεν επιτρέπονται». Με αλλά λόγια, το ελληνικό πολιτικό σύστημα ιστορικά από τη βαυαροκρατία και εντεύθεν ευθύνεται για την ιδιοποίηση και τον εκφαυλισμό του κρατικού μηχανισμού από τον πολιτικό μηχανισμό και τις δυνάμεις της διαμεσολάβησης και της διαπλοκής.

Επίσης, ευθύνεται για την προσωπική εξάρτηση του πολίτη από τον πολιτικό εκφυλίζοντάς τον σε πελάτη. Διότι ο πολίτης το πρόβλημά του δεν το θέτει πλέον στον δήμο αλλά στον εκάστοτε πολιτικό δημιουργώντας μια εξωθεσμική σχέση εξάρτησης μεταξύ πολίτη-πολιτικού με σαφές πλεονέκτημα υπέρ του πολιτικού. Είναι αυτό που ονομάζουμε πελατειακό σύστημα, το οποίο σε πολιτικό επίπεδο μπορεί να ορισθεί με τον γνώριμο όρο «κομματοκρατία».

Πότε διδαχθήκαμε στα ελληνικά σχολεία και πανεπιστήμια πως οι κοινωνίες του ελληνικού κόσμου συνήθιζαν να συνέρχονται και να αποφασίζουν από την αρχαιότητα μέχρι το πρόσφατο παρελθόν οι ίδιες για τα του οίκου τους; Πως χάρη σε αυτές τις πολιτικές- δημοκρατικές παραδόσεις ο ελληνικός κόσμος κυριαρχούσε κοινωνικά, πολιτιστικά, οικονομικά και σε μεγάλο βαθμό και διοικητικά, σε τρεις ταυτόχρονα αυτοκρατορίες (Ρωσική, Οθωμανική και Αυστροουγγρική) μέχρι και το 2ο μισό του 19ου αιώνα; Ενδεικτικά, στην Αυστροουγγρική αυτοκρατορία όπου η παρουσία του ελληνικού στοιχείου ήταν λιγότερο έντονη από τις άλλες δύο, οι 103 από τις 114 μεγαλύτερες επιχειρήσεις βρίσκονταν σε ελληνικά χέρια.

Ωστόσο, αυτό που σερβίρεται από τα ελληνικά σχολεία και πανεπιστήμια είναι πως για την κακοδαιμονία του ελληνικού κράτους και τα πνευματικά τέκνα των Μαυροκορδάτων και Κοραήδων που μας καταδυναστεύουν εδώ και 200 χρόνια, φταίνε οι Βυζαντινές και Οθωμανικές καταβολές.

Με ενδιαφέρει, εν τέλει, ποιος θα με κυβερνήσει (αριστερός ή δεξιός) αφού κανένας θεσμός, κανένας νόμος δεν εξαναγκάζει την εκάστοτε εκλεγμένη κυβέρνηση-κόμμα να με ρωτάει αν συμφωνώ με τις πολιτικές της αποφάσεις; Με την παραπάνω θεσμική πραγματικότητα το περιεχόμενο της ψήφου εκφυλίζεται σε μια απλή δήλωση αποδοχής/νομιμοποίησης της πολιτικής ιδιωτείας που το σύστημα επιφυλάσσει στο εκλογικό σώμα. Η ψήφος αποτελεί το τέλειο όχημα για την πολιτική και κατ’ επέκταση κοινωνική και οικονομική υποδούλωση των πολιτών στο φαύλο πολιτικό σύστημα της κομματοκρατίας. Μια αιρετή μοναρχία ψηφίζουμε. Τίποτα λιγότερο.

Το πολίτευμά μας είναι στην ουσία του μοναρχικό και στην περιουσία του ολιγαρχικό. Δικαίως έχει χαρακτηριστεί ως «εκλόγιμη μοναρχία», «φιλελεύθερη ολιγαρχία», «αιρετή μοναρχία» και λοιπά εύστοχα, ενώ παραπλανητικά χρησιμοποιεί τον όρο «δημοκρατία», τον οποίο ασύστολα παραποιεί και εκχυδαΐ́ζει. Σε αυτό το πολίτευμα η συμμετοχή στην πολιτική ζωή αποσκοπεί στην με κάθε μέσο και τρόπο κατάληψη της εξουσίας και την απόλαυση των προνομίων, κυρίως υλικών, που απορρέουν από αυτήν.

Λοιπόν, όποιος θεωρεί το πολίτευμα δημοκρατικό, επειδή έχει το ισχνό δικαίωμα να φλυαρεί, την ελευθεριότητα να βρίζει τους πολιτικούς ηγέτες και την άδεια να συμμετέχει ως απρόσωπη μάζα σε κόμματα και μια μέρα στις 1460 να ψηφίζει, όποιος έχει την ανακουφιστική ψευδαίσθηση ότι είναι ο «κυρίαρχος λαός», που καθορίζει την πολιτική και τις εξελίξεις, ας αρχίσει να ανησυχεί σοβαρά για την αντιληπτική του ικανότητα.

«Και πώς θα δίνει εντολές το εκλογικό σώμα στην κυβέρνηση;» είναι η συχνά παιδαριώδης ερώτηση, το ψευτοδίλημμα των κομματικά βολεμένων ή τουλάχιστον αυτών που ενώ ασχολούνται με τα πολιτικά πράγματα δεν έχουν αφιερώσει έστω ένα λεπτό για να στοχαστούν πολιτικά.

Ως προς το διαχρονικό ολιγαρχικό ιδεολόγημα πως οι «ειδικοί», οι «σοφοί», πρέπει να αποφασίζουν, ο Αριστοτέλης από το μακρινό παρελθόν μας αντιτείνει τα εξής: «Ο καθένας εκ των πολλών μόνος του είναι κατώτερος από τους ειδικούς, αλλά όλοι μαζί είναι πολύ καλύτεροι ή, πάντως, όχι χειρότεροι από τους ειδικούς. Επιπλέον, η κοινωνία των πολιτών θα πολιτευθεί κατά το συμφέρον της, οι ολίγοι κατά το ίδιον αυτών συμφέρον».

Ας το βάλουμε καλά στο μυαλό μας: Δημοκρατία όπου το εκλογικό σώμα:
1. Δεν μπορεί να απολύσει βουλευτή/ υπουργό/ πρωθυπουργό
2. Δεν μπορεί να ζητήσει λογοδοσία και έλεγχο από βουλευτή/υπουργό/πρωθυπουργό
3. Δεν μπορεί να δώσει εντολές στην κυβέρνηση
Δεν είναι Δημοκρατία.
Απάτη είναι.

Δημοκρατία είναι το πολίτευμα των ελεύθερων ανθρώπων, εκείνων που δεν φοβούνται την ευθύνη να ενσαρκώσουν οι ίδιοι την Πολιτεία τους με σκοπό το συλλογικό συμφέρον. Για τους ιδιώτες, εκείνους δηλαδή που απεχθάνονται/αδιαφορούν για την ευθύνη έναντι του εαυτού τους και της κοινωνίας, ο κοινοβουλευτισμός τούς προσφέρει το τέλειο πρόσχημα δια της ψήφου με την οποία αποποιούνται το μερίδιο της ευθύνης που τους αναλογεί εκχωρώντας το στην κομματοκρατία.
Τι φταίει γι' αυτό και πώς διορθώνεται;
Για το τι φταίει είναι σχετικά εύκολο να το πούμε: η εσκεμμένα ανύπαρκτη πολιτική παιδεία στα σχολεία που διαιρεί σε κομματικά στρατόπεδα την κοινωνία και έχει οδηγήσει τους πολίτες στη θλιβερή κομματική οπαδοποίηση. Διαίρει και μονάρχευε δηλαδή.

Διορθώνεται αυτή η παρακμή; Μπορεί και ναι μπορεί και όχι. Εξαρτάται σε τι βάθος έχει εισχωρήσει η σήψη στο πολιτικά και κοινωνικά αρρωστημένο σώμα της κοινωνίας.
«Οπότε τι κάνουμε; Περιμένουμε το τέλος άπρακτοι;»
Όχι βέβαια. Καθόλου.

Μιλάμε. Γράφουμε. Και προσπαθούμε σε όποιον μπορούμε να του δώσουμε να καταλάβει με απλά λόγια κάθε φορά τι συμβαίνει με το ένα ή το άλλο ζήτημα. Και όποιος θέλει να καταλάβει ας καταλάβει. Ίσως αυτό να μην είναι αρκετό αλλά τουλάχιστον ας γίνει η προσπάθεια. «Συντηρούμε την πρόταση», γιατί η επανάληψη είναι μήτηρ πάσης μαθήσεως, ώστε να δημιουργηθεί η «κρίσιμη μάζα» που θα οδηγήσει στην αλυσιδωτή αντίδραση της πολιτικής αφύπνισης. Τουλάχιστον αν είναι να γίνεται πλύση εγκεφάλου, να γίνεται προς τη σωστή κατεύθυνση.

Αλλά το πιο σημαντικό είναι να πείσουμε για την άμεση ανάγκη κομματικής αποτοξίνωσης. Αυτό σημαίνει μελέτη, έρευνα, διάλογο και κυρίως κριτική σκέψη. Πραγματολογικό στοχασμό. Pragmatic brainstorming αγγλιστί.

Ας σταματήσουμε να είμαστε μια κοινωνία που συνεχίζει να πιστεύει αφελώς ό,τι της έχει μάθει το υφιστάμενο σύστημα της φαύλης κομματοκρατίας. Ότι δηλαδή αυτό είναι το μόνο εφικτό σύστημα και μέχρι εδώ εξαντλούνται τα περιθώρια της «δημοκρατικής» λειτουργίας. Εξάλλου, από τα πρώτα χρόνια της Επανάστασης του 1821 όπου έχουμε τα πρώτα κομματικά μορφώματα (αγγλικό, γαλλικό, ρωσικό) έχουν γίνει εκλογές πάνω από 60 φορές. Αν με τη συνεχή εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία είχε συμβεί κάτι δραστικό προς όφελος της κοινωνίας, θα το γνωρίζαμε.

Υπό το παρόν πολιτικό σύστημα διακυβέρνησης, αυτό της εκλόγιμης μοναρχίας, η κοινωνία δεν έχει απολύτως κανένα θεσμικό ρόλο στη λήψη των πολιτικών αποφάσεων και είναι καταδικασμένη να ζει ως υπήκοος των ελίτ που αναδεικνύει το σύστημα. Ακόμα και αν αύριο διενεργείτο δημοψήφισμα και το 100% των πολιτών ήταν ενάντια στην ψήφιση ενός νομοσχεδίου, αυτό δεν θα είχε καμία απολύτως πρακτική σημασία ούτε θα εξανάγκαζε την κυβέρνηση να συμμορφωθεί σύμφωνα με τη λαϊκή βούληση. Η κυβέρνηση πουλά και αγοράζει την κοινωνία ό,τι ώρα θέλει.

Διαβάζουμε στο 1ο άρθρο του Συντάγματος ότι ο λαός είναι, γενικώς και αορίστως, κυρίαρχος του πολιτεύματος. όπως θα έλεγε και ένας πρώην σύντροφος, το άρθρο αυτό είναι ο ορισμός της δημιουργικής ασάφειας.
Ειδικά τα άρθρα 60, 61 και 86 δεν αφήνουν κανένα περιθώριο για παρερμηνείες για το πόσο αριστοτεχνικά και τεχνηέντως το σύνταγμα αφαιρεί ακόμα και αυτή την ψευδαίσθηση της λαϊκής κυριαρχίας (sic).

Άρθρο 60
1. Οι βουλευτές έχουν απεριόριστο το δικαίωμα της γνώμης και ψήφου κατά συνείδηση. Της γνώμης το καταλαβαίνω – όλοι μας έχουμε τη γνώμη μας – αλλά της ψήφου; Και για ποια συνείδηση μιλάμε όταν όλοι οι κυβερνητικοί βουλευτές για να γίνουν αρεστοί στον μονάρχη πρωθυπουργό μεταλλάσσονται στο είδος συγκατανευσιφάγους- σφουγγοκωλάριους πειθαρχώντας δουλικά στην κομματική γραμμή που τους επιβάλλεται;
2. Η παραίτηση από το βουλευτικό αξίωμα είναι δικαίωμα του βουλευτή, συντελείται μόλις ο βουλευτής υποβάλει γραπτή δήλωση στον Πρόεδρο της Βουλής και δεν ανακαλείται.
Δηλαδή άπαξ και τον ψήφισες και αποδειχθεί ανέντιμος, άχρηστος, ανίκανος και τα λοιπά, πρόβλημά σου. Λευκή επιταγή για 4 ολόκληρα χρόνια. Μπορεί η κοινωνία να τον ελέγξει, να τον ανακαλέσει ή να τον παύσει από τα καθήκοντά του; Όχι. Κοινωνία έκανες το λάθος να τον εκλέξεις επειδή εξαπατήθηκες από τις προεκλογικές του μπαρούφες ή το εφήμερο πελατειακό όφελος που σου έταξε ή γιατί τέλος πάντων είσαι εθισμένη στο σύνδρομο της Στοκχόλμης; Ας πρόσεχες.
Είναι το παραπάνω μια διαδικασία που χαρακτηρίζει ένα δημοκρατικό πολίτευμα; Σαφώς και όχι.

Άρθρο 61
1. Ο βουλευτής δεν καταδιώκεται ούτε εξετάζεται με οποιονδήποτε τρόπο για γνώμη ή ψήφο που έδωσε κατά την άσκηση των βουλευτικών του καθηκόντων.
Με απλά λόγια, οι βουλευτές δεν φοβούνται κανέναν και τίποτα, γνωρίζοντας ότι δεν υπάρχει κάποιος θεσμός που να μπορεί να τους κάτσει στο σκαμνί παρόλο που ο Αριστοτέλης, από το μακρινό παρελθόν μας πληροφορεί ότι τα πολιτικά αδικήματα στη δημοκρατία τιμωρούνται πολύ πιο αυστηρά, απ' ό,τι τα ιδιωτικά, διότι δεν αξιολογούνται μόνο ως προς τη βαρύτητά τους, αλλά και ως προς τον αριθμό των βλαπτομένων. Ο ιδιώτης που κλέβει, κλέβει κάποιον, βλάπτει κάποιον. Ο πολιτικός βλάπτει το σύνολο και γι’ αυτό τον λόγο τιμωρείται περισσότερο. Εδώ λοιπόν συμβαίνει το παράλογο, ο βλάπτων πολιτικός να μην τιμωρείται καθόλου.

Άρθρο 86
1. Μόνο η Βουλή έχει την αρμοδιότητα να ασκεί δίωξη κατά όσων διατελούν ή διετέλεσαν μέλη της κυβέρνησης ή υφυπουργοί για ποινικά αδικήματα που τέλεσαν κατά την άσκηση των καθηκόντων τους, όπως ο νόμος ορίζει. Απαγορεύεται η θέσπιση ιδιώνυμων υπουργικών αδικημάτων.

2. Δίωξη, ανάκριση, προανάκριση ή προκαταρκτική εξέταση κατά των προσώπων και για τα αδικήματα που αναφέρονται στην παράγραφο 1 δεν επιτρέπεται χωρίς προηγούμενη απόφαση της Βουλής κατά την παράγραφο 3.

3. Πρόταση άσκησης δίωξης υποβάλλεται από τριάντα τουλάχιστον βουλευτές. Η Βουλή, με απόφασή της που λαμβάνεται με την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών, συγκροτεί ειδική κοινοβουλευτική επιτροπή για τη διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης, διαφορετικά, η πρόταση απορρίπτεται κτλ... κτλ... και δεν έχει τελειωμό αυτός ο «συρφετός» από σαχλεπίσαχλα άρθρα.

Με απλά λόγια, τα παραπάνω εδάφια - υπάρχουν και άλλα για όποιον είναι μαζοχιστής - μας ενημερώνουν ότι στο πλαίσιο του «Γιάννης πίνει, Γιάννης κερνάει», η Βουλή τελεί χρέη εισαγγελικής και ανακριτικής αρχής. Ενώ ο απλός πολίτης πολλές φορές για ασήμαντους λόγους σέρνεται στα δικαστήρια και εξοντώνεται πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά, η πολιτική τάξη της χώρας εξασφαλίζει μέσω του συντάγματος προκλητικές ασυλίες, που ανάγονται στην εποχή της απολυταρχίας και την τοποθετούν συνολικά υπεράνω του νόμου και πέραν κάθε ελέγχου της κοινωνίας των πολιτών.

Αντί να εκλιπαρούμε σαν επαίτες να μας παραχωρηθούν κάποια δικαιώματα από την πολιτική τάξη της χώρας, πρέπει όλοι να απεκδυθούμε τον δυναστικό κομματοκρατικό μανδύα μέσα στον οποίο έχουμε παγιδευτεί και να αλλάξουμε πολιτική συνείδηση. Από πελάτες-υπήκοοι βουτηγμένοι μέσα στην ιδιωτεία της εκλόγιμης μοναρχίας να γίνουμε ενεργοί και πολιτικά ανεξάρτητοι πολίτες, ελεύθεροι από τη φυλακή των παρασιτικών κομμάτων και των πελατειακών εξαρτήσεων. Ξέρω είναι δύσκολη η απεξάρτηση από τα ναρκωτικά ειδικά όταν είσαι χρόνια χρήστης αλλά όχι αδύνατη. ήδη εγώ μετράω μερικά χρόνια «καθαρός» από τότε που αποχώρησα από το ΜέΡΑ25 (Αύγουστος του 2020). Μπορείτε και εσείς.

Το μοναδικό ζητούμενο είναι η θέσμιση της καθολικής ελευθερίας (πολιτικής, κοινωνικής, οικονομικής) όπου η κοινωνία θα είναι ο εντολέας και το πολιτικό προσωπικό ο εντολοδόχος και όχι η παραχώρηση δικαιωμάτων από τους εκάστοτε κυβερνώντες. Πρέπει στα «πολιτικά πηγαδάκια» να αρχίσει πλέον να συζητείται και να ζυμώνεται μια εκ θεμελίων συνταγματική μεταρρύθμιση από την ίδια την κοινωνία που θα οδηγήσει σε ένα πιο ώριμο πολιτικό σύστημα, αυτό της πραγματικής αντιπροσώπευσης και σε βάθος ετών, αυτό της Δημοκρατίας (ο όρος δεν επιδέχεται επιθετικούς προσδιορισμούς).

Η Δημοκρατία είναι το πολίτευμα των ελεύθερων ανθρώπων.
Ελευθερία όμως σημαίνει Ευθύνη. Σήμερα τι έχουμε; έχουμε ένα εκλογικό σώμα που λατρεύει την εξουσία, τους βασιλείς, τους πρίγκιπες, τους αρχηγούς, προέδρους και πρωθυπουργούς, γιατί το απαλλάσσουν από τον μεγαλύτερο φόβο, τον φόβο της Ευθύνης και της Ελευθερίας.

Με απλά λόγια, αν η ελληνική κοινωνία θέλει να διασώσει ό,τι ακόμη μπορεί να διασωθεί σε αυτή τη χώρα, μία λύση υπάρχει: να πάψει να γίνεται συνένοχος του εγκλήματος με την ψήφο της και να αξιώσει να εθνικοποιηθεί το κράτος, δηλαδή να διεκδικήσει την πολιτική της ελευθερία και όχι τον εξανδραποδισμό της, κάτι που συνεπάγεται την ανάληψη έστω και κατά μικρόν της ευθύνης της συλλογικής της μοίρας.

Ευλόγως, καθώς πλησιάζουν οι εκλογές, ολόκληροι κομματικοί στρατοί έχουν επιστρατευθεί για να εγκαλέσουν όσους διακινούν την ιδέα της αποχής, ότι ρίχνουν νερό στον μύλο των εχθρών τής «αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας» επιδιώκοντας να αποφύγουν τις ευθύνες τους ενώπιον του τόπου.

Το τραγικό δυστύχημα στα Τέμπη επιβεβαίωσε για ακόμη μια φορά ότι το εγχώριο σύστημα εξουσίας είναι τόσο τοξικά εκφυλισμένο που έχει μεταβληθεί σε βιότοπο κοινωνικά ανάλγητων σκουπιδιών. ό,τι πιο κυνικό, ό,τι ποιο διεστραμμένο και άρρωστο, ό,τι πιο ιδιοτελές, άπληστο, ανήθικο και τιποτένιο καταφεύγει στους κόλπους του εγχώριου συστήματος εξουσίας προς αναζήτηση ασυλίας έναντι της ασέλγειας που επιφυλάσσει στο σώμα της κοινωνίας.

Θα ψήφιζα στις εκλογές μόνο αν υπήρχε ένα κόμμα που θα δεσμευόταν για 4 μόνο πράγματα:
1. Την κατάργηση των κομμάτων και των εκλογικών λιστών των «εκλεκτών» που μπορούν να συμμετέχουν στην εκλογική διαδικασία. Τι πιο επαναστατικό και ανατρεπτικό από ένα πολιτικό φορέα που αντιτίθεται στην ίδια του την ύπαρξη για το συλλογικό συμφέρον;

2. Την κατάργηση του υπάρχοντος κίβδηλου συντάγματος και την από μηδενικής βάσεως συγγραφή του από το σώμα της κοινωνίας των πολιτών ώστε να υπάρξει, μεταξύ άλλων, θεσμική προαγωγή του εκλογικού σώματος σε δήμο, σε διαρκή καθημερινό θεσμό δηλαδή, με αρμοδιότητες εντολέα και του περιορισμού του πολιτικού προσωπικού σε καθήκοντα και υποχρεώσεις εντολοδόχου. Αλήθεια, έχετε αναρωτηθεί ποτέ ποιοι γράψανε το σύνταγμα και το αναθεωρούν; Πάντως σίγουρα όχι εσείς κι εγώ. Υπό τις παρούσες συνθήκες ένα μεγάλο ΟΧΙ στην ιδιωτεία της ψήφου. Η ιδιωτεία δεν είναι «ύψιστο δημοκρατικό» δικαίωμα όπως το παρόν σύστημα εξουσίας μάς διδάσκει.

3. Όλος ο προφορικός και γραπτός λόγος των βουλευτών του, εντός και εκτός βουλής, καθώς και τα δελτία τύπου του κόμματος και ό,τι άλλο σχετίζεται με την επικοινωνία του κόμματος και των βουλευτών του με την κοινωνία των πολιτών, να έχουν ως σκοπό την πολιτική αφύπνιση των Ελλήνων με απώτερο στόχο τη δημιουργία της «κρίσιμης μάζας» και επομένως να έχουν τη μορφή πολιτικών διαλέξεων έχοντας ως θεμέλιο λίθο τον γνωσιολογικό χωροχρόνο του μέλλοντος και τη σπουδαία παρακαταθήκη που μας άφησε από το παρελθόν ο Αριστοτέλης.

4. Θα ασχολείται αποκλειστικά και μόνο με τα θέματα των 3 παραπάνω παραγράφων και τίποτε άλλο.

Όταν λέω «δεσμευόταν» εννοώ ότι η 1η διάταξη στο καταστατικό του θα αναφέρει ρητά ότι με οποιαδήποτε παρέκκλιση από τις 4 προεκλογικές δεσμεύσεις θα γίνεται άμεσα ρευστοποίηση όλων των περιουσιακών στοιχείων των ιδρυτικών μελών και βουλευτών του και των συγγενών 1ου βαθμού αυτών, τα οποία θα έχουν δεσμευθεί εξαρχής υπό τη μορφή «εγγυητικών επιστολών», και τα χρήματα θα δίνονται σε φιλανθρωπικά ιδρύματα και συλλόγους.

Όλα τα υπόλοιπα που συμβαίνουν εντός της Βουλής των Ελλήνων υπηκόων είναι γελοιότητες και ξεπερνούν τα όρια του κλαυσίγελου. Με όλα τα υπόλοιπα θα απασχολούνται οι «υπόλοιποι» προς ενίσχυση της αποχαύνωσης/αποβλάκωσής τους.

Το «πρόγραμμά» του θα χωράει σε μια σελίδα Α4. Τόσο απλά.
Αυτό το κόμμα δεν θα ανήκει σε κανέναν από τους ιδεολογικούς χώρους Κέντρο, Κεντροαριστερά, Κεντροδεξιά, Αριστερά, Δεξιά, Ακροαριστερά, Ακροδεξιά αλλά θα ορίζει τον γνωσιολογικό χωροχρόνο του μέλλοντος.

Οπότε κυρίες και κύριοι, ούτε Δεξιά ούτε Αριστερά ούτε Κέντρο. Ευθεία μπροστά προς το Μέλλον, για την υπέρβαση της κομματοκρατίας και την απόδοση της Πολιτείας στους μόνους νόμιμους δικαιούχους της, που στην πραγματική Δημοκρατία δεν είναι άλλοι από τους ίδιους τους Πολίτες.

Ιωάννης Βογιατζής, MSc, PhD Ηλεκτρολόγος Μηχανικός & Μηχανικός Υπολογιστών

Πηγές
1. Κομματοκρατία και Δυναστικό Κράτος, Μια Ερμηνεία του Ελληνικού Αδιεξόδου, Γιώργος Κοντογιώργης 2. Ελληνισμός και Ελλαδικό Κράτος, Γιώργος Κοντογιώργης 3. Οι Ολιγάρχες, Γιώργος Κοντογιώργης
4. Οικονομικά Συστήματα και Ελευθερία, Γιώργος Κοντογιώργης 5. Το Ελληνικό Κοσμοσύστημα, Γιώργος Κοντογιώργης 6. Διάφορα διαδικτυακά άρθρα και αναρτήσεις ομοϊδεατών φίλων και συζητήσεις μαζί τους (Βαγγέλης Κ., Βαγγέλης Σ., Ελένη Ξ., Θεόδωρος Μ., Παναγιώτης Σ., Σωτήρης Α., Φίλιππος Κ.) 7. Νοητικές πολιτικές προβολές στο μέλλον του γράφοντος