Περί... κατήφορου και εκλογών: Οι μαθητές του 3ου ΓΕ.Λ. καταθέτουν τις απόψεις τους

Rodiaki NewsRoom

Όσο πιο συχνά υπενθυμίζουμε στους νέους ότι έχουν φωνή, και ότι αυτή μπορεί να ακουστεί, τόσο πιο κοντά ερχόμαστε στην ουσιώδη αλλαγή και... απαλλαγή από όσα ταλανίζουν τον κόσμο μας.

Και αυτό επειδή, όπως είπε και ο σπουδαίος Τσέχος συγγραφέας Franz Kafka, οι νέοι, έχουν ακόμη τη δυνατότητα να αναγνωρίζουν την ομορφιά στη ζωή.

Το 3ο ΓΕ.Λ. Ρόδου, λοιπόν, δίνει φωνή στους μαθητές του μέσω της διαδικτυακής τους εφημερίδας «Καπνά-Voice» και έτσι με τη συγκατάθεσή τους και ύστερα από την επίσκεψή τους στην εφημερίδα μας, η «Ροδιακή» δημοσιεύει μία ακόμα φορά ένα μέρος της δουλειάς τους.

Ποιος θα σταματήσει τον κατήφορο;

Γράφει ο
Βασίλειος Αρχαγγελίδης

«Κάθε γνήσιο έργο τέχνης έχει επίκεντρο τον άνθρωπο. Με άλλα λόγια εκπέμπει ανθρωπισμό. Βλέπουμε έτσι ότι απ’όλα τα έργα του ανθρώπου η καλλιτεχνική δημιουργία είναι η μόνη που από τη φύση της δε μπορεί να έχει σχέση με τις αρνητικές πλευρές της ανθρώπινης δραστηριότητας και συμπεριφοράς». Αυτά ήταν τα λόγια του Μίκη Θεοδωράκη στο βιβλίο που έγραψε ο ίδιος «πού να βρω την ψυχή μου».

Με κάποιον περίεργο τρόπο αυτός ο άνθρωπος, χωρίς να τον έχω δει ποτέ από κοντά, χωρίς να μου έχει μιλήσει, χωρίς να έχω προλάβει καν καλά καλά τα χρόνια που ήταν δραστήριος με τη μουσική του, έχει καταφέρει να μου αλλάξει τη ζωή σε τεράστιο βαθμό. Ένα από τα κομμάτια που με άλλαξε είναι και η αντιμετώπισή μου στα έργα τέχνης. Τον πολιτισμό μας.

Προερχόμαστε, λοιπόν, από μία χώρα που «γέννησε» την ιστορία και τον πολιτισμό. Πώς φτάσαμε έως εδώ; Πώς καταντήσαμε έτσι; Όποια τέχνη κι αν κοιτάξεις, Μουσική, Ποίηση, Θέατρο, κάνουμε πάντα ένα βήμα προς την υποβάθμισή τους. Πάντως δεν μπορώ να πω. Μέχρι τώρα οδεύουμε σταθερά προς τα εκεί, τα πάμε πολύ καλά. Και δεν είναι κάτι πρόσφατο αυτό. Τα τελευταία χρόνια είμαστε κατά του πολιτισμού. Αλλά γιατί δεν στηρίζουμε τον πολιτισμό μας και, όχι απλά δεν τον στηρίζουμε, αλλά τον διώχνουμε και από κοντά μας;

Αρχικά ας δούμε τη μουσική μας. Πριν από μία πεντηκονταετία οι άνθρωποι ακούγανε μουσική από μελοποιημένα ποιήματα από μεγάλους ποιητές και συνθέτες, προωθώντας μια ζωή βασισμένη στις πραγματικές αξίες. Ισότητα. Δικαιοσύνη. Ανθρωπισμός. Αυτή ήταν η μουσική των μαζών τότε. Τι ακούνε πλέον οι περισσότεροι νέοι; Ακούνε τραγούδια τα οποία με τέσσερις λέξεις βρίσκεις κατευθείαν το νόημα. Πορνεία, ξύλο, ναρκωτικά και λεφτά. Σου πλασάρουν μία ζωή που στόχοι σου είναι αυτά τα τέσσερα πράγματα. Από πού να ξεκινήσεις και πού να τελειώσεις. Θα το αφήσω πάνω σας για το πώς θα το κρίνει ο καθένας…

Πάμε στο θέατρο που είναι και πρόσφατο. Στις 17/12/2022 ψηφίστηκε το προεδρικό διάταγμα ΠΔ 85/2022. Με λίγα και απλά (πάραυτα σκληρά λόγια) αυτό το προεδρικό διάταγμα λέει ότι οι διπλωματούχοι Ινστιτούτων Επαγγελματικής Κατάρτισης και Ανώτερων Καλλιτεχνικών σχολών θεωρούνται απόφοιτοι Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Θέλετε ακόμα πιο απλά;

Ο σχεδιαστής έργων τοπίου και περιβάλλοντος (ΔΙΕΚ Κτήμα Συγγρού), η μακιγιέζ, η φωτογράφος, η διακοσμήτρια, η ηθοποιός και πολλά άλλα επαγγέλματα, μετά από διετείς σπουδές και εξετάσεις πιστοποίησης από τον Εθνικός Οργανισμός Πιστοποίησης Προσόντων & Επαγγελματικού Προσανατολισμού (ΕΟΠΠΕΠ), θεωρούνται απόφοιτοι λυκείου. Αντί να δημιουργούμε πανεπιστημιακές σχολές πολιτισμού, τέτοιες που να προσελκύουν ακόμα και άτομα από το εξωτερικό για εκπαίδευση, εμείς υποβαθμίζουμε τα πτυχία μας.

Ελπίζω να είναι κατανοητό γιατί δεν μου φαίνεται ότι οι «άρχοντες» της χώρας μας έχουν καταλάβει τι ακριβώς κάνουν. Και εγώ από τη στιγμή που το έμαθα, ένα πράγμα μπορώ να σκεφτώ. Από τη χώρα που ξεκίνησε το θέατρο και έχει αν όχι τον μεγαλύτερο, έναν από τους μεγαλύτερους πολιτισμούς παγκοσμίως, είμαστε οι πρώτοι που τον καταστρέφουμε. Συμπέρασμα, λοιπόν, είναι ότι το κράτος δεν θέλει να αναπτυχθεί ο πολιτισμός μας. Αλλά ας αφήσουμε την ανάπτυξη, γιατί δεν τη βλέπω να έρχεται. Τουλάχιστον να τον διατηρήσουμε.

Αλλά μάλλον ούτε για αυτό είμαστε ικανοί.
Φτάσαμε όμως εδώ που φτάσαμε για τους οποιουσδήποτε λόγους. Υπάρχουν δύο επιλογές τώρα. Είτε να αντισταθούμε σε καθετί που καταστρέφει τον πολιτισμό μας, είτε να συνεχίσουμε να μένουμε αδρανείς σε αυτόν τον κατήφορο. Πολιτισμός και παιδεία, ήταν και θα είναι τα «βαριά χαρτιά» σε κάθε λαό που η άρχουσα τάξη προσπαθεί να τα αποδομήσει. Θα κλείσω όμως με μια φράση ενός Ιταλού διανοητή, του Αντόνιο Γκράμσι. «Μισώ τους αδιάφορους».

Ψήφος με επιφυλάξεις;

Γράφει η
Νεκταρία Ρότσου

Και ξαφνικά 17. Έτος εκλογών. Τι θα ψηφίσεις; Το πιθανότερο είναι να απαντήσεις «δεν ξέρω» ή «αυτό που ψηφίζουν οι γονείς μου» ή «θα ρίξω λευκό». Σοβαρά; Δεν ξέρεις τι να ψηφίσεις; Εδώ καλά-καλά δεν ξέρω τι θα κάνω στη ζωή μου και καλούμαι να εκλέξω κυβερνήτη για τη χώρα μου; Όταν η γνώση που μου παρέχεται περί πολιτικοποίησης είναι μηδαμινή; Ε όχι, αυτό είναι κοροϊδία. Γιατί το κράτος να κάνει κάτι τέτοιο; Προφανώς γιατί μέσω της προπαγάνδας μπορεί να προσελκύσει νέους ευκολότερα και να κερδίσει ψήφους.

Το κακό με εμάς τους Έλληνες είναι ότι έχουμε μόνιμα βραχύχρονη μνήμη. Ξεχνάμε ότι κάποιοι κυβερνήτες μάς κατέστρεψαν και μας οδήγησαν σε αλλεπάλληλα μνημόνια και κρίσεις στη χώρα μας. Και έτσι τα ξεχασμένα γεγονότα για τους παλαιότερους, γίνονται άγνωστα για τους νεότερους.

Πώς να ξέρει μετά ο κάθε νέος τι να ψηφίσει; Όταν δεν ξέρει την προϊστορία τού εκάστοτε κυβερνήτη αυτής της χώρας και ποιος πραγματικά βοήθησε αυτή τη χώρα να κάνει μερικά βήματα μπροστά. Όταν δεν γνωρίζει καν την ιδεολογία κάθε κόμματος, έτσι ώστε να καταλάβει ποια τον αντιπροσωπεύει.

Οι εκλογές είναι μια πολύ σημαντική διαδικασία, μέσω της οποίας δίνεται φωνή στο λαό και το δικαίωμα να αποφασίζει αυτός για το ποιος κυβερνά τη χώρα του. Είναι ένα από τα βασικά θεμέλια της δημοκρατίας. Δυστυχώς όμως πλέον έχει καταντήσει μια τυπική διαδικασία που οι περισσότεροι απαξιώνουν και δεν την παίρνουν στα σοβαρά. Αφήνουν τη μοίρα της χώρας μας στα χέρια των άλλων, «νίπτοντας τας δικάς τους χείρας».

Βέβαια δεν θέλω να εκθειάσω τη διαδικασία των εκλογών, γιατί κανείς δεν μας εγγυάται ότι υπάρχει απόλυτη διαφάνεια και εγκυρότητα στα αποτελέσματα. Θέλω όμως να ελπίζω ότι οι αξιότιμοι κύριοι πολιτικοί μας έχουν ακόμα λίγη αξιοπρέπεια μέσα τους και ότι δεν πουλάνε την ψυχή τους μόνο και μόνο για να εκλεχθούν.