Μαρία Καρίκη: Πόση αρνητικότητα αντέχεις στη ζωή σου;

Μαρία Καρίκη

Πολλοί άνθρωποι έρχονται και φεύγουν κατά τη διάρκεια της ζωής μας. Κάποιοι μας στιγματίζουν βαθιά, ενώ άλλοι όχι. Υπάρχουν εκείνοι που δεν ήθελες με τίποτα να χάσεις και εκείνοι που δίπλα τους πνιγόσουν. Έχει μεγάλη σημασία και αντίκτυπο στην ψυχοσύνθεσή σου ποιοι είναι γύρω σου και πώς σου φέρονται.

Ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον και γυρεύει πάντα τη σύνδεση με τον άλλο (παρ'όλο που παράλληλα έχει ανάγκη και την απομόνωσή του). Ωστόσο, το κίνητρο δεν είναι μόνο η παρέα και η συντροφιά. Είναι κάτι βαθύτερο και ουσιαστικότερο από αυτά. Κάθε σχέση είναι εν δυνάμει μια «ένωση», μια υπαρξιακή επαφή που μπορεί να σε διευρύνει, να σε «γεμίσει», να σε εμπνεύσει, να σε κάνει καλύτερο άνθρωπο. Ή αντίθετα να σε περιορίσει, να σε εγκλωβίσει, να σε βαλτώσει, να σε καταστρέψει...

Ποιους διαλέγουμε, λοιπόν, να είναι δίπλα μας; Με ποια κριτήρια άραγε; Είναι συνειδητή επιλογή ή μήπως όχι; Ξέρουμε τι αναζητούμε ή πάμε στα τυφλά; Είμαστε διατεθειμένοι να διεκδικήσουμε αυτό που πιστεύουμε ότι μας ταιριάζει, αυτό που επιθυμούμε πραγματικά ή συμβιβαζόμαστε; Δύσκολες ερωτήσεις.

Πρέπει κανείς να ψάξει βαθιά μέσα του για να δώσει κάποιες απαντήσεις. Χρειάζεται να ψάξει τις ανασφάλειές του, τις αμφιβολίες για τον εαυτό του και την αξία του για να συνειδητοποιήσει αν βρίσκεται στη «σωστή» ή όχι κατεύθυνση. Συνήθως επιλέγουμε το «εύκολο»...χωρίς πάντα να είναι αυτή η καλύτερη απόφαση.

Όλοι οι άνθρωποι έχουμε φυσικά τα τρωτά μας σημεία, τα συν και τα πλην μας. Αυτό δεν πειράζει. Αυτό που πειράζει είναι η σχέση σου με τον άλλο άνθρωπο να αλλάζει την ποιότητα του εαυτού σου και της ζωής σου προς το χειρότερο. Η αρνητική επίδραση, ο περιορισμός σε μια στασιμότητα, η προβολή των δικών τους συμπλεγμάτων σε εσένα, η απολυτότητά τους, η έλλειψη σεβασμού και κατανόησης που ίσως εισπράττεις, τα αρνητικά υπονοούμενα, ο δόλος, ο φθόνος, ο ανταγωνισμός, η κακία, η ειρωνία, οι προσβολές, τα ψέματα δεν μπορούν να σου προσδώσουν τίποτα καλό.

Δεν είναι πάντα απαραίτητο να τα αντιλαμβάνεται κανείς όλα αυτά αμέσως. Μπορεί με την πάροδο του χρόνου. Μπορεί όταν προκύψει ένα σοβαρό γεγονός ή μια αρκετά δύσκολη συνθήκη. Περνάει καιρός μέχρι να σταματήσουν μέσα σου οι δικαιολογίες και οι εκλογικεύσεις.

Ώσπου έρχεται η στιγμή που το αρνητικό απλά δεν έχει πια καμία δικαιολογία και καμία βάση. Μπορείς να το πεις πιο εύκολα και πιο καθαρά παράλογο, αλλοπρόσαλλο, τοξικό, χειριστικό, κακοποιητικό, καταστροφικό, νοσηρό. Και εκεί κάπου συνειδητοποιείς ότι δεν αντέχεις άλλο τη ζημιά και τη φθορά που έχεις επωμιστεί. Εκεί ταρακουνιέσαι και αναρωτιέσαι γιατί να το ανέχεσαι άλλο...

Καθώς ξεκαθαρίζεις μέσα σου ποιοι πρέπει να φύγουν από τη ζωή σου ή από ποιους εσύ πρέπει να απομακρυνθείς ή να αποστασιοποιηθείς, αρχίζεις να σκέφτεσαι το «πώς». Θα ακολουθήσεις έναν διπλωματικό δρόμο; Θα πας σιγά σιγα; Ή μήπως νιώθεις ότι θέλεις να απαλλαγείς όσο πιο γρήγορα γίνεται προκειμένου να «αναπνεύσεις»; Όσο περισσότερο εκτιμά κανείς τον εαυτό του, τόσο πιο έτοιμος θα είναι να δρα αυτοπροστατευτικά και να μην επιτρέπει ψυχοφθόρες διαδικασίες.

Κάποιοι αντέχουν την αρνητικότητα, γιατί την ερμηνεύουν και τη διαχειρίζονται μέσα τους με έναν τρόπο που δεν τους «δηλητηριάζει». Έχουν χτίσει τις άμυνες και τα αντίστοιχα φίλτρα τους. Κάποιοι την έχουν συνηθίσει. Κάποιοι άλλοι γίνονται ίδιοι και ανταποδίδουν με την ίδια αρνητικότητα για να νιώσουν ότι έτσι υπερασπίζονται τον εαυτό τους.

Υπάρχουν, ωστόσο και εκείνοι που έχουν κουραστεί. Έχουν εξουθενωθεί ψυχικά. Δεν θέλουν άλλο να είναι δίπλα σε αρνητικούς ανθρώπους. Δεν αντέχουν άλλο τοξικές λέξεις και συμπεριφορές. Επαναστατούν και είναι πρόθυμοι να πάρουν μεγάλες αποφάσεις, προκειμένου να ξαναβρούν τις ισορροπίες τους, να ξαναβρούν τον «χαμένο» και αλλοιωμένο εαυτό τους!

Σίγουρα, ο κάθε αρνητικός άνθρωπος κουβαλάει και εκείνος τη δική του ιστορία, που «εξηγεί» το γιατί έγινε έτσι. Ωστόσο, δεν «επιτρέπεται» να ξεφορτώνει κανείς στους άλλους τον δικό του «εμετό». Παρά τις πληγές και τα τραύματα, παρά τα απωθημένα και τα αδιέξοδα κανείς γύρω σου δεν αξίζει να γίνει αποδέκτης ενός τεράστιου, ανεξέλεγκτου αρνητικού συναισθηματικού φορτίου για το οποίο δεν ευθύνεται. Προσοχή, λοιπόν. Μάθετε να αναγνωρίζετε τους αρνητικούς ανθρώπους και θέστε αυστηρά τα όριά σας. Κι αν πάλι τίποτα δεν γίνεται σεβαστό από μέρους τους, «τρέξτε» όσο γίνεται μακριά... Οι άνθρωποι που δεν θέλουν να αλλάξουν, δεν θα αλλάξουν!