Στις 133.000 ανέρχονται οι κλίνες Airbnb στα νησιά του Νοτίου Αιγαίου

Rodiaki NewsRoom

Αποκαλυπτικά είναι τα στοιχεία των αρμοδίων φορέων αναφορικά με τη λειτουργία των ακινήτων βραχυχρόνιας μίσθωσης, ειδικά στην περιοχή του Νοτίου Αιγαίου, καθώς αποτελούν τον νούμερο ένα τουριστικό προορισμό της χώρας.

Σύμφωνα με αναλυτικό ρεπορτάζ που φιλοξενείται στο iefimerida.gr, η τελευταία μελέτη της Grant Thornton έδειξε ότι ο τζίρος των βραχυχρόνιων μισθώσεων στην Ελλάδα είχε ξεπεράσει τα 3,3 δισ. ευρώ πριν από δύο χρόνια, άρα τώρα, ο πήχης έχει ανέβει πολύ ψηλότερα.

Τα νεώτερα στοιχεία της AirDNA, που επεξεργάστηκε το Ινστιτούτο Τουριστικών Ερευνών και Προβλέψεων είναι άκρως εντυπωσιακά, καθώς δείχνουν ότι οι βραχυχρόνιες μισθώσεις έχουν πάρει εκρηκτικές διαστάσεις. Είναι ενδεικτικό ότι ο αριθμός των καταλυμάτων βραχυχρόνιας μίσθωσης ΜΟΝΟ στην πλατφόρμα Airbnb, ανέρχεται σε 279.886 μονάδες!

Σε μια χώρα που υποδέχεται 40 εκατομμύρια επισκέπτες, ένα ερώτημα που «καίει» είναι αν «αντέχουν»- κατά το κοινώς λεγόμενο- τα υφιστάμενα λιμάνια, αεροδρόμια κ.λπ. να σηκώσουν ένα τέτοιο βάρος.

Ένα δεύτερο ερώτημα που προβάλλει όλο και πιο πιεστικά, είναι αν βιώνουμε μια άναρχη ανάπτυξη του τουριστικού προϊόντος, με ό,τι συνεπάγεται αυτό, όχι μόνο για την ποιότητα αυτού του προϊόντος, αλλά και για τον ευρύτερο κοινωνικοοικονομικό κύκλο. Η συζήτηση αυτή αφορά στις βραχυχρόνιες μισθώσεις, με φόντο τους γεωγραφικούς και ημερολογιακούς περιορισμούς που εξετάζει η κυβέρνηση, έτσι ώστε να «αποσυμπιέσει» περιοχές, όπου το πρόβλημα στέγασης- και όχι μόνο- είναι οξύ.

Η «έκρηξη»
Προφανές είναι ότι όσοι διαθέτουν ένα ή δύο ακίνητα με βραχυχρόνια μίσθωση, συμπληρώνουν το εισόδημά τους και δεν μπορεί να τους ψέξει κανείς γι’ αυτό. Επιπλέον, το φαινόμενο της οικονομίας διαμοιρασμού άνθισε ως εναλλακτική στους συμβατικούς τρόπους τουρισμού, με τη λογική των φτηνότερων καταλυμάτων αλλά και της αλληλεπίδρασης με τους ανθρώπους που διαθέτουν τα σπίτια τους ή κάποια δωμάτια των σπιτιών. Πλέον, μιλάμε για κάτι τελείως διαφορετικό.

Το... «πάρτι» στα νησιά του Αιγαίου
Ακόμα πιο εντυπωσιακά είναι τα στοιχεία από τα νησιά του Αιγαίου, που χαρακτηρίζονται και ως «βιτρίνα» του ελληνικού τουρισμού. Τα στοιχεία που επεξεργάστηκε το ΙΤΕΠ αποτυπώνουν μια εικόνα... «πάρτι», που επιβεβαιώνει εν πολλοίς το οξύτατο πρόβλημα στέγης για εκπαιδευτικούς, γιατρούς και λοιπούς λειτουργούς του Δημοσίου, που επιθυμούν ή υποχρεούνται να παράσχουν τις υπηρεσίες τους.

Όσο κι αν προκαλεί αίσθηση, πριν από δέκα χρόνια, οι κλίνες τύπου Airbnb σε όλα τα νησιά του Νοτίου Αιγαίου δεν έφταναν ούτε τις 8.000. Πλέον, μιλάμε για πάνω 133.000 κρεβάτια, με ό,τι συνεπάγεται αυτό για τις τοπικές κοινωνίες, αλλά και τον ανταγωνισμό- αθέμιτο κατά πολλούς- που υφίστανται τα οργανωμένα καταλύματα.

Πρακτικά, πρόκειται για μια αύξηση 1.688% στις κλίνες Airbnb από το 2014 ως το 2023, έναντι 21,44% αύξησης που καταγράφηκε στις ξενοδοχειακές κλίνες! Αν αναζητήσει, δε, κανείς τι γίνεται στα πιο δημοφιλή από αυτά τα νησιά, θα μείνει με το στόμα ανοικτό. Στη Σαντορίνη, για παράδειγμα, που αποτέλεσε την αφορμή για τη συζήτηση περί υπερτουρισμού, το 2014 δεν υπήρχε ούτε μια κλίνη τύπου Airbnb. Πλέον, το νησί «μετράει» σχεδόν 11.000. Στην Πάρο, από τα 840 κρεβάτια Airbnb, φτάσαμε αισίως στα 17.512, δηλαδή περίπου 10.000 παραπάνω από τις ξενοδοχειακές κλίνες, στη Μύκονο ξεπέρασαν τις 22.000 καταγράφοντας αύξηση 340% μέσα σε μια δεκαετία, ενώ στη Νάξο το «κοντέρ» γράφει σχεδόν 11.000 τέτοιες κλίνες, όταν το σύνολο των οργανωμένων καταλυμάτων δεν διαθέτει ούτε 7.500.

Πώς σχολιάζει στο iefimerida, αυτά τα ευρήματα, ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ξενοδόχων, Γιάννης Χατζής;
«Τα συγκριτικά στοιχεία του ΙΤΕΠ για την αύξηση των κλινών μεταξύ ξενοδοχείων και βραχυχρόνιας μίσθωσης στην Αττική και σε δημοφιλείς προορισμούς του Νοτίου Αιγαίου, είναι αποκαλυπτικά της πραγματικότητας που έχει διαμορφωθεί και συγκαλύπτεται πίσω από μια απλουστευτική συζήτηση περί υπερτουρισμού. Ένα πρόβλημα υπάρχει κι αυτό είναι η ανεξέλεγκτη επέκταση της δραστηριότητας των βραχυχρόνιων μισθώσεων, με δεκαπλάσιο σχεδόν ρυθμό αύξησης κάθε χρόνο σε σχέση με τα ξενοδοχεία, μέσα στη δεκαετία 2014 – 2023.

Εκεί ακριβώς εντοπίζεται και η επιβάρυνση των υποδομών και οι δυσλειτουργίες στη διαχείριση της καθημερινότητας μονίμων κατοίκων και επισκεπτών. Όπως επίσης και η όξυνση της στεγαστικής κρίσης με την αλματώδη αύξηση των ενοικίων. Τα στοιχεία δεν αφήνουν περιθώρια για υποθέσεις και υπεκφυγές. Για τη δραστηριότητα απαιτείται ρύθμιση, διότι στο τέλος της μέρας, ελεύθερη αγορά δεν σημαίνει ασύδοτη αγορά. Επιπλέον, η συζήτηση που έχει ανοίξει για την αύξηση του τέλους παρεπιδημούντων οφείλει να λάβει υπόψη τις πραγματικές αιτίες των προβλημάτων στις πόλεις και στους προορισμούς και σε καμία περίπτωση, δεν θα γίνει ανεκτή μια ισοπεδωτική οριζόντια αύξηση επί δικαίων και αδίκων.

Ο ξενοδοχειακός κλάδος είναι αποφασισμένος να περιφρουρήσει την ανταγωνιστικότητά του και θα είναι απέναντι σε κάθε προσπάθεια, απ’ όπου κι αν προέρχεται, να είναι πάλι αυτός η εύκολη εισπρακτική λύση. Να πληρώσει αυτός που πραγματικά επιβαρύνει και αυτός δεν είναι ο ξενοδόχος».