Κ. Σαράντη-Γ. Σαράντης: Σκέψεις για το νέο Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τον τουρισμό

Rodiaki NewsRoom

Γράφουν οι
Κατερίνα Σαράντη
Γιώργος Σαράντης*

Με αφορμή τη διαβούλευση για το νέο χωροταξικό του τουρισμού, διαπιστώνουμε για άλλη μια φορά τον πραγματικό στόχο της κυβέρνησης. Η καταστροφή της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας, αγνοώντας τα δείγματα της επερχόμενης κλιματικής κατάρρευσης.

Σε περιοχές ελέγχου, όπως είναι οι τουριστικές περιοχές της κοινότητας Αφάντου αλλά και της κοινότητας Καλυθιών, περιορίζει τον αριθμό των «χώρων τουρισμού διαμοιρασμού» και των ενοικιαζόμενων δωματίων που κατά κανόνα ανήκουν σε μικρούς και μεσαίους επιχειρηματίες, ενώ ταυτόχρονα ευνοεί τους μεγαλοεπιχειρηματίες.

Αναλυτικότερα:
Σημείο πρώτο: Για παράδειγμα, έστω ότι έχουμε ένα οικόπεδο 4.000 τ.μ. στην περίπτωση ανέγερσης ενοικιαζόμενων δωματίων, η μέγιστη επιτρεπτή δόμηση θα είναι 186 τ.μ, ενώ στην περίπτωση ανέγερσης ξενοδοχείου, η μέγιστη επιτρεπτή δόμηση φτάνει τα 720 τ.μ. Δηλαδή, ο δείκτης δόμησης είναι πολλαπλάσιος για επενδύσεις μεγάλης κλίμακας.

Να σημειωθεί πως, ένα ξενοδοχείο πέντε αστέρων χρειάζεται πολύ περισσοτέρους πόρους από ένα ξενοδοχείο τριών αστέρων, όπως είναι το νερό, το ρεύμα, η αποχέτευση κ.λπ.

Επιπλέον, τα ενοικιαζόμενα δωμάτια τονώνουν την τοπική αγορά. Ο πελάτης ενός ξενοδοχείου πέντε αστέρων είναι πολύ πιο πιθανό να περιοριστεί σε διαδρομές τύπου αεροδρόμιο-ξενοδοχείο και ξενοδοχείο-αρχαιολογικοί χώροι. Δηλαδή, οι μεγαλο-επενδύσεις συνεισφέρουν λιγότερο στην τοπική οικονομία, σε σχέση με τα μικρότερα καταλύματα.

Με αρτιότητα στα 16 στρέμματα, ελάχιστοι είναι αυτοί που μπορούν να κατασκευάσουν ένα ξενοδοχείο και έτσι, οι μικροϊδιοκτήτες γης, αναγκάζονται να πουλήσουν την περιουσία τους στο κεφάλαιο, ευνοώντας τους μεγαλοεπιχειρηματίες, άρα την αύξηση των κοινωνικών ανισοτήτων.

Σημείο Δεύτερο: Στην Καλλιθέα, που είναι περιοχή ελέγχου, γιατί η κυβέρνηση δεν καταργεί τον 1. Π.Δ. /31-1-72, (Φ.Ε.Κ. 400/Δ/22-2-1972) όπως τροποποιήθηκε με το 2. Π.Δ. /26-1-79, άρθρο 2, (Φ.Ε.Κ. 132/Δ/1-3-79) Συντελεστής Δόμησης: 0,80 Μέγιστο επιτρεπόμενο ύψος: 30,00 μ., έναν νόμο κατάλοιπο της χούντας, που αφορά τις περιοχές εκτός σχεδίου, χωρίς απαίτηση περιβαλλοντικής μελέτης, ενώ ταυτόχρονα επιτρέπει τη ύψωση τοίχου εξαιτίας της ανέγερσης ψηλών κτηρίων στο παραλιακό μέτωπο του νησιού, χωρίς να επιτρέπει πρόσβαση στον αιγιαλό με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Σύμφωνα με τα παραπάνω, η κυβέρνηση φαίνεται να αδιαφορεί για την προστασία του περιβάλλοντος, ενώ ταυτόχρονα καταστρέφει τη μικρομεσαία τάξη, υποδουλώνοντας τους κατοίκους στο ίδιο τους το νησί, αυξάνοντας το ταξικό χάσμα.

* Ο Γιώργος Σαράντης είναι Διπλωματούχος Πολιτικός Μηχανικός Meg