Γ. Ζαχαριάδης: Ο Φώτης ήταν ένας σπουδαίος άνθρωπος

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο
Γιώργος Ζαχαριάδης
Δημοσιογράφος

Η πόρτα του Φώτη Χατζηδιάκου ήταν πάντα ανοιχτή. Για όλους και όχι μόνο για «επίσημους» και υπηρεσιακούς παράγοντες. Ήταν ανοιχτή για κάθε πολίτη που είχε κάποιο πρόβλημα ή αίτημα, για κάθε απλό άνθρωπο, που ήθελε να πει στον δήμαρχο το παράπονο και τον πόνο του.

Τους άκουγε όλους με προσοχή. Και -όπως είχε το δικαίωμα- αυτός αποφάσιζε. Χωρίς υστεροβουλίες. Ήταν δίκαιος, σαν «εραστής» της Νομικής Επιστήμης που σπούδασε και υπηρετούσε με επιτυχία όλα τα χρόνια της επαγγελματικής του σταδιοδρομίας.

Για τον Φώτη Χατζηδιάκο δεν υπήρχε ωράριο. Μετά το πρωινό μπάνιο στη θάλασσα, χειμώνα -καλοκαίρι, ξεκινούσε η μέρα, αφού προηγουμένως έριχνε μια ματιά στον τοπικό Τύπο «για να ξέρει τι του γίνεται» και να μπορεί να αντιμετωπίσει θέματα, που ενδεχομένως δεν τα είχε υπόψη του.

Ήταν παντού και πάντοτε «παρών». Δεν σνομπάριζε καμιά εκδήλωση. Με την παρουσία του ήθελε να δείξει τη συμπαράσταση του δήμου σε κάθε πολιτιστική (και όχι μόνο) πρωτοβουλία και να βρεθεί δίπλα σε κάθε άνθρωπο που αγωνιζόταν για το καλό και την προβολή της Ρόδου.
Αυτό όμως, που ξεχωριζε στον Φώτη ήταν η αγάπη που είχε για τους απλούς ανθρώπους. Τους ήξερε όλους με το μικρο τους όνομα και ήταν αρωγός σε κάθε ανάγκη τους.

Τον ενδιέφερε η ιστορία του τόπου. Ήταν διαβασμένος για όλα τα γεγονότα που συγκλόνισαν τα νησιά μας. Και όταν του πρότεινα να τιμήσουμε την 31η Μαρτίου 1947 (που αγνοεί η Πολιτεία, παρά το γεγονός ότι την ημέρα αυτή η Δωδεκάνησος έγινε ελληνική) ο Φώτης έσπευσε αμέσως να ανταποκριθεί και να οργανώσει μια αναπαρασταση στο Μανδράκι και μάλιστα, τιμώντας τον ιερολοχίτη Ανδρέα Μαλανδράκη και τον επόμενο χρόνο (που καθιέρωσε πλέον την επέτειο) να τιμήσει και τον ιερολοχίτη Γιώργο Λιναρδή. Ύστερα, ήρθαν «οι άλλοι» και τα διέγραψαν όλα.

Το έργο του στο νησί ήταν σημαντικό. Έχει παντού αφήσει τη σφραγίδα του. Ήταν καθημερινά πάνω σε κάθε γιαπί, παρακολουθώντας την πορεία του έργου, ενώ ήταν πάντοτε έτοιμος να δώσει τις απαντήσεις σε κάθε ενδιαφερόμενο. Η λέξη «δεν ξέρω» ήταν άγνωστη για τον Φώτη. Με είχε τιμήσει με τη φιλία του. Συζητούσαμε -όταν είχε χρόνο- για πολλά θέματα που αφορούσαν τη Ρόδο, αλλά και την πολιτική επικαιρότητα. Ο Φώτης άκουγε πάντα τον συνομιλητή του. Είχε αυτό το σπάνιο προσόν για τους πολιτικούς.

Σπουδαίος οικογενειάρχης. Δίπλα στην Αγάπη και τον γιο του, Στέργο, συγκρότησαν μια μοναδική οικογένεια-υπόδειγμα.
Η αιφνίδια ασθένεια και ο θάνατός του, συγκλόνισαν όλους. Φίλους και αντιπάλους. Η Ρόδος έχασε έναν άνθρωπο της αγάπης, της προσφοράς, της καλοσύνης, του ήθους, του έργου, της αλληλεγγύης και της επιστήμης.
Έχασε έναν ΑΝΘΡΩΠΟ. Και εγώ έχασα τον φίλο μου!