Η συγκλονιστική εμπειρία του Γ. Συμεωνίδη στα κατεχόμενα, με την εγγονή του

Rodiaki NewsRoom

Τη συγκλονιστική του εμπειρία όταν πήρε τη μικρή του εγγονή, Νίκη, να δει το σπίτι του παππού στα κατεχόμενα, μεταφέρει με μοναδικό τρόπο, σε ανάρτησή του, ο γνωστός συμπολίτης μας, πρόεδρος του Συλλόγου Κυπρίων Ρόδου, Γιώργος Συμεωνίδης.

Την παραθέτουμε άνευ άλλου σχολίου:
«Για πρώτη φορά η μικρή Νίκη η εγγονή μου επισκέπτεται το σπίτι του παππού. Ο παππούς της μιλούσε πάντα για το σπίτι. Το σπίτι που γεννήθηκε. Το σπίτι που μεγάλωσε. Το σπίτι που πριν 51 χρόνια η πόρτα του έκλεισε για πάντα. Και ο παππούς τουλάχιστον έμεινε ζωντανός αφού πολλοί γείτονες φίλοι και συγγενείς μαρτύρησαν και χάσανε τις ζωές τους από τους βάρβαρους εκείνους εισβολείς της 14ης Αυγούστου.

Η Νίκη στα 4,5 της χρόνια με ένα ταξίδι αστραπή βρέθηκε με τον παππού απέναντι από το καταπατημένο σπίτι. Το σπίτι που όταν μιλούσαμε με ρωτούσε... παππού πότε θα φύγουν οι Τούρκοι από το σπίτι... Δεν ξέρω πουρεκκα μου της έλεγα. Όταν πεθάνουν παππού; Τι να της πω ότι ήρθαν και θα μείνουν. Βρεθήκαμε απέναντι από το σπίτι. Ο καταπατητής στη βεράντα, τουρκοκύπριος, μόλις σήκωσα το δάχτυλο να της δείξω ένα κυπαρίσσι που φύτεψε ο παππούς πριν 60 χρόνια η πόρτα έκλεισε κατάμουτρα.

Η Νίκη με κοίταξε, δεν είπα τίποτα, τα μάτια της είχαν μια θλίψη και ο παππούς κράτησε με κόπο τα δάκρυά του. Το μόνο που ένοιωσα χαρούμενο ήταν το σπίτι που χαμογελούσε αφού η γενιά συνεχιζόταν. Μπήκαμε στο αυτοκίνητο και διασχίσαμε το χωριό, ξένοι στον τόπο μας, θα πάμε και στο σχολείο σου παππού; Το σχολείο που όταν κουβεντιάζαμε και της έλεγα ότι το έχουν και αυτό οι Τούρκοι με την αφέλεια των 4,5 χρόνων ρωτούσε μα παππού οι Τούρκοι μιλούν ελληνικά και πάνε στο σχολείο σου;

Είδαμε μετά την εκκλησία του παππού την Αγία Μαρίνα και τις άλλες ερειπωμένες και βεβηλωμένες εκκλησίες του χωριού. Πήγαμε στο κεφαλόβρυσο και καταλήξαμε στο Πενταδάχτυλο. Παππού πες μου τώρα την ιστορία του Διγενή Ακρίτα και του Πενταδαχτύλου.Την ξαναείπαμε και πήραμε τον δρόμο του γυρισμού και της υποσχέθηκα ότι θα την ξαναπάρω γιατί όσο μεγαλώνει θα καταλαβαίνει περισσότερα. Όταν περάσαμε το οδόφραγμα την φίλησα και την ευχαρίστησα που ήρθε με τον παππού.

Ήταν ένα όνειρο του παππού που πραγματοποιήθηκε. Με αγκάλιασε και τη ρώτησα, από πού είναι ο παππούς πουρεκκα μου; Ο ΠΑΠΠΟΥΣ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΠΌ ΤΗΝ ΚΥΘΡΕΑ είπε. Σ’ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΚΟΥΚΛΑ ΜΟΥ».