Λουκάς Στεφάνου: «Η αναπηρία είναι τρόπος ζωής πλέον. Δεν είναι ντροπή. Φτάνει να την αντιμετωπίζεις με αξιοπρέπεια»

Μιχάλης Μαστής

Συγκλονιστικό μήνυμα από έναν Ροδίτη που βιώνει εδώ και 48 χρόνια κινητική αναπηρία

Με ένα συγκλονιστικό μήνυμά του, γραμμένο από καρδιάς στην προσωπική του σελίδα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο Ροδίτης Λουκάς Στεφάνου, άτομο με κινητική αναπηρία εδώ και 48 χρόνια, περιγράφει την κατάσταση που βιώνει καθημερινά, αλλά κυρίως στέλνει πολλαπλό μήνυμα στην κοινωνία μας για το πώς τα άτομα με αναπηρία θα ήθελαν να αντιμετωπίζονται από τον κόσμο.

Ο Λουκάς Στεφάνου, επιτυχημένος επιχειρηματίας στο νησί της Ρόδου, δημιούργησε μια υπέροχη οικογένεια με τη σύζυγό του, Χαρά Χατζηκέλλη — από τους ελάχιστους, ίσως, που το τόλμησαν.

Βιώνει την αναπηρία αυτή από την 1η Απριλίου 1978, όπως επισημαίνει μιλώντας στη «Ροδιακή».
«Σε όλα αυτά τα χρόνια, έχω ζήσει κι έχω βιώσει πολλά. Κι αυτό που με βεβαιότητα μπορώ να πω είναι ότι η αναπηρία είναι τρόπος ζωής πλέον και δεν είναι ντροπή, φτάνει να την αντιμετωπίζεις με αξιοπρέπεια».

Στο μήνυμά του αναφέρει:

«Είμαι άνθρωπος με αναπηρία. Όταν με βλέπεις, νομίζεις ότι διαφέρω πολύ από σένα. Μπορεί να έχεις δίκιο. Κάποια είναι για μένα διαφορετικά απ’ ό,τι είναι για σένα. Χρειάζομαι περισσότερο χρόνο για να κάνω απλά πράγματα, όπως να φτιάξω έναν καφέ.

Πολλές φορές χρειάζεται να εφεύρω νέους τρόπους για να κάνω πράγματα που συνήθως γίνονται κάπως συγκεκριμένα. Κάποιες φορές πρέπει να εξηγώ στους άλλους πράγματα που εσύ δεν χρειάζεται να εξηγήσεις. Μου παίρνει χρόνο να βοηθήσω τους άλλους να μη νιώθουν αμήχανα όταν είμαι κοντά τους, ενώ εσύ μάλλον δεν θα χρειαστεί να το κάνεις.

Όμως ξέρεις κάτι; Μπορεί να υπάρχουν αρκετά πράγματα στα οποία διαφέρουμε, υπάρχουν όμως και πολλά στα οποία μοιάζουμε.

Γι’ αυτό, αγαπημένε μου συνάνθρωπε, την άλλη φορά που θα με συναντήσεις μην υποθέσεις τι θέλω, πώς νιώθω, τι χρειάζομαι. Ρώτησέ με και άκου με προσοχή την απάντηση. Την επόμενη φορά που θα με συναντήσεις, μην βιαστείς να με βοηθήσεις — ρώτα με πρώτα τι βοήθεια χρειάζομαι.

Την επόμενη φορά που θα με συναντήσεις, μην προσπαθείς να με κάνεις χαρούμενο, γιατί τότε πείθομαι ότι με θεωρείς δυστυχισμένο, ενώ εγώ δεν νιώθω έτσι.
Την επόμενη φορά που θα με συναντήσεις, ρώτησέ με τι μπορώ, αντί να υποθέτεις τι δεν μπορώ.
Την επόμενη φορά που θα με συναντήσεις, μίλα μου με τόλμη και καθαρότητα, όπως μιλάς με κάθε ενήλικα.

Την επόμενη φορά που θα με συναντήσεις, ρώτησέ με για αρχή πώς πέρασα τη μέρα μου, και όχι τι πάθανε τα πόδια μου. Θα στο πω κι αυτό, δεν έχω θέμα. Απλά θέλω να είμαι σίγουρος ότι όταν με κοιτάζεις, δεν βλέπεις μόνο το καρότσι.

Την επόμενη φορά που θα με συναντήσεις, αξιοποίησε την ευκαιρία ώστε να με γνωρίσεις. Ίσως να είναι για μας μια ευχάριστη έκπληξη!»