Βάσια Χατζηγιαννάκη : «Ο πατέρας μου ο Λιόντας έφυγε από τη ζωή»

Rodiaki NewsRoom

Η συγκινητική ανάρτηση της κόρης του σπουδαίου γιατρού από το Καστελόριζο

Γεννήθηκε στο Καστελόριζο στις 25 Δεκεμβρίου του 1935.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου έγινε πρόσφυγας μαζί με τους υπόλοιπους συντοπίτες του όταν οι Βρετανοί τους έστειλαν στη Γάζα της Παλαιστίνης, όπου έμειναν για 2 χρόνια.
Στο τέλος του πολέμου και κατά την επιστροφή τους, το βρετανικό πλοίο Empire Patrol που τους μετέφερε στο Καστελόριζο, βυθίστηκε μετά από πυρκαγιά, ανοιχτά του Πορτ Σάιντ.
Από πρόσφυγας έγινε ναυαγός.

Επέστρεψαν στο Καστελόριζο για να βρουν έναν κατεστραμμένο τόπο. Στη συνέχεια προκειμένου να προσπαθήσουν να φτιάξουν τη ζωή τους, μεταφέρθηκε η οικογένεια στη Ρόδο.
Δεν είχαν πάει σχολείο όσο ήταν πρόσφυγες και είχαν μείνει πίσω στα γράμματα, «αναλφάβητοι ήμασταν» μου έλεγε συχνά.

Όμως με τη λιονταρίσια του δύναμη, την επιμονή, την αγάπη για τη ζωή και τον άνθρωπο, κατάφερε να αξιοποιήσει το χάρισμα του.
Μπήκε στην Ιατρική Σχολή Αθηνών και στη συνέχεια έφτασε στο πανεπιστήμιο του Cambridge της Αγγλίας με υποτροφία.

Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1971, όπου μαζί με τη μητέρα μου Κατερίνα Κονιαβίτη, πρωτοπόρησαν στον τομέα των μεταμοσχεύσεων.
Ο πατέρας μου επί 60 συναπτά έτη δόθηκε ολοκληρωτικά στην επιστήμη του, έσωσε χιλιάδες ζωές και έκανε επιστημονικά άλματα με τόλμη και αυτοπεποίθηση.
Έφτιαξε δύο κέντρα μεταμοσχεύσεων, ένα από το οποία αυτό του Ευαγγελισμού.
Γαλούχησε εκατοντάδες φοιτητές και νέους γιατρούς. Και πάνω απ’ όλα έδωσε ελπίδα και πίστη σε ανθρώπους οι οποίοι είχαν ξεγράψει τη ζωή και οι οποίοι όχι μόνο κατάφεραν να ζήσουν, αλλά να φτιάξουν οικογένειες και να δούν μέχρι και εγγόνια.

Ένας άνθρωπος γεμάτος ζωή, πάντα αισιόδοξος, με αστείρευτο χιούμορ και μοναδική γοητεία.
Ένας άνθρωπος έντονος και μοναδικός.
Δεν υπάρχει σπουδαιότερη επιστήμη από την ιατρική και μεγαλύτερο επίτευγμα από τις μεταμοσχεύσεις. Η ευλογία του να δίνεις ζωή σε ανθρώπους, μετά το θάνατό σου.
Ευελπιστώ πως αυτό το κείμενο θα είναι και μία μικρή συνεισφορά στο να ανοίξουμε τις καρδιές και το μυαλό μας και να γίνουμε όλοι δότες.

Πατέρα μου σε αγαπώ πάρα πολύ και θα μου λείψεις απεριόριστα, όπως οι ευχές που μας έδωσες λίγο πριν φύγεις. Εύχομαι να συνεχίσω κι εγώ, με τον τρόπο που μπορώ, να προσφέρω στον κόσμο και στον τόπο που τόσο αγαπούσες.

*στη φωτογραφία είναι αυτός με το υπέροχο χαμόγελο, μαζί με τα αδέλφια του - φοιτητές Ιατρικής και οι τρεις, στο σπίτι τους στο Γουδί (Αθήνα, τέλος δεκαετίας του 1950)