Μ. Κόκκινος προς Αλ. Κολιάδη: «Διεκδικήστε»!

Κυριακή Πετρίδου

Οι συμβουλές του πρώην δημάρχου Ροδίων προς τον νυν δήμαρχο Ρόδου όταν τον επισκέφθηκε στο δημαρχείο

Δύο δήμαρχοι, δύο εντελώς διαφορετικές εποχές. Της χώρας, της Ρόδου, του δήμου, της Τοπικής Αυτοδιοίκησης: Μάνος Κόκκινος, πρώην δήμαρχος Ροδίων, και Αλέξανδρος Κολιάδης, δήμαρχος Ρόδου, είχαν την περασμένη Παρασκευή μία ξεχωριστή, τρυφερή θα έλεγε κανείς συνάντηση, στο γραφείο δημάρχου, για να καταλήξουν στο ότι, όσο αφορά, στην οπτική τους για τον δήμο έχουν ένα βασικό κοινό «πιστεύω»: τη διεκδίκηση.

Γύρω στο μεσημέρι της περασμένης Παρασκευής «πετύχαμε» τον αειθαλή κ. Κόκκινο-ο οποίος ως γνωστόν διετέλεσε δήμαρχος Ροδίων κατά τη θητεία 1991-1994 αλλά υπηρέτησε την Αυτοδιοίκηση και από άλλες θέσεις- να έχει επισκεφθεί τον δήμαρχο και, όπως είναι φυσικό, τον ρωτήσαμε πως βλέπει τον ενιαίο δήμο και την Αυτοδιοίκηση σήμερα. Και τα όσα λέει είναι πράγματι τόσο επίκαιρα που ταυτίζονται με τη «σημαία» των αυτοδιοικητικών τα τελευταία χρόνια: το διαχρονικό αίτημά τους για διοικητική αυτοτέλεια και οικονομική αυτοδυναμία.

­Τί είπατε στον δήμαρχο; Του δώσατε συμβουλές;

«Του είπα δύο πράγματα που έπρεπε να του πω, από αγάπη και από εκτίμηση. Να προχωράει μπροστά! Είναι ευθύς, είναι δυναμικός, είναι τολμηρός και αυτά τα πλεονεκτήματα δεν τα έχουν πολλοί και, πάνω απ’ όλα, είναι αξιοπρεπής και ξέρει ν’ αγωνίζεται. Και κάτι που το πιστεύει το φθάνει στο τέλος…»

…Οι εποχές είναι δύσκολες. Οπωσδήποτε ο κόσμος περιμένει πολλά, η κοινωνία είναι λίγο παράξενη. Να πάμε κόντρα σε μερικά που είναι, πέρα για πέρα, απαράδεκτα και πρέπει να τα απορρίψουμε και να κρατήσουμε αυτά τα οποία πρέπει να πάνε μπροστά. Η νεολαία θέλει σφυρηλάτηση, θέλει μόρφωση, θέλει μπόλιασμα, για να μπορέσει να δει το μέλλον, το οποίο μέλλον είναι πολύ δύσκολο και πολύ αόριστο και πολύ ανέλεγκτο. Όλα αυτά τα πράγματα, λοιπόν, πρέπει να τα προλάβουμε».

Διαπιστώνουμε ότι παρακολουθείτε τα τεκταινόμενα. Τα τοπικά, τα του δήμου…

«Τα πάντα. Γιατί είναι κάτι που το πόνεσα. Στην πολιτική μου ιστορία δεν έκανα ούτε βουλευτής, ούτε τίποτε. Έκανα νομάρχης, περιφερειάρχης κτλ. Με τον κόσμο, με τον λαό..».

Και έχουν μείνει θρυλικοί οι αγώνες σας. Όπως για το «Ακταίον», για να περιέλθει στον δήμο…

«Εάν κάνω κάποτε την αποτίμηση και τα έργα που κάναμε τότε..δεν γίνονται ποτέ. Γιορτάσαμε τότε τα 2400 χρόνια, φέραμε εδώ πέρα βουλευτές, πρωθυπουργούς από την Ευρώπη, πανεπιστήμια, Ακαδημία Αθηνών. Γιορτάσαμε δύο χρόνια αυτή την επέτειο, τη μεγάλη. Φέραμε κάτω τον πολιούχο μας τον Υδραίο για δεκαπέντε ημέρες…».

Τον ενιαίο δήμο, πώς τον βλέπετε;

«Ακούστε κάτι. Έπρεπε να γίνει. Προηγήθηκε η Κέρκυρα από τον δήμο. Ήρθα από την Κέρκυρα δυναμωμένος και με πείρα μεγάλη. Εκεί έγινε το εξής: Εκεί πιο πολύ ήμουνα κοινοτάρχης παρά νομάρχης. Καθόμουν και πήγαινα στα χωριά, μέχρι που τους έγραφα και τα έγγραφά τους και τους συμβούλευα και μ’ αγαπούσαν παρά πολύ. Συμβαίνει το εξής: όταν ο δήμος είναι μικρός και δεν έχει εισοδήματα πολλά, δεν μπορεί να ‘χει γιατρό, δημοτικό ιατρείο, δεν μπορεί να ‘χει υπηρεσία καθαριότητας κτλ., δεν μπορεί να κάνει μία πολιτιστική εκδήλωση μεγάλη, αναγκαστικά δεν τα ‘χει. Ο μόνος τρόπος, λοιπόν, είναι να ενωθούν δέκα-δεκαπέντε κοινότητες μαζί ώστε με τα σύνολο των χρημάτων να μπορεί…Αυτή ήταν η φιλοσοφία, που κι εγώ πιστεύω το ίδιο. Όσο ο δήμος είναι πιο δυνατός οικονομικά, τόσο πιο πολύ θα πετύχει. Τώρα, από εκεί και μετά, να μην αποκοπεί η σχέση του πολίτη με τον δήμο…Εάν δεν ενεργοποιηθούν καλά οι τοπικές επιτροπές, αν οι γειτονιές «δουλέψουν», οι αναπτυξιακοί σύνδεσμοι που κάναμε τότε, “δουλέψουν”, νομίζω ότι μπορεί άριστα να δουλεύει.

Φθάνει μόνο να υπάρχουν άνθρωποι. Οι άνθρωποι θα δώσουν αξία, όχι τα γράμματα και οι θεσμοί. Όταν οι άνθρωποι είναι δυνατοί και ικανοί και τολμηροί και ονειροπόλοι, μπορούν να ξεπεράσουν ακόμη και…

Και να πω και κάτι άλλο; Εγώ παρανόμησα! Στο «Ακταίον» μπήκα μέσα, κουτσός ήμουνα και καθόμουνα μέσα ενάμιση μήνα. Είχα φέρει το γραφείο μου εκεί, εκεί ήμουνα. Και κάτι άλλο ακόμη: Μπήκα μέσα σε ακίνητα του δημοσίου που ήταν άδεια, που ήταν εγκαταλελειμμένα. Στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου, την κάτω πλευρά την είχα πάρει όλη, την μεγάλη αίθουσα που κάνουν εκδηλώσεις, την είχα κάνει αποθήκη! Στην οδό Καποδιστρίου, εκεί πέρα κάτι ακίνητα που ήταν αποθήκες, μπήκα και τα κατέλαβα! Έκανα πράγματα πολλά…».

Αλ. Κολιάδης: «Θεωρώ ότι η επίσκεψη η σημερινή του δημάρχου μας, του αγαπημένου μας δημάρχου, ήτανε μία πολύ ωραία και ευχάριστη έκπληξη. Το λέω αυτό γιατί το να μπει στον κόπο και στη διαδικασία να’ ρθει, να ευχηθεί προσωπικά, να ανταλλάξουμε απόψεις και κυρίως να με συμβουλεύσει. Γιατί εγώ έτσι το βλέπω σ’ έναν άνθρωπο ο οποίος έχει προσφέρει τόσα πολλά, έχει αφήσει και με το παραπάνω το στίγμα του. Και με όλη την πορεία του πραγματικά, με όλη την πορεία του και την προσφορά του, είναι πολύ τιμητικό για μένα το να τον συμβουλεύομαι, να τον ακούω πολύ προσεκτικά, να με καθοδηγεί σε πολλά πράγματα στα οποία χρειαζόμαστε καθοδήγηση και ειδικά πρέπει να αντιληφθούμε όλοι μας ότι πάντα όλα μπορεί να γίνουν ακόμα καλύτερα. Ο εχθρός του καλού είναι το καλύτερο, η Ρόδος αξίζει τα καλύτερα, οι συμπολίτες μας αξίζουν τα καλύτερα.

Και θα μείνω σ’ αυτό που είπε κι ο δήμαρχος: ότι θέλει διεκδίκηση και αγώνα αυτή η προσπάθεια. Δεν περισσεύει καμία μέρα, κάθε μέρα χρειάζεται πολλή δουλειά για να καταφέρουμε να βελτιώσουμε την καθημερινότητα και ποιότητα ζωής των συμπολιτών μας. Αυτός είναι ο στόχος μας. Εγώ τον ευχαριστώ πάρα πολύ για τα καλά του λόγια. Μ’ ενθαρρύνουν πάρα πολύ εμένα και τους συνεργάτες μου το να ακούω από έναν άνθρωπο όπως τον κ. Κόκκινο, τον δήμαρχό μας, να λέει τέτοιες ωραίες κουβέντες για μας. Και μας δίνει πολύ μεγάλη δύναμη και τον ευχαριστώ πολύ για αυτό. Να του ευχηθώ υγεία, να είναι κοντά μας, όπως είναι πάντα κοντά μας, να είναι δυνατός και εμείς απλά να είμαστε περήφανοι και να τον καμαρώνουμε».

Μ. Κόκκινος: «Άκουσα τη λέξη διεκδίκηση και είναι σοβαρό πράγμα. Είναι μία συμβουλή που δίνει κανείς: διεκδικήστε. Ο Καζαντζάκης λέει κάπου: «Πολέμα λέει, μην ρωτάς αν θα νικήσω, αν θα χάσω. Πολέμα!». Λοιπόν, διεκδίκηση. Και μπορεί πολλά να διεκδικήσει ο δήμος και δικαιούται να διεκδικήσει. Και η Αυτοδιοίκηση πρέπει να ‘ναι και αυτοδύναμη και αυτοτελής και να μην παρακαλεί. Και υπήρχε μια εποχή στη Ρόδο, η εποχή του αείμνηστου Πετρίδη, που όταν η υπόλοιπη Ελλάδα (σ.σ. οι δήμοι) είχε μόνο οδοκαθαρισμό και ληξιαρχείο…Εκτός από Αθήνα και Θεσσαλονίκη, δεν υπήρχαν πουθενά (σ.σ. στους δήμους) ούτε ιατρεία, ούτε πολιτιστικός σύλλογος, ούτε ΡΟΔΑ, πουθενά τίποτα. Ήταν πραγματικά (οι δήμοι) υποχείρια. Το κράτος της Αθήνας ήτανε δυνατό. Και έκαναν αγώνες για να υπάρξει αυτό που λέμε διοικητική αυτοτέλεια και οικονομική αυτοδυναμία. Μόνο έτσι μπορεί η Αυτοδιοίκηση να πάει μπροστά».