Γιάννης Παρασκευάς: ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΧΡΗΜΑ = ΧΡΗΜΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο Γιάννης Παρασκευάς

Μας αναποδογύρισαν την πυραμίδα. Προσπάθειες πολλών ετών με επιμονή και υπομονή, με τη χρήση των διαύλων της Παγκόσμιας πληροφόρησης, μας έπεισαν για τη μία και μόνη δική τους αλήθεια, το χρήμα κυβερνά τον κόσμο.

Το χρήμα καθυπόταξε την πολιτική και έγινε υπηρέτης του χρήματος.
Ήταν η αλήθεια την οποία έπρεπε να πιστέψουμε, ήταν η αλήθεια που ήλθε και εγκαταστάθηκε στον εγκέφαλό μας με την Παγκοσμιοποίηση, μαζί με όλα τα υπόλοιπα ωραία, τη μεταφορά πλούτου, εργασίας, την εξατομίκευση, τη δουλοκτησία του διαδικτύου, την απαξίωση της όποιας μορφής συλλογικότητας και την παγίωση ως ορθότερου πολιτεύματος, αυτό της Εκλογικής Μοναρχίας.

Η αλήθεια είναι κάπου αλλού, το χρήμα δεν κυβερνά αυτοτελώς, το χρήμα κυβερνά μέσω των εντεταλμένων οργάνων του, αυτά τα όργανα αποφασίζουν για τη ροή του πλούτου, κατ’ εντολή των πραγματικών ιδιοκτητών του πλούτου - χρήματος, διαμορφώνουν εκείνο ή το άλλο θεσμικό πλαίσιο για τη ροή, την κίνηση, την κερδοφορία του άυλου πλούτου, κατ’ εντολή των αποκαλούμενων Αγορών.

Το χρήμα κινείται, κερδίζει, οδηγεί τις οικονομικές συναλλαγές, πάντα όμως μέσα στο πλαίσιο που ορίζουν οι Νόμοι, η λειτουργία των χρηματιστηρίων, των Τραπεζών, το σύνολο του αποκαλούμενου χρηματοπιστωτικού Συστήματος, λειτουργούν σε θεσμικά πλαίσια, που ψήφισαν τα Κοινοβούλια των Εκλογικών Μοναρχιών, ή άλλων καθεστώτων.

Απλά δεν μπορεί το χρήμα να κυβερνά, όπως μας έχουν κάνει να πιστέψουμε, χωρίς να υπάρχει το κατάλληλο θεσμικό πλαίσιο.
Τα θεσμικά πλαίσια καθορίζονται με πολιτικές αποφάσεις, αυτό από μόνο του σημαίνει, ότι η πολιτική αποφασίζει και το χρήμα οφείλει να υπακούει στους κανόνες που θεσπίζονται.

Το χρήμα, από την εποχή της πρώτης του ανακάλυψης και χρήσης του, ήταν απλό μέσο συναλλαγής, οι αλλαγές των διαφόρων κοινωνικό-πολιτικών συστημάτων, επέφεραν πάντοτε και αλλαγές στη χρήση του χρήματος ως μέσου συναλλαγών.

Οι εκάστοτε πλουτοκράτες, φεουδάρχες - φύλαρχοι - Βασιλείς - Αυτοκράτορες - Ιερατείο, έδιναν σκληρές μάχες για τη διατήρηση των προνομίων τους.

Στα αρχικά κράτη - πόλεις, στα μετέπειτα βασίλεια, στις Αυτοκρατορίες, στα Εθνικά Κράτη, δια πυρός και σιδήρου οι κρατούντες διατηρούσαν την ιδιοκτησία και τον πλούτο και στο διάβα των αιώνων, δεν είναι λίγες οι κοινωνικές συγκρούσεις για την αλλαγή αυτών των καθεστώτων.

Από τον Μεγάλο Πόλεμο και μετά, τους ιδιοκτήτες του χρήματος και μετά τη δημιουργία των Υπερεθνικών θεσμών, δεν τους ικανοποιούσε η χρήση του χρήματος ως μέσου συναλλαγών και η χρήση του να διέπεται από κανόνες και θεσμούς που άλλοι καθόριζαν.
Αποφάσισαν να ορίζουν οι ίδιοι τους κανόνες, χρησιμοποίησαν τον πλούτο τους - το χρήμα και τις εκλογικές διαδικασίες για την επιτυχία του στόχου τους.
Πρώτο βήμα, έγιναν μέτοχοι και ιδιοκτήτες όλων των μέσων πληροφόρησης, μπορούσαν έτσι να διαμορφώνουν την κοινή γνώμη και να προβάλλουν και να προωθούν αυτούς που επέλεξαν και θεωρούσαν ότι πολιτικά, θα λειτουργούν και θα εκτελούν τις εντολές τους.
Το σύστημα της Εκλογικής Μοναρχίας, θα γινόταν όργανο στα χέρια τους, εκεί που δεν βόλευε φύτευαν δικτάτορες και φασιστικά καθεστώτα.
Συμπερασματικά, το χρήμα δεν μπορεί μόνο του να κυβερνά, χωρίς πολιτικούς υπηρέτες, υπόβαθρο της λειτουργίας του χρήματος είναι η θεσμοθέτηση κανόνων και θεσμών.
Οι πολιτικοί μας είναι αυτοί που δίνουν το δικαίωμα στους πλουτοκράτες να καθορίζουν τη δική μας ζωή, η πολιτική είναι αυτή που έχει τις δυνατότητες και το χρέος να κυβερνά, δεν μπορεί όμως, γιατί οι εκπρόσωποί της, είναι υπηρέτες άλλων αφεντικών και όχι του Λαού.