Γιώργος Γεωργαλλίδης: Τρία χρόνια μετά-Όταν η σκόνη κάθεται και η αλήθεια παραμένει θαμμένη

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο Γιώργος Γεωργαλλίδης
Γεωπόνος
Υποψήφιος Σύνεδρος ΠΑΣΟΚ
Μέλος ΠΑΣΟΚ / Τομέα Αγροτικής Ανάπτυξης

Πέρασαν τρία χρόνια. Λένε πως ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός, αλλά στην περίπτωση των Τεμπών, λειτούργησε ως μεγεθυντικός φακός της συστηματικής μας σήψης. Σήμερα, την ώρα που κανείς από τους πραγματικά υπεύθυνους δεν έχει χάσει τη θέση του, οι θέσεις των συμφοιτητών μας στα αμφιθέατρα παραμένουν άδειες — μια βίαιη υπενθύμιση πως στην Ελλάδα του 2026, η επιβίωση σε ένα τρένο παραμένει θέμα τύχης.

Σύμβαση 717 και Ευρωπαϊκή Εισαγγελία: Αν η τηλεδιοίκηση είχε ολοκληρωθεί, τα παιδιά μας θα ζούσαν. Τα πορίσματα της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας ήταν καταπέλτης, δείχνοντας ξεκάθαρα πολιτικά πρόσωπα για τη διαφθορά που οδήγησε στην τραγωδία.

Το Έγκλημα της Συγκάλυψης και η Ασυλία Καραμανλή

Η στάση της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας είναι ένα διαρκές έγκλημα κατά της αλήθειας. Από το αδικαιολόγητο «μπάζωμα» του χώρου, μέχρι την προκλητική προστασία πολιτικών προσώπων, η συγκάλυψη έγινε επίσημη κρατική πολιτική. Παρά τα συντριπτικά στοιχεία, η κυβερνητική πλειοψηφία της ΝΔ λειτούργησε ως συλλογικός δικαστής, σπεύδοντας να αθωώσει τους δικούς της. Η σκανδαλώδης κάλυψη στον Κώστα Αχ. Καραμανλή και η άρνηση άρσης της ασυλίας του, την ώρα που 57 ψυχές ζητούν δικαίωση, αποτελεί την πιο μαύρη σελίδα αυτής της συγκάλυψης. Θυσίασαν τη δικαιοσύνη για να σώσουν έναν υπουργό.

Το Δικαίωμα στη Φωνή και οι Φετινές Πορείες

Είναι δείγμα μικροψυχίας η προσπάθεια απαξίωσης γονέων, όπως η Μαρία Καρυστιανού. Ένας γονιός που έχασε το παιδί του έχει κάθε δικαίωμα να μιλάει, να φωνάζει και να διεκδικεί δικαιοσύνη από οποιοδήποτε μετερίζι επιλέξει, είτε αυτό είναι ο δρόμος είτε η πολιτική σκηνή. Η ενασχόληση με τα κοινά δεν μειώνει το βάρος της απώλειας, ούτε το δίκαιο του αγώνα τους.

Φέτος, οι πορείες μπορεί να μην είχαν τον περσινό πρωτόγνωρο όγκο, αλλά η σημασία τους ήταν τεράστια. Σε μια κοινωνία που το σύστημα θέλει να «κουράσει», οι χιλιάδες φοιτητές που βγήκαν ξανά στον δρόμο απέδειξαν ότι η οργή έγινε πλέον συνείδηση. Δεν είναι πια το πρώτο σοκ, είναι η μεθοδική άρνηση να συμβιβαστούμε με τα ψίχουλα των εξεταστικών επιτροπών.

Τρία χρόνια μετά, η ελπίδα για αλήθεια παραμένει ζωντανή μέσα από εμάς. Χρωστάμε στη μνήμη των αδικοχαμένων παιδιών να μη συμβιβαστούμε με το έγκλημα!