Δώρα Σπανού: Όταν οι νέοι γυρίζουν την πλάτη στους θεσμούς, μήπως πρέπει πρώτα να κοιτάξουμε, τι τους έχουμε δείξει;

Rodiaki NewsRoom

Γράφει η Δώρα Σπανού*

Η συμπεριφορά των μαθητών του ΕΠΑΛ Ρόδου, στον πρόσφατο καθιερωμένο σχολικό αγιασμό, δεν είναι απλώς μια πράξη αγένειας, αδιαφορίας ή «νεανικής αντίδρασης». Είναι μια πραγματικότητα, που αν θέλουμε στ' αλήθεια να καταλάβουμε, πρέπει να τη δούμε ως σύμπτωμα μιας βαθύτερης κοινωνικής απογοήτευσης.

Γιατί ένας νέος άνθρωπος, να γυρίσει την πλάτη στους θεσμούς; Τι έχει ακούσει, τι έχει δει και τι έχει βιώσει, ώστε να αισθάνεται ότι αυτοί που στέκονται απέναντί του, δεν εκφράζουν τίποτα από όσα εκείνος χρειάζεται, φοβάται ή ονειρεύεται; Οι νέοι, μεγαλώνουν μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο αντιφάσεις. Τους μιλάμε για αξίες, ενώ βλέπουν συχνά την αδικία να επιβραβεύεται.

Τους μιλάμε για προσπάθεια, ενώ συναντούν πελατειακές σχέσεις, αναξιοκρατία και ανισότητες. Τους λέμε να κάνουν όνειρα, ενώ γνωρίζουν ότι ένα πτυχίο, δεν εγγυάται μια αξιοπρεπή ζωή.

Τους ζητάμε σεβασμό στους θεσμούς, ενώ οι ίδιοι πολλές φορές, βλέπουν τους θεσμούς να μην σέβονται τον άνθρωπο, να μην σέβονται τα όνειρά του και την ίδια τη ζωή.

Και κάπου εκεί, γεννιέται η απογοήτευση. Στην αρχή είναι θυμός. Μετά αμφισβήτηση. Ύστερα ειρωνεία. Και στο τέλος, ίσως το πιο επικίνδυνο απ’ όλα: Απάθεια. Γιατί ο θυμός, σημαίνει ακόμη ότι νοιάζεσαι.

Η αδιαφορία όμως, σημαίνει ότι έχεις αρχίσει να πιστεύεις πως τίποτα δεν αλλάζει. Ένας νέος που φωνάζει, μπορεί ακόμη να ελπίζει και γι' αυτό διεκδικεί. Ένας νέος που γυρίζει την πλάτη.... λέει "δεν θέλω σας ακούω πια". Αλλά ο νέος που σταματά να περιμένει, να ονειρεύεται και να ελπίζει, είναι το πραγματικό κοινωνικό μας καμπανάκι. Και αυτή η απογοήτευση δεν αφορά μόνο το σχολείο ή την πολιτική. Αφορά την οικογένεια, την εργασία, την κοινωνία, τις σχέσεις, το μέλλον.

Αφορά μια ολόκληρη γενιά, που βομβαρδίζεται καθημερινά από εικόνες επιτυχίας, πλούτου κι ευτυχίας, ενώ πολλές φορές δυσκολεύεται να βρει νόημα, ασφάλεια και πραγματική ανθρώπινη σύνδεση.

Δεν πρέπει λοιπόν να ρωτήσουμε μόνο: "Γιατί οι νέοι μας γύρισαν την πλάτη;" Πρέπει να ρωτήσουμε και κάτι πολύ πιο δύσκολο:

«Τι κάναμε εμείς, ώστε να μη θέλουν πια να μας κοιτάξουν; Να μην θέλουν να μας ακούσουν;» Γιατί η κοινωνία που χάνει την εμπιστοσύνη των νέων της, δεν χάνει απλώς τον σεβασμό τους. Χάνει σιγά-σιγά το μέλλον της. Και ίσως το μεγαλύτερο χρέος μας, δεν είναι να τους μάθουμε να υπακούν. Είναι να τους δώσουμε έναν λόγο να πιστέψουν, να συμμετέχουν, να διεκδικούν, να ονειρευτούν και να αγαπήσουν ξανά τη ζωή.

*Σύμβουλος ψυχικής υγείας Transactional Analysis Relesensipe coach ICM Academy MBSR mind fullness techniques-ΕΚΙΣΥΠ Εκπαίδευση στην Συνθετική παιγνιόδραση: Δημιουργική θεραπευτική προσέγγιση μέσω Τέχνης- Εμψυχωσις.