Ηλίας Καραβόλιας: Η τεχνητή νοημοσύνη των άκρων του συστήματος

Rodiaki NewsRoom

Του Ηλία Καραβόλια

Τα νέα εκλογικά αποτελέσματα στη Γερμανία πρέπει να τα δούμε όχι μόνο ως εθνικό και ευρωπαϊκό φαινόμενο: είναι και η παγκόσμια συμβολική αναπαράσταση του ακραίου λόγου, του «παρανοϊκού» μηνύματος που αμπαλάρεται με τη λογική, την κανονικότητα και το φυσιολογικό.

Δείτε τις πρόσφατες δηλώσεις Τραμπ: το μόνο ερώτημα του λέει είναι «αν και πότε θα ανατινάξω ολόκληρο το Ιράν» - την ώρα που οι μικρομεσαίοι και οι εργαζόμενοι σε ΕΕ και ΗΠΑ βλέπουν την τιμή των καυσίμων στα πρατήρια της Ευρώπης και της Αμερικής, αλλά και το κόστος ζωής στα ύψη.

Αφού ο πλανητάρχης όμως μπορεί να πατήσει το κουμπί της εξαφάνισης του «κακού Ιράν» τότε γιατί οι κοινωνίες της ακρίβειας να μην «εκλογικεύουν» την άνοδο της άκρα δεξιάς παντού, όπως και εδώ στην Ελλάδα;

Να ξέρουμε κάτι: αυτή η «συνθηκολόγηση» είναι το χειρότερο που μπορούσε να συμβεί, αφού μέσα στην πλασαρισμένη κανονικότητα και σταθερότητα της δημοσιονομικής ορθοδοξίας, κάτω από τα εθνικά πλεονάσματα και τον παγκόσμιο πληθωρισμό που συντηρεί και η υπερκατανάλωση, το ακραίο λαϊκιστικό ρεύμα εθνικιστών και νεοφασιστών, θα γίνεται ολοένα και περισσότερο μέρος του «κανονικού» (μέχρι να φθάσει και ο κεντρώος οικογενειάρχης που ακριβαίνει η ζωή του, να πει «σωστά τα λένε ο Κασιδιάρης και η Λεπέν»).

Θα είναι δηλαδή το σκηνικό κάτι σαν την αποδοχή στα cookies: δεν ψηφίζω μεν νεοφασίστες, αλλά τους ακούω, τους αποδέχομαι, αφού είναι παράγωγο του όλου συστήματος.

Μην γελιόμαστε όμως: στήθηκε κάτω από τα πλούτη και τα οράματα του Musk και των ομοίων του, κάτω από τον τραμπισμό και την ορμή του, ένας soft ακροδεξιός πολιτικός χώρος (σε ΕΕ και ΗΠΑ) που δεν κάλυψε κανένα κενό: απλά ενδύθηκε το λαϊκό στοιχείο, ως απόλυτα νομιμοποιημένος από τους ψηφοφόρους.

Ενώνει έθνος, φυλή, θρησκεία και μίσος ενώ ταυτόχρονα αναμιγνύει πρόοδο, καινοτομία και την τεχνητή νοημοσύνη: πότε ως προϊόν που στήνει φόβο και ολοκληρωτισμό, και πότε ως σωτήριο μέσο για στρατιωτικό υλικό, drones και αποτροπή εξτρεμιστών/εχθρών (και τα κουρασμένα μυαλά των πολλών, πλέον και της αναλογικής εποχής, δέχονται και τα δύο ενδεχόμενα).

Και μπορεί οι κυβερνήσεις (όπως η δική μας) να θέλουν να εξισώσουν τον αριστερό ουτοπισμό και τον λαϊκισμό ριζοσπαστικών δυνάμεων ως «αντίστοιχο φαινόμενο του ακροδεξιού φασισμού στην Ευρώπη, όμως ατύχησαν: δεν πνέει τα λοίσθια μόνο η άκρα αριστερά, αλλά η αριστερά η ίδια ως κινηματική αξία.

Ας είμαστε ειλικρινείς: το ακροδεξιό ρεύμα του εθνικισμού και της μισαλλοδοξίας δεν αφορά μόνο π.χ. αντιμεταναστευτικά αντανακλαστικά ή υπερπατριωτισμό και αγανάκτηση των πολλών με την woke agenda, τον δικαιωματισμό και τις λοιπές δήθεν «προοδευτικές» διεθνιστικές τάσεις.

Να μιλήσουμε ξεκάθαρα: είναι ο δεξιός και νεοφιλελεύθερος καπιταλιστικός κυρίαρχος τρόπος διακυβέρνησης που απαξιώνει δημόσια αγαθά και ιδιωτικοποιεί κοινωνικό κράτος (για να φτιάξει drones και να αγοράσει εξοπλιστικά).

Είναι η μιλιταριστική εκδοχή του πληθωρισμού και της ακρίβειας που σπέρνει η Αμερική παντού στον πλανήτη και στις ζωές των εργαζομένων.

Είναι αυτή η κυρίαρχη ταξική πολιτική, όπως εδώ στην Ελλάδα, που εμμένει στην άτεγκτη δημοσιονομική ορθοδοξία (διότι δήθεν ευνοεί τους πάντες αλλά απλά φράζει τους κάτω να μην ανέβουν πάνω, οπότε και συντηρεί ανισότητες).

Αυτά είναι που κάνουν τον βίο δύσκολο για τους πολλούς. Γιατί μπορεί το μεταναστευτικό πρόβλημα, το ενεργειακό κόστος και η Κίνα με την εμπορική της πονηριά, να συμβάλλουν στην αποβιομηχάνιση της Γερμανίας και σε απολύσεις, αλλά και αυτά έχουν όνομα, έχουν ρίζα και προέρχονται από το ισχυρότερο δόγμα της ανθρώπινης ιστορίας: την νεοφιλελεύθερη λογική του «ελεύθερη και αρρύθμιστη αγορά σημαίνει αποτελεσματικότητα και ανάπτυξη για όλους».

Ας προσέξουμε διότι αυτό το δόγμα γεννάει ανισότητες και αυτές γεννάνε τον κίνδυνο της ακραίας πολιτικής εθνικιστών και μισαλλόδοξων, της πλέον επικίνδυνης τεχνητής νοημοσύνης που αιώνες τώρα μοιράζει ο καπιταλισμός στις κοινωνίες…