Αγαπητός Ξάνθης: Ο πολιτικός πολιτισμός στο ύψος του

Rodiaki NewsRoom

Η περίπτωση της παρουσίας της Ντόρας Μπακογιάννη στην κηδεία της Μαργαρίτας Παπανδρέου

Γράφει ο
Αγαπητός Ξάνθης
Αρχιτέκτονας

Υπάρχουν φωτογραφίες που δηλώνουν χίλια νοήματα μέσα από τους εκπεμπόμενους συμβολισμούς.

Μια από τις φωτογραφίες που δηλώσαν ένα σημαντικό πολιτικό πολιτισμό, στην εποχή της καταβύθισης του ποιοτικού λόγου είναι η στιγμή που η κ. Ντόρα Μπακογιάννη με συνοδεία τον σύζυγό της εισέρχεται στο νεκροταφείο για την τελετή ταφής της Μαργαρίτας Παπανδρέου, της γυναίκας που έβαλε στο ελληνικό κάδρο την «γυναίκα». Είναι ένα ενσταντανέ που η αναφερόμενη φωτό ανοίγει ένα διάλογο που τόσο έχει κρυφτεί κάτω από τις μικροκομματικές ή και μεγαλοκομματικές διαμάχες επικράτησης στη σκληρή αρένα της πολιτικής και κομματικής ύπαρξης.

Συμπληρωματικά αναφέρεται ενδεικτικά ότι, αυτή η φωτο «οπισθοχώρησε άτακτα» μέσα από την κοινή παραζάλη του θανάτου του λαϊκού τραγουδιστή σ' ένα ιατρικό κέντρο και η ανάλογη αποκάλυψη της παραλειτουργίας όλων αυτών των αισθητικών κέντρων με ύποπτες και επικίνδυνες συνέπειες για τη χώρα μας.

Κάθε εικόνα μπορεί να δημιουργήσει αισθητική, δηλαδή μια συγκίνηση όχι απλά ως μια κίνηση των ψυχικών μας τάσεων αλλά ως ένας ψυχισμός ο οποίος αλλάζει ποιοτικά τα υπάρχοντα δρώμενα. Και ποιοτικά αλλάζει, άμα οι ψυχικές δυνάμεις συγκλίνουν και εναρμονίζονται με «το ωραίο, το κάλλος», δηλαδή στην έξαρση για την ανακάλυψη της 69% αίσθησης. Είναι η στιγμή όπου η ανάταση μετατρέπεται σε ευφορία προσφέροντας ζωτικότητα, κρίση και αισθητική αξία.

Και όπως έλεγε ο Παπανούτσος «η αισθητική είναι μια αξία που δεν ενυπάρχει μέσα σε ό,τι παριστάνει, εκφράζεται, συμβολίζεται, καταγράφεται αλλά γεννιέται μόνο όταν το περιεχόμενο τούτο ενωθεί με την παραστατική, την εκφραστική, τη συμβολική μορφή και μέσα από αυτήν προσφερθεί στην αισθητική μια εμπειρία ως μια αξία η οποία αποδίδει σημασία διαρκείας και σύγκρισης».

Πράγματι η παρουσία της κας Μπακογιάννη σηματοδοτεί την υπέρβαση μιας στείρας πολιτικής αντιπαράθεσης μετά των δύο οικογενειών οι οποίες κυριαρχούν στον πολιτικό στίβο της χώρας τις τελευταίες πολλές δεκαετίες.

Μνημειώδεις είναι οι αντιπαραθέσεις του Ανδρέα Παπανδρέου, τ. συζύγου της Μαργαρίτας με τον πατέρα Κωνσταντίνο της Ντόρας και του νυν πρωθυπουργού της Ελλάδας, Κυριάκου Μητσοτάκη. Όπως και να έχει η φωτό της τιμητικής παρουσίας της Ντόρας Μπακογιάννη στην κηδεία της Μαργαρίτας Παπανδρέου σηματοδοτεί, φωτίζει την ανθρώπινη γέφυρα τη στιγμή του επέκεινα. Είναι η στιγμή της αποδοχής της απομάκρυνσης των ωριαίων παθών για να βρει κάποιος/α τον ανθρώπινο γαλήνιο χαιρετισμό προς την άγνωστη ΕΔΕΜ.

Ο καθηγητής Umberto Eco έκανε αναφορά για «το έντονο παιχνίδι επικοινωνίας στην πολίτικη κατά το οποίο το ψέμα, η εξαπάτηση, η σκόπιμη παραμόρφωση, η συγκινησιακή υπογράμμιση, το ρητορικό μασκάρεμα συνυπάρχουν με το πάθος προς τον αντίπαλο». Και ιδού η αναδυόμενη ερώτηση: (γιατί εφόσον οι πολιτισμοί ενδιαφέρονται για την γλώσσα, το «είναι», τη συμπεριφορά, γιατί ακόμη και σήμερα οι αντιπαραθέσεις υπάρχουν και μάλιστα τώρα εντονότερες, επικοινωνιακές μέσα από συμβολισμούς και εικόνες;]

Και η απάντηση για την περίπτωσή μας ότι η δική μας «εικόνα» παράγει το αποτέλεσμα της απόρριψης της πλαστής συνθηματολογίας περνώντας στο μήνυμα της απόδοσης και της εκχώρησης του συναισθήματος της εκτίμησης και του σεβασμού. Αυτά που κάνουν το άτομο να είναι υπερήφανο και γνωστικό, να συμπεριφέρεται και να χαίρεται ή να λυπάται, να γελάει ή να κλαίει.

Αλίμονο εάν το ρομπότ καταλάβει τη συγκίνηση της αισθήματος σε μια ουτοπία που συγγενεύει με τη υφιστάμενη δυστοπία. Είναι στο χέρι μας συνεπώς, να καθορίσουμε το μέλλον των παιδιών μας φτάνει στην πορεία μας να μην δημιουργήσουμε κάτι που εξ ορισμού δεν μπορεί να ελεγχθεί.

Γιατί τότε ούτε σύμβολα θα υπάρχουν, ούτε αμφισβητήσεις, ούτε αισθήματα παρά μόνο η «χειραγωγική ελευθερία». Θα είναι ένα είδος «κουτί» ελευθερίας, όπου το άτομο ΔΕΝ θα μπορεί να νομοθετεί, να έχει την αυτοδιάθεσή του και να αποφασίζει ο ίδιος για τα σημαντικά που καθορίζουν τον βίο και την κοινωνία. Συνεπώς η κοινωνική αντανάκλαση του πολιτικού πολιτισμού που αποδίδει πλούσια η πρόσφατη παρουσία της Ντόρας Μπακογιάννη στην κηδεία της Μαργαρίτας Παπανδρέου θα μετατραπεί σ' ένα χαρτί με λευκό φόντο χωρίς πρόσωπα, χωρίς συγκίνηση όμως με γεμάτο διαχειριστικό μοτίβο και άκαμπτες ψηφιακές γραμμές.

Όχι παρακαλώ, δεν θα πάρω!