Ο φουστανελάς... ζωγράφος

Καθώς η πρώτη ακτίνα του ηλίου χάιδευε τα καταγάλανα αιγαιοπελαγίτικα νερά μια απίστευτη πανδαισία, αρμονίας, λευκότητας, παιδικότητας και αισθητικής πλημμύριζε την ψυχή του μικρού Θεόφιλου Χατζημιχαήλ, και μαζί με τις "αναπνοές" των χρωμάτων που χρησιμοπ

Καθώς η πρώτη ακτίνα του ηλίου χάιδευε τα καταγάλανα αιγαιοπελαγίτικα νερά μια απίστευτη πανδαισία, αρμονίας, λευκότητας, παιδικότητας και αισθητικής πλημμύριζε την ψυχή του μικρού Θεόφιλου Χατζημιχαήλ, και μαζί με τις "αναπνοές" των χρωμάτων που χρησιμοποιούσε ο αγιογράφος παππούς του, δημιουργούσε μια "μέσα φωνή" που τον ώθησε να ξεκινήσει να ζωγραφίζει, ενώ μόνο αυτή τη φωνή "άκουγε" ως το τέλος της ζωής του.

Από αυτές τις «μέσα φωνές» που «ιστορήθηκαν» σε πίνακες, αυτού του λαϊκού ζωγράφου, καταστράφηκαν, όπως διαβάσαμε στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» της 20ης Ιανουαρίου 2011 οι 86, καθώς οι «υπεύθυνοι» εγκατέλειψαν τόσο τους πίνακες όσο και το Μουσείο του ζωγράφου στην Βαρειά της Λέσβου.

Κάθε σχολιασμός περιττεύει, όμως η δική μας «μέσα φωνή» επιβάλλει να μην λησμονούν, όσοι γνωρίζουν, ποιος ήταν ο Θεόφιλος και κυρίως να μάθουν γι' αυτόν όσοι δεν ξέρουν.