Θα μπορούσε σήμερα ο Ελευθέριος Βενιζέλος(;)

Rodiaki NewsRoom

Του
Hλία Κ. Κυπραίου
πολιτευτή Δωδεκανήσου

Κατά καιρούς διατυπώνεται καλοπίστως, ακόμη και από διακεκριμένους ιστορικούς με πολυσέλιδα κείμενά τους, η άποψη ότι, για να βγει η Ελλάδα από τη δεινή κρίση που μαστίζεται, απαιτείται η επανεμφάνιση ενός νέου Ελευθερίου Βενιζέλου.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι ιστορικοί αυτοί κινούνται από πατριωτικά ελατήρια, εκφράζουν την αγωνία τους για την περαιτέρω πορεία και το μέλλον αυτής της χώρας και ότι η ιστορική συγγραφή τους είναι προϊόν αγάπης για την Ελλάδα και όχι εγκεφαλικής επιστημοσύνης.
Καταρχήν οι επεμβάσεις του στρατού στα πολιτικά μας πράγματα είναι αδιανόητες, ανεξάρτητα από τα κίνητρα τα οποία οι εκάστοτε επαναστάτες επικαλούνται. Δεν υπάρχουν “καλά” και “κακά” στρατιωτικά κινήματα.

Συνεπώς, η επέμβαση του Στρατιωτικού Συνδέσμου το 1909 στα πολιτικά μας πράγματα, υπήρξε τουλάχιστον ατυχές γεγονός, αντικειμενικά κρινόμενο ως εξής:
Το 1909 Βασιλιάς στην Ελλάδα ήταν ο Γεώργιος Α’, ο οποίος, καθ’ ομολογία ακόμη και των σφοδρότερων πολέμιων του Θεσμού, υπήρξε σώφρων, νουνεχής και συνετός, παρά τα αναπόφευκτα και συνήθη εξωσυζυγικά “παραστρατήματα”, τα οποία μάλιστα, κατά κοινή ομολογία, έχουν καταστεί στην εποχή μας ανεκτά, συγγνωστά και σχεδόν επιβεβλημένα για έναν ολοκληρωμένο ηγέτη.
Επί Βασιλείας του Γεωργίου Α’ έγιναν οι νικηφόροι για την Ελλάδα Βαλκανικοί Πόλεμοι, του 1912-1913, με αρχιστράτηγο τον τότε διάδοχο και μετέπειτα Βασιλιά Κωνσταντίνο Α’, ο οποίος ανήλθε στο Θρόνο ύστερα από τη δολοφονία του Γεωργίου Α’, στη Θεσσαλονίκη το 1913, όπου είχε μεταβεί για να επισημοποιήσει, με την παρουσία του, την ελληνική κυριαρχία στη Μακεδονία, όπως άλλωστε έκαναν κατά τα διεθνώς κρατούντα και “ειωθότα” και οι Έλληνες Βασιλείς, όταν έφθασαν στη Ρόδο κατά την Ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου το 1948, αφού προηγουμένως είχε αναλάβει καθήκοντα Στρατιωτικού Διοικητή Δωδεκανήσου ο θείος του βασιλιά Παύλου, Ναύαρχος Περικλής Ιωαννίδης.
Tα ιστορικά αρχεία αναφέρουν ότι ο Βασιλιάς Γεώργιος Α’ ήταν εναντίον της συμμετοχής της Ελλάδας στη συμμαχία της Αντάντ (Εγκάρδια Συνεννόηση), διότι, όπως μετέπειτα απεδείχθη, ορθώς αντετίθετο, αφού η Ελλάδα είχε ήδη απελευθερώσει και ασκούσε πλήρη κυριαρχία στη Μακεδονία, τη Δυτική Θράκη, τα νησιά του Αιγαίου και όλο το Αιγαίο Πέλαγος.

Σημειωτέον ότι η σύζυγος του Βασιλιά Γεωργίου Α’ Βασίλισσα Όλγα, ήταν βαθύτατα θρησκευόμενη Ρωσίδα και δεν είχε καμιά σχέση με τη Γερμανία του Κάϊζερ.
Όταν ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος, συνεχίζοντας την πολιτική της ουδετερότητας του Γεωργίου Α’, ετάχθη κατά της εμπλοκής της Ελλάδας στον πόλεμο, οι προπαγανδιστές της Αντάντ εκμεταλλευόμενοι το γεγονός ότι η Βασίλισσα Σοφία ήταν αδελφή του Κάϊζερ, διέδιδαν ότι η ουδετερότητα της Ελλάδας εξυπηρετεί δήθεν τα συμφέροντα της Γερμανίας.

Ο πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος, υπέρμαχος της για πρώτη φορά από τον Ιωάννη Κωλέττη διακηρυχθείσας “Μεγάλης Ιδέας”, πίστεψε ότι η συμμετοχή - εμπλοκή της Ελλάδας στον πόλεμο και στο πλευρό της Αντάντ, θα δικαίωνε τις προσδοκίες των Ελλήνων για την ανάκτηση της σκλαβωμένης μέχρι σήμερα πρωτεύουσάς τους, όπως άλλωστε συνέβη και συμβαίνει για όλους τους πολιτισμένους λαούς που ανέκτησαν τις πρωτεύουσές τους.

Ως εκ τούτου, το 1915, επήλθε διαφωνία μεταξύ Βασιλιά και πρωθυπουργού για την εμπλοκή ή μη της Ελλάδας στον πόλεμο.
Η Ελλάδα του 1915 είχε έναν συμπαγή πληθυσμό πέντε περίπου εκατομμυρίων κατοίκων πλήρως, καλώς ή κακώς, ενημερωμένο που είχε διαμορφωμένη και εμπεδωμένη την άποψη της μη συμμετοχής στον πόλεμο, δεδομένου ότι αυτός έβαινε πλέον προς τη λήξη του.

Επειδή η Αντάντ ήθελε την “πάση θυσία της Ελλάδας” συμμετοχή της στον πόλεμο, εγκατέστησε στη Θεσσαλονίκη, με στρατιωτικό κίνημα, παράλληλη κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Ελευθέριο Βενιζέλο, επιτιθέμενη με βομβαρδισμούς κατά της Αθήνας και του Πειραιά, προκειμένου να εκδιώξει τον αντιτιθέμενο στον πόλεμο Βασιλιά και την ελληνική κυβέρνηση.
Κατά τη νόμιμη άμυνα που πρόβαλε τότε η Αθήνα, σκοτώθηκαν περίπου 300 Γάλλοι στρατιώτες, με μηδαμινές σχεδόν ελληνικές απώλειες, διότι οι Γάλλοι, πεπεισμένοι ότι η ελληνική πρωτεύουσα θα έπεφτε αμαχητί, δεν διέθεσαν αξιόλογη στρατιωτική δύναμη.
Κατόπιν, Άγγλοι και Γάλλοι, προέβησαν σε πολύμηνο αποκλεισμό της Ελλάδας, με συνέπεια να επέλθει πραγματικός λιμός και όπως χαρακτηριστικά αναφέρει στην ιστορία του ο Σπύρος Μαρκεζίνης, “εγώ που ήμουν πολύ επιλεκτικός και είχα απέχθεια για ορισμένα φαγητά, κατά τον αποκλεισμό έτρωγα πλέον τα πάντα”.
Τότε, το 1916, επακολούθησε και ο καταδικαστέος από όλο τον πολιτισμένο κόσμο σκοταδιστικός αφορισμός του Ελευθερίου Βενιζέλου, στο Πεδίο του Άρεως.

Εν τέλει, η Αντάντ πέτυχε το σκοπό της να εμπλέξει την Ελλάδα στον πόλεμο και με τη Συνθήκη των Σεβρών συμφωνήθηκαν τα ακόλουθα:
α) δεν ανακτήσαμε την πρωτεύουσά μας, μολονότι αυτό ήταν το “δέλεαρ” εκ μέρους των “συμμάχων” μας για την εμπλοκή μας στην πολεμική περιπέτεια.

β) δεν πήραμε τα Δωδεκάνησα, τα οποία κατακυρώθηκαν στην Ιταλία, θλιβερό γεγονός που αποτέλεσε αιτία της ρήξης των φιλικών σχέσεων του Σκεύου Ζερβού με τον Ελευθέριο Βενιζέλο.
γ) δεν πήραμε την Κύπρο, ούτε τη Βόρειο Ήπειρο. Αντίθετα, παραχωρήσαμε οικειοθελώς το αξιόλογο τουριστικό νησί Σάσων στην Αλβανία, με την “εύλογη” αιτιολογία ότι θα έπρεπε και η Αλβανία να έχει ένα νησί, με συνέπεια τις σημερινές έωλες “διεκδικήσεις” της στο Ιόνιο.
δ) δεν πήραμε την Κύπρο.
ε) Ανακτήσαμε, κατά πλήρη κυριότητα. μόνο την Ανατολική Θράκη και μία “εντολή” να αποβιβάσουμε, το 1919, με δικές μας δαπάνες, 350.000 στρατό στη Μικρά Ασία, με την “υπόσχεση” της διεξαγωγής, μετά την παρέλευση πενταετίας, δημοψηφίσματος για αυτονομία της Σμύρνης, όπου στην ευρύτερη περιοχή πλειοψηφούσε το τουρκικό στοιχείο.
Φυσική και αναπόφευκτη συνέπεια ήταν η Μικρασιατική Καταστροφή και η Συνθήκη της Λωζάνης, το 1923, με διαπραγματευτή τον Ελευθέριο Βενιζέλο, δυνάμει της οποίας χάσαμε όχι μόνο την Ανατολική Θράκη, αλλά και τα νησιά Ίμβρο και Τένεδο, επειδή τα ζήτησε ο Ισμέτ Ινονού για την ασφάλεια των Στενών.

Συμφωνήθηκε επίσης, πέραν της “ανταλλαγής των πληθυσμών” και κάτι άλλο που ομολογώ ότι μόλις πρόσφατα πληροφορήθηκα, διότι η Αρχιεπισκοπή Αθηνών δεν ήταν σε θέση να μού το εξηγήσει.
Συναντώ παντού στην Ευρώπη όλους τους ορθόδοξους κληρικούς να κυκλοφορούν χωρίς ράσα και μερικοί μάλιστα να φορούν μπουφάν, τζιν κ.λπ.
Αυτοί οι παπάδες δεν ανήκουν στην ελληνική εκκλησία, αλλά στο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως και με τη Συνθήκη της Λωζάνης απαγορεύεται ρητά και επί ποινή να φέρουν ράσα, εξαιρουμένου μόνον του Πατριάρχη.

Μολονότι είναι γνωστό ότι δεν διακρίνομαι για θρησκοληψία, εντούτοις θεωρώ άκρως απαραίτητο, στα πλαίσια της ελληνοτουρκικής φιλίας, ότι θα πρέπει να καταργηθεί η προσβάλλουσα κατάφωρα τα ανθρώπινα δικαιώματα άκρως αναχρονιστική και ρατσιστική αυτή διάταξη. Ευτυχώς που η “Ροδιακή” έχει εμπράκτως μέχρι τώρα αποδείξει ότι δέχεται να φιλοξενεί ελεύθερα και χωρίς λογοκρισία όλες τις απόψεις, οπότε δεν έχει εφαρμογή για την εφημερίδα αυτή η ρήση του Ταλλεϋράνδου ότι:
“Ο λόγος - γραπτός και προφορικός - δόθηκε στον άνθρωπο για να κρύβει τη σκέψη του”.

Σημείωση: Ο Κάρολος - Μαυρίκιος Ταλλεϋράνδος (1754-1838), ήταν επίσκοπος του Ωτέν, ο οποίος αφορίστηκε και αποσχηματίστηκε από τον Πάπα. Μετέπειτα έγινε υπουργός Εξωτερικών της Γαλλίας και παραμένει ο σπουδαιότερος διπλωμάτης όλων των εποχών, μέχρι τις μέρες μας.