Ηλίας Καραβόλιας: Το λογισμικό της δυνητικότητας των συμβάντων

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο Ηλίας Καραβόλιας

Με την πανδημία έχουμε μια παγκοσμιοποίηση της ενόρμησης του θανάτου. Ο ιός λειτουργεί ως λογισμικό που παράγει στατιστική και μετατρέπει σε αριθμητικές μονάδες τις ζωές. Έτσι «παράγεται» φόβος και αβεβαιότητα και συντελείται μια περίπου μεταφυσική αναζήτηση του μέλλοντος, της δυνητικότητας των συμβάντων που δεν ελέγχουμε, δεν προλαβαίνουμε να ελέγξουμε.

Ο ιός τρέχει αλλά εμείς είμαστε στάσιμοι, σε παύση. Το σκηνικό έχει μια δικιά του τροπικότητα, εντός μιας σχεδόν στάσιμης ιστορικής χρονικότητας, σε κάθε επίπεδο παραγωγής (υλικό/συναισθηματικό) κυρίως λόγω της καθημερινής εξοικείωσης με τη θανατοστατιστική.

Με τον κορωνοϊό να λειτουργεί πλέον σαν «εμπόρευμα», σαν να έχει αξία εργασίας στην απόδοσή του: «δουλεύει» και παράγει νεκρούς και κρούσματα, ενώ την ίδια στιγμή η κοινωνία επιδοτείται για να υπόαπασχολείται, ανήμπορη να παραγει αυτή την ίδια τη ζωή, τη διασκέδαση (παράγεται μόνο εικονική επικοινωνία, αφού η ανθρωπότητα εχει μπει πολύ βαθιά στο τούνελ της ψηφιακής εντροπίας). Σε αυτό το σκηνικό, η λέξη πανδημία έγινε το κυρίαρχο σημαίνον ενώ τα νέα για τα εμβόλια δεν γέννησαν ούτε καν σημειολογικό ενθουσιασμό.

Δεν προκάλεσαν αλλαγή στη ρητορική της βιοπολιτικής και των περιορισμών. Μέσω των ΜΜΕ η πραγματικότητα συνεχίζει να εκβάλει ως ατελέσφορη και να συσσωρεύει ανταλλακτική αξία στο «εμπόρευμα» του θανάτου, με συναισθηματικό συνάλλαγμα την κανονικότητα. Στην ουσία ομως η περίφημη κανονικότητα δεν «υπάρχει» αφού ουδείς ξέρει πότε θα εμφανιστεί το παρελθόν στη ζωή του.

Γιατί αυτό συμβαίνει: ανακαλούμε προηγούμενα μοτίβα ζωής καθισμένοι απέναντι από οθόνες και τηλεσυναντήσεις, όσο συχνά και αν μιλάμε για σχέδια. Μέσα από την κάμερα, η επικοινωνία των ανθρώπων καταλήγει στο ίδιο δεδομένο: δεν ξέρουμε πότε να σχεδιάσουμε. Κανείς δεν μπορεί να μιλήσει για το μέλλον με σιγουριά. Και αυτή είναι η χειρότερη παρενέργεια του ιού για τα πρόσωπα που δεν έγιναν κρούσματα, δηλαδή για τους ασυμπτωματικους φορείς της βιοπολιτικής κατάστασης έκτακτης ανάγκης.

Πρέπει να απαλλαχθούμε από τη μολυσματική σκέψη της ενδεχομενικότητας των συμβάντων. Δύσκολο, αλλά ας έχουμε κατά νου ότι η αβεβαιότητα σε συνδυασμό με τον φόβο παράγουν περισσότερη αλλοτρίωση, περισσότερη καθυπόταξη. Οφείλουμε να κρατάμε σε εγρήγορση τη συνείδηση, να αποδώσουμε εκθεσιακή αξία στην ψηφιακή επικοινωνία και αξία προοπτικής στην ανάσχεση της εξάπλωσης του ιού, αναδεικνύοντας την ατομική αλλά και την πολιτειακή ευθύνη. Ακόμα και αν αυτό απαιτεί να μην ακούμε όλων των μορφών τις «ειδήσεις» ή να μην ψάχνουμε την επόμενη αρνητική πληροφόρηση.
Γιατί ψυχαναγκαστικά, αυτή εθίστηκαμε να ψάχνουμε πλέον...