Κοινωνικά γηροκομεία

Rodiaki NewsRoom

Άρθρο του ψυχιάτρου Δρ. Αναστασίου Πλατή

Όπως έχει δείξει η ιστορική εμπειρία των μεγάλων πανδημιών του παρελθόντος και παρ’ όλο που ακόμη κυριαρχεί η αβεβαιότητα, αναμένεται να ακολουθήσει μια καινούρια εποχή γεμάτη νέες προκλήσεις και υποσχέσεις.

Οι καταγγελίες προς το γηροκομείο των Χανίων της Κρήτης, όπου υπό συνθήκες άγνωστες, πέθαναν νοσηλευόμενοι, δημιούργησαν ερωτήματα στην Ελληνική κοινωνία.

Τα προβλήματα των «οίκων ευγηρίας» σπανίως συζητιούνται δημοσίως, αν και ενδιαφέρουν όλους μας.

Για να επιβιώσει ο άνθρωπος χρειάζεται τη βοήθεια της οικογένειας και των συνανθρώπων του, από την παιδική ηλικία έως τη γεροντική ηλικία. Με την πάροδο του χρόνου αν και η οικονομική κατάσταση της κοινωνίας βελτιώθηκε και οι δεσμοί με τους γονείς παρέμειναν ισχυροί, δημιουργήθηκε ένα κενό ως προς τη φροντίδα των γονέων, καθώς τα παιδιά ζουν –πλέον, μακριά.

Σήμερα στην Ελλάδα υπάρχει ο θεσμός των γηροκομείων που είναι ιδιωτικά ή ημιδημόσια.

Όσον αφορά τα ιδιωτικά γηροκομεία, που το κόστος παραμονής είναι υψηλό, υπάρχουν τρόποι κάλυψης όπως για παράδειγμα η σύνταξη του περιθαλπομένου, με υποχρεωτική συμπλήρωση από τα παιδιά τους και από το κράτος, που είναι συνταγματικά κράτος πρόνοιας.

Απεναντίας, όσον αφορά τα Δημόσια Γηροκομεία, θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένας «Θεσμός Οίκων Ευγηρίας», ο οποίος θα εντάσσεται στο ΕΣΥ. Όπου υπάρχει δημόσιο νοσοκομείο, να δημιουργείται στην περιοχή του και ένα γηροκομείο το οποίο θα διοικείται από το Δ.Σ. του τοπικού νοσοκομείου στο οποίο ανήκει.

Η χρηματοδότηση θα μπορούσε να διασφαλίζεται από τη σύνταξη των νοσηλευομένων, από ασφαλιστικά ταμεία, από την τοπική αυτοδιοίκηση, την Εκκλησία και δωρεές.

Τέτοια μεταρρύθμιση μπορεί να αποτελέσει έναυσμα για τη δημιουργία «πρωτοποριακών κοινωνικών γηροκομείων».