Ψαρεύοντας χταπόδια στον κόλπο του Γενναδίου!

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο Σάββας Καραταπάνης

Μέχρι να φτιαχτεί ο δρόμος προς τα χωριά της Νότιας Ρόδου, πράγμα που έγινε τη δεκαετία του 1970, οι παραλίες της περιοχής που σήμερα τις χαίρονται χιλιάδες επισκέπτες ήταν τελείως έρημες, αφού η πρόσβαση ήταν εξαιρετικά δύσκολη!

Τα πιτσιρίκια όμως της περιοχής είχαμε «αξιοποιήσει» αυτή τη δυσκολία, αφού όλη η παραλία ήταν δική μας, μιας και ελάχιστοι έμπαιναν στον κόπο και την ταλαιπωρία να την επισκεφτούν. Η πρόσβαση για μας γινόταν μόνο με τα πόδια, αφού μόνον οι ψαράδες της περιοχής πήγαιναν με τις βάρκες τους πιο πέρα από το Γεννάδι ή ανοίγονταν στον πλούσιο σε ψάρια κόλπο του χωριού.

Μαθητές του Δημοτικού ξεκινήσαμε τις πρώτες μας μεγάλες εξορμήσεις στην τεράστια παραλία για να ψαρέψουμε κυρίως χταπόδια, αφού ο εξοπλισμός που είχαμε, μάσκες και βατραχοπέδιλα ήταν ελάχιστος και μάλιστα πολλές φορές τον μοιραζόμασταν!

Την πρώτη φορά που κάναμε μια μακρινή εξόρμηση νιώθαμε φόβο αλλά και δέος αφού εξερευνούσαμε ουσιαστικά την περιοχή.

Οι μεγαλύτεροι για να μας αποτρέψουν να απομακρυνόμαστε μας μίλαγαν για ρουφήχτρες της θάλασσας, σκυλόψαρα και άλλες τρομακτικές ιστορίες. Λίγο καιρό μάλιστα πριν είχε βρεθεί σε απόμερη ακτή το πτώμα του Νικηφόρου Μανδηλαρά από ντόπιους ψαράδες. Εκεί επίσης είχε χαθεί και ένας Λαχανιάτης εύπορος κτηματίας ο Καρδαχής, όπου το σπίτι του κτισμένο στον λόφο πάνω από τη θάλασσα μας κοίταζε απειλητικά.

Ξεκινούσαμε λοιπόν μια ομάδα από 5-6 παιδιά. Η συνάντηση γινόταν πολύ πρωί, πάνω που ο μοναδικός τότε ταβερνιάρης ο Κλήμης ετοιμαζόταν να υποδεχθεί τους πρώτους του πελάτες.

Αφήναμε σ’ αυτόν τα λίγα πράγματά μας και ακολούθως περπατούσαμε πάνω στην καυτή άμμο ή τα χαλίκια για αρκετή ώρα. Ξυπόλυτοι φτάναμε κάτω από τη Λαχανιά, συνήθως μέχρι τις εκβολές του Σκολονίτη ποταμού. Δεν κρατούσαμε πάνω μας ούτε νερό ή κάτι άλλο που να μας βαραίνει. Μόνο τις μάσκες και τα βατραχοπέδιλα που ήταν και τα μόνα σύνεργα μας στο ψάρεμα των χταποδιών. Επειδή μάλιστα τα βατραχοπέδιλα δεν έφταναν, ο καθένας φορούσε από ένα και όσο για τις μάσκες οι μικρότεροι παρακαλούσαν τους μεγαλύτερους να τις πάρουν λίγο για να βουτήξουν και αυτοί. Η απόσταση ήταν τουλάχιστον 5 χιλιόμετρα και όταν ξεθαρρέψαμε πηγαίναμε και μακρύτερα. Στη διαδρομή συνήθως μόνο καμιά βάρκα συναντούσαμε και οι ψαράδες μας κοίταγαν παραξενεμένοι. Στη στεριά δεν υπήρχε κανένας και όταν βλέπαμε ελάχιστα ίχνη στην άμμο προσπαθούσαμε να καταλάβουμε ποιο ζώο ή άνθρωπος είχε περάσει.

Όταν φτάναμε στον προορισμό μας, βουτούσαμε στο νερό και κολυμπούσαμε σιγά σιγά προς το χωριό για την επιστροφή. Επειδή γνωρίζαμε που έχει πολλά χταπόδια σ’ αυτά τα μέρη κολυμπούσαμε ενώ στα άλλα προτιμούσαμε το περπάτημα.

Τυχεροί ήμασταν αν συναντούσαμε καμιά φορά τον μοναδικό βοσκό της ερημικής περιοχής τον Γιάννη τον Πίκο! Ο καλοκάγαθος αυτός Καλύμνιος είχε εγκαταλείψει το νησί του και είχε εγκατασταθεί στο Γεννάδι λίγα χρόνια πριν. Το καλοκαίρι με τα ζώα του έμενε στο Μόρο ποταμό και όταν μας έβλεπε, μας φίλευε δροσερό νερό με λίγο ψωμί και τυρί που μας έδινε δυνάμεις. Το ψάρεμα των χταποδιών γινόταν μόνο με τα χέρια αφού δεν είχαμε μαχαίρια ή ψαροντούφεκα. Με υπερηφάνεια επιδεικνύαμε στους μεγαλύτερους τα γδαρμένα χέρια και τα σημάδια στο σώμα μας από τα πλοκάμια των χταποδιών που βγάζαμε.

Νηστικοί και διψασμένοι επιστρέφαμε πολλές φορές το απόγευμα μετά από πολύωρη περιπλάνηση και τις πρώτες φορές οι γονείς μας νόμιζαν ότι είχαμε χαθεί! Ήμασταν όμως πολύ χαρούμενοι και γεμάτοι από χταπόδια που ήταν τόσα πολλά που δεν ξέραμε τι να τα κάνουμε. Ευτυχώς οι μανάδες μας ήξεραν πολλούς τρόπους να τα μαγειρέψουν και τα ψυγεία μας ήταν γεμάτα μέχρι το επόμενο καλοκαίρι.