Η δημοσιότητα, ο φακός, το ματσούκι, οι Ρούλες και οι Ρούλοι!

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο Κώστας Ε. Σκανδαλίδης

Ο μεγάλος Ιταλός σημειολόγος, δοκιμιογράφος, φιλόσοφος, κριτικός λογοτεχνίας και μυθιστοριογράφος, Ουμπέρτο Έκο, στο έργο του «Η Σημειολογία στην καθημερινή ζωή» αναφέρει:

-Σήμερα μόνο οι ηλίθιοι κάνουν δικτατορίες με τανκς αφού υπάρχει η τηλεόραση.
Μια φράση που τα λέει όλα και δεν χρήζει επεξηγήσεων, αλλά ούτε και αστερίσκων.
Φαίνεται, λοιπόν, ότι το «γυαλί», το οποίο έχει την «ιδιότητα» να μεταδίδει εικόνες, διαθέτει συνάμα και την ύψιστη ιδιότητα να κατακυριεύει τους πάντες και τα πάντα. Κι όσοι έχουν το «γυαλί», ανήκουν πλέον στην κάστα των ταγών και των εξουσιαστών. Κάτι σαν τους παλιούς ταχυδακτυλουργούς που σου εμφανίζουν από το τίποτα ό,τι επιθυμείς και σου εξαφανίζουν επίσης ό,τι γουστάρεις κι αγαπάς.

Έτσι, λοιπόν, για να αποκτήσεις σήμερα την ηγεσία μιας χώρας, ξεκινάς από την ιδέα του «γυαλιού». Βρίσκεις έναν εργολάβο, ας πούμε, ματσωμένο ή εν πάση περιπτώσει έναν φραγκάτο, στήνεις έναν τηλεοπτικό δίαυλο κι αρχίζει και σου δείχνει στο σαλόνι σου ή στην κρεβατοκάμαρα ό,τι ποθεί το φυλλοκάρδι σου!

Άσε που σου δίνει το «δικαίωμα» να βγαίνεις, ας πούμε, στα πρωινάδικα ή τα μεσημεριανάδικα και να κάνεις παρέλαση αυτοβούλως με ρούχα ή χωρίς πολλά-πολλά ρούχα (για να έχουμε και τηλεθέαση και να τρελαίνονται τα μηχανάκια της ακροαματικότητας! αμέ!), να ξεδιπλώνεις τη γλώσσα σου σαράντα πιθαμές και να τους παίρνεις σβάρνα όλους και να συχωρά το τηλεθεάμον κοινό τα πεθαμένα σου για τον κλαυσίγελο που σκόρπισες αφειδώς εν μέσω οικονομικών κρίσεων, πανδημιών και πολέμων εσχάτως!

Και να δεις κι εκείνα τα επονομαζόμενα κοινωνικά δίκτυα, τα οποία επίσης έχουν στήσει οι εργολάβοι και οι φραγκάτοι! Εκεί πια ξεσαλώνεις. Κάνεις και λες ό,τι κατεβάσει ο πάνω όροφος και διαθέτεις και την κορμοστασιά σου με βάση τα φωτοσόπια και τα τοιαύτα. Γίνεσαι κούκλα/κούκλος από ασχημόπαπο στο μπιτς φιτίλι!

Ε! αυτό είναι όλο κι όλο! Όλα τα λεφτά! Έτσι πετυχαίνει το σύστημα και την γερή πίτα και τον χορτάτο σκύλο! Σε αποχαυνώνει, σε αποπροσανατολίζει δια της μεθόδου του «άρτου και του θεάματος», στα οποία, παρακαλώ, δια του εκμαυλισμού σε κάνει «παρτενέρ» και ο…σκοπός επετεύχθη! Αμ’ έπος αμ’ έργον!

Διά της μαγικής εικόνας, λοιπόν, σου χαρίζεται απλόχερα η δημοσιότητά σου, κάθεσαι «πρώτο τραπέζι πίστα», γίνεσαι, ας πούμε, «Κάτμαν» ή «Βας Βας Βας ο Παρασκευάς» ή ο «σχιζοφρενής δολοφόνος με το πριόνι», οπότε έχεις γίνει πασίγνωστος στο πανελλήνιο, είσαι διάσημος, δηλαδή v.i.p.! Σαν τι άλλο να θέλεις, δηλαδή, από τη ζωή σου και τη ψεύτρα κοινωνία! Μια ακροαματικότητα ζητάς και σου τη δίνει απλόχερα ο μεγιστάνας της τηλοψίας, ο οποίος και ηγείται όλων των…εξουσιών!

Αυτή είναι η σύγχρονη εξουσία μέσω των εικόνων και των ηλιθίων όλων ημών που τις ασπαζόμαστε!
Και για να σοβαρευτούμε λίγο. Με τούτα και με κείνα φτάσαμε στις Ρούλες και στους Ρούλους, που με τρία παιδιά στους τάφους, τριγύριζαν στα κανάλια και στα φεϊσμπούκια και στα ινσταγκράμια και τα τουιτέρια και στα δε συμμαζεύεται για να επιδειχθούν και να αποκτήσουν «οντότητα» και «κοινωνική καταξίωση»!

Αυτό, ακριβώς, είναι το λούκι στο οποίο μας οδήγησε η «μαγεία» της εικόνας και της δημοσιότητας και η ματαιοδοξία μας και το ξερό μας κι άνυδρο κεφάλι, ενώ συγχρόνως έχουμε καταντήσει εσώκλειστοι πειναλέοι πιτζαμοφόροι που αναζητούν στους πορτομονέδες τους ευρουλάκια για την φόνισσα τη ΔΕΗ, τους βενζινάδες και τους πετρελαιάδες και τους καταστηματάρχηδες με τα όσπρια και τα ζαρζαβατικά. Για τα κρέατα δεν το συζητώ! Απετάχθη ο σατανάς!

Μήπως, επομένως τη θέση των ηλιθίων, την «κατακτήσαμε» με το…«σπαθί» μας;
Ξέρετε, δεν μπορώ να σβήσω από το μυαλό μου, τις πρώτες φορές που μπήκε στο Δημοτικό Συμβούλιο της Ρόδου η τοπική τηλεόραση, στη δεκαετία του 1990. Εκεί να ήσασταν από μια μεριά. Παρέλαση μπροστά στο φακό και στο ματσούκι να δείτε από τους θιασώτες της δημοτικότητας!

Μήπως, εν τέλει, πρέπει να βγούμε από το βάραθρο και τον βόρβορο τον σημερινό των εικόνων και της επικοινωνίας, μπας και προλάβουμε κι άλλες υποψήφιες Ρούλες και Ρούλους;